poniedziałek, 17 stycznia 2011

Deftones - Sextape

Krążyłem nocą po mieście. Od dłuższego czasu. Silnik mruczał miarowo i spokojnie. Nie rozpędzałem się szczególnie. Raczej sunąłem, przemieszczałem się.
Najbardziej lubiłem gdy światła uliczne przełączały się w tryb nocny. Rytmiczne ich pulsowanie wprowadzało mnie w ten specyficzny nastrój. Dziwny trans. Latarnie zlewały się w jedną długą wstęgę światła. Nieliczni ludzie, duchy śpiącego miasta pojawiały się i znikały. Zawsze bez twarzy, tylko sylwetka, zarys postaci wychylający się gdzieś z zakamarków nocy. Życie widziałem w oknach domów rozświetlonych migotaniem świecy. Stamtąd płynęło ciepło. Misteria, które się tam odbywały napełniały noc mocą. Przejeżdżając w pobliżu czułem tą energię w powietrzu. Prawie namacalnie.
Mijałem podobnych do mnie, lecz nigdy z nimi nie rozmawiałem, mijałem nocne autobusy wolno pełzające po arteriach miasta. Jechałem dalej, ku nabrzeżu. Nad bulwarem pozwalałem sobie na chwilę wytchnienia. Wysiadałem, opierałem się o maskę, zapalałem papierosa. Paliłem łapczywie, szybko, wsłuchując się w ocean. Szum rozbijających się fal górował nad głosem miasta. Ruszałem dalej. Nie mogłem spać. Już tak długo.

***

Miejsce drugie mojego prywatnego plebiscytu na utwór roku 2010 – Deftones „Sextape” z płyty „Diamond Eyes”.

poniedziałek, 10 stycznia 2011

The National - Sorrow


The National „Sorrow” - najładniejsza piosenka ubiegłego roku. Niekwestionowany zwycięzca mojego prywatnego rankingu na utwór roku. Kolejne miejsca przedstawię Państwu wkrótce.
Kilka słów o zespole. The National pochodzą z Cincinnati, a obecnie rezydują na Brooklynie w Nowym Jorku, grają pięknie, balladowo, kameralnie i co ciekawe już w lutym zagrają w Polsce: 22.02 w klubie Studio w Krakowie i 24.02 w warszawskiej Stodole. Bilety podobno jeszcze są. Kawałek pięknej melancholijnej muzyki, gitarowe brzmienia przeplatane dźwiękami smyczków i sekcji dętej. Może pewna osoba, którą kiedyś zabrałem na koncert, wreszcie mi się zrewanżuje – co ty na to M?
Za oknem jakiś czarny ptak usiadł na nagiej gałęzi, a krople wody skrzą się i drżą na śpiących drzewach wokół mego domu.

„Smutek jest moim ciałem na falach się unoszącym
Jest dziewczyną ze środka mojego tortu
Mieszkam w mieście smutku
Jest w miodzie i jest w mym mleku...”

piątek, 31 grudnia 2010

Sylwester z Niedźwiedziem Januszem

I tak oto dotarliśmy do końca roku pańskiego 2010.
Chwila zadumy nad przemijającym czasem pojawiła się, spojrzenie wstecz w lusterko życia.
Niczym Niedźwiedź Janusz muskam horyzont smutnym wzrokiem swym i tak jak on dziś się zważę. Tradycyjnie kolorową mozaikę potraw i płynów spożywczych popijając o północy winem bąbelkowym. Zapewne będzie pięknie. Pośród kanonady petardowych wystrzałów objawi nam się nowy, młodziak – 2011 rok po urodzeniu Chrystusa. Niech będzie lepszy.
Panie proszą panów – bawmy się, łączmy się w pary!
Kapela grać!

piątek, 17 grudnia 2010

Czarny Czwartek

Zbyszek Godlewski zginął 40 lat temu. Tego dnia pewnie normalnie wstał jak co dzień do pracy. Umył zęby, może zjadł śniadanie, a może nie. Wsiadł do pociągu, może spotkał kolegów, może się uśmiechał, może żartował, może nie mówił nic. Był czwartek, jak co tydzień, kolejny czwartek jego życia. Ostatni.
W świadomości ludzi został Jankiem Wiśniewskim, zamordowany przez wojsko, wojsko kraju w którym żył, którego był częścią. Wojsko, które powinno go bronić, strzelało do niego, gdy normalnie jak co dzień szedł do pracy. Od czterech miesięcy pracował w Gdyni przy przeładunku statków. Chłopak z Elbląga. Padł. 17 grudnia 1970 roku. Miał 18 lat. Pamiętajmy.

środa, 15 grudnia 2010

Peter Steele 1962 - 2010


 Peter Steele odszedł z tego najlepszego ze światów na początku kwietnia bieżącego roku. Zostawił po sobie kilka płyt – jak to w życiu bywa – raz lepszych, raz gorszych. Na pewno energetycznych. Jego Type O Negative (notabene to też moja grupa krwi) był w latach 90-tych ubiegłego wieku pierwszoplanową gwiazdą rocka gotyckiego.
Kobiety go kochały, ze wzajemnością z resztą. Jego głęboki jak ocean głos doprowadzał je do szaleństwa. Śpiewał o wijących się w rozkoszy chrześcijankach, o dziewczynie swojej dziewczyny – a to tylko przeboje największe. Zawsze z basem zawieszonym na łańcuchu – gdyż twardym być trzeba. Błyskający białkami oczu i wampirzymi kłami, ciachem bywał określany – jednym z największych na rokendrolowej scenie. Dla ciekawskich proponuję wpisać jego imię i nazwisko w wujka Google i obejrzeć sobie urocze zdjęcia Petrusa z sesji dla czasopisma Playgirl ;-)
Szkoda, że nie ma go już z nami, postaci barwnej i tajemniczej. Została muzyka, która ostatnio z resztą za mną wybitnie chodzi.
Przed Państwem Type O Negative - przezabawny clip do bardzo energetycznego utworu:


Type O Negative - I Don't Wanna Be Me
Załadowane przez: RoadrunnerRecords. - Obejrzyj ostatnio promowane klipy wideo.