Jak co roku przedwiośnie znoszę źle. To taki okres zawieszenia miedzy porami roku, miedzy uśpieniem i życiem. Do tego jeszcze ten koronawirus. Jak myślicie, przeżyjemy?
18 minut muzyki w walce z koronawirusem, a może w walce o porządek w głowie?
The D.N.Acid Rock - Bulit
Deftones - Sextape
Einstürzende Neubauten - Total Eclipse Of The Sun
Entropia - Veritas
i tekst tej ostatniej piosenki:
The truth is now revealed
The curse that gives no solace
Wait for the time to come
When the past is undone
No
Joy
No
Hope
No
Trust
Just
Us
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podcast. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podcast. Pokaż wszystkie posty
środa, 11 marca 2020
środa, 4 marca 2020
Albert Rosenfield
Był sobie dawno temu zespół złożony z samych basistów (i perkusisty), którzy nie chcieli już być paprotkami w swoich macierzystych zespołach. Chcieli być pierwsi i najważniejsi.
Nie to, żebym miał coś do basistów, ale wiadomo, to wokaliści i gitarzyści spijają śmietankę. Basistom pozostają brzydkie koleżanki, ciepłe piwo i miejsce w kącie sceny za największą kolumną odsłuchową.
Tu chłopaki mogli się zrealizować. Bardzo fajny był to zespół. Nazwę pożyczyli od agenta Rosenflowera z "Twin Peaks" - ktoś tak przekręcał jego nazwisko w serialu - i nagrali dwie płyty.
I z tej pierwszej, lepszej "The best off..." zagram Wam dzisiaj trzy piosenki: "Walkin' fear" z motywem z Janosika, świetnie z resztą wplecionym w numer. "Some girls" o rozterkach chłopca w zderzeniu z rozkwitającą kobiecością koleżanek i na koniec "Blues 4 Uuuuu" z tekstem Edyty Bartosiewicz i zakończony motywem przewodnim serialu "Miasteczko Twin Peaks".
Przed Państwem:
Marek Chrzanowski – gitara basowa, gitara elektryczna
Jacek Chrzanowski – gitara basowa, gitara elektryczna
Wojciech Kuzyk – gitara basowa, gitara elektryczna
Piotr Pawłowski – perkusja
Tomasz Pukacki – gitara basowa, śpiew
czyli Albert Rosenfield.
sobota, 31 marca 2012
Nuty, dźwięki vol. 7
Zapomniany podcast.
30 minut muzyki. Posłuchajcie.
Biohazard - What Makes Us Tick
Agency - Feel on baby
Wiesław Michnikowski - Addio pomidory
Fear Factory - Dog Day Sunrise
Faith No More - Caffeine
Killa Familla - Garaż paradajs
Nine Inch Nails - Hurt
DOWNLOAD
30 minut muzyki. Posłuchajcie.
Biohazard - What Makes Us Tick
Agency - Feel on baby
Wiesław Michnikowski - Addio pomidory
Fear Factory - Dog Day Sunrise
Faith No More - Caffeine
Killa Familla - Garaż paradajs
Nine Inch Nails - Hurt
DOWNLOAD
piątek, 22 lipca 2011
Nuty, dźwięki vol.6
Summer in the city
Zaczynamy w Londynie, w jakiejś ceglanej hali grają Asian Dub Foundation. Jestem z dziewczynkami. Wygląda to dość osobliwie, skaczemy do góry: tato, dwu i czterolatka.
Kalifornia, impreza Andy’ego. Willa z basenem, kolorowe drinki, laski w bikini, w żyłach czuję pulsowanie, dom pełen ludzi, gra Barry Adamson.
Kamera przenosi się na plażę, może do jakiegoś klubu. Na pewno jest gorąco, duszno, ciasno i głośno, światła migają, bas rozwierca trzewia.
Znaleźliście coś? Słońce, jest piękne! Wiatr od morza, choć do niego aż 65 kilometrów.
Wschodnie wybrzeże, nie, tym razem nic z hip-hopu. Gorący asfalt i cień na wagę złota, kurcze, to Shadow, czy Hendrix?
Ale nocą to już jest inny świat, mimo upału wszystko będzie w porządku, dni nie mogą być takie jak noce...
Noc się kończy. Jedziemy taksówką przez Tokio. Miasto odbija się od szyb samochodu. Zapadam się w kanapie. Głowę opieram i zamykam oczy.
Warszawa już śpi, autobusy rozjeżdżają się we wszystkie strony miasta. Ruszam spod różowego drzewa linią 605. Przyciskam głowę do szyby. Miasto przesuwa mi się przed oczami.
a w stodole, na sianie...
***
37 minut muzyki.
Posłuchajcie
Asian Dub Foundation “New Way, New Life”
Barry Adamson “Something Wicked This Way Comes”
CJ Bolland “Sugar is Sweeter”
Electric Rudeboyz “Słońce”
DJ Shadow “Broken Levee Blues”
Quincy Jones “Summer in the city”
Death In Vegas “Girls”
Praxis “The Interworld and The New Innocence”
Mitch & Mitch “I'm 30, I'm Lonely & I'm Horny”
DOWNLOAD
Zaczynamy w Londynie, w jakiejś ceglanej hali grają Asian Dub Foundation. Jestem z dziewczynkami. Wygląda to dość osobliwie, skaczemy do góry: tato, dwu i czterolatka.
Kalifornia, impreza Andy’ego. Willa z basenem, kolorowe drinki, laski w bikini, w żyłach czuję pulsowanie, dom pełen ludzi, gra Barry Adamson.
Kamera przenosi się na plażę, może do jakiegoś klubu. Na pewno jest gorąco, duszno, ciasno i głośno, światła migają, bas rozwierca trzewia.
Znaleźliście coś? Słońce, jest piękne! Wiatr od morza, choć do niego aż 65 kilometrów.
Wschodnie wybrzeże, nie, tym razem nic z hip-hopu. Gorący asfalt i cień na wagę złota, kurcze, to Shadow, czy Hendrix?
Ale nocą to już jest inny świat, mimo upału wszystko będzie w porządku, dni nie mogą być takie jak noce...
Noc się kończy. Jedziemy taksówką przez Tokio. Miasto odbija się od szyb samochodu. Zapadam się w kanapie. Głowę opieram i zamykam oczy.
Warszawa już śpi, autobusy rozjeżdżają się we wszystkie strony miasta. Ruszam spod różowego drzewa linią 605. Przyciskam głowę do szyby. Miasto przesuwa mi się przed oczami.
a w stodole, na sianie...
***
37 minut muzyki.
Posłuchajcie
Asian Dub Foundation “New Way, New Life”
Barry Adamson “Something Wicked This Way Comes”
CJ Bolland “Sugar is Sweeter”
Electric Rudeboyz “Słońce”
DJ Shadow “Broken Levee Blues”
Quincy Jones “Summer in the city”
Death In Vegas “Girls”
Praxis “The Interworld and The New Innocence”
Mitch & Mitch “I'm 30, I'm Lonely & I'm Horny”
DOWNLOAD
czwartek, 24 marca 2011
Nuty, dźwięki vol. 5
Podróż po Polsce.
Polska - powierzchnia 312 679 kilometrów kwadratowych (68. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie). Ludność - ponad 38 milionów, (34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej). Język urzędowy – polski, stolica –
Warszawa, waluta – złoty. Muzyka – posłuchajcie.
Aya RL „Nasza ściana”
Variété „Chodzę nago po mieszkaniu”
Irek Dudek Symphonic Blues „Za dużo by umrzeć, za mało by żyć”
Bielizna „Samotność szpiega”
Dezerter „Co oni nam dają”
Kobiety „Z mieszkania nade mną”
Świetliki „Korespondencja pośmiertna”
Voo Voo „Nuty dźwięki”
DOWNLOAD
czwartek, 3 lutego 2011
Nuty, dźwięki vol. 4
Na każdym zebraniu, jest tak, że ktoś musi zacząć pierwszy. Z każdą podróżą jest tak, że trzeba wykonać pierwszy krok.
Pierwszy dźwięk pada za wielką wodą, w Kalifornii – zaczynają Eels. Z węgorzami płyniemy do Gdańska (to nie trudne, przecież woda jest tylko jedna we wszystkich oceanach świata) do grupy Homosapiens. Wracamy do Ameryki – najpierw Neil Young, potem John Zorn i przez Szkocję docieramy do Boards of Canada. Ruszamy dalej, z powrotem na Stary Kontynent, do Bordeaux skąd pochodzi grupa Noir Désir, na lotnisku Charles’a de Gaulle’a wsiadamy do samolotu i już po dwunastu godzinach jesteśmy w Tokio - tu gra Dj Krush. Potem tylko szybki skok przez Jamajkę do Anglii i wraz z Ijahman'em Levi docieramy do kresu podróży.
Pół godziny muzyki. Posłuchajcie.
Eels "I Need Some Sleep"
Homosapiens "Candy Shop"
Neil Young "Old Man"
John Zorn "The Nobel Prize Winner"
Boards of Canada "In a Beautiful Place Out in the Country"
Noir Désir "Le vent nous portera"
DJ Krush "The Beginning"
Ijahman Levi "Jah Heavy Load"
DOWNLOAD (archive.org)
czwartek, 20 stycznia 2011
Czarne autobusy
Od rana czekam na możliwość wychylenia czarki jakiegoś rozgrzewającego napoju. Spadł śnieg, znowu biel. Świat udaje sterylność. Śnieg spadł i przykrywa wszystko - jak mówił poeta. Nie ociągam się, podnoszę powieki. Wstaję. Nie jest to łatwe, kończyny bywają ciężkie i wgniata grawitacja, pieprzone ciążenie zbliża mnie co dzień bliżej ziemi. Czasami myślę, że chce mnie pochłonąć. Paszcza rozwiera się. Dziura jest głęboka, ma więcej niż sześć stóp – to pewne. Obchodzę ją dookoła. Patrzę, przyglądam się, nawet czasami główkę pochylę na bok, ku prawej stronie, jak zwierze zainteresowane czymś, co nie ma prawa znaleźć się na jego drodze. To przecież wbrew naturze, tego nie powinno tu być, a jest. Żyje, pulsuje, kłapie do mnie. Przejście na drugą stronę. Gdybym tylko wiedział co tam znajdę. A mówią różne rzeczy. Wolę nie ryzykować i nie wskakuje. Nie pociąga mnie uczestnictwo w koszmarze. Czerwone niebo, rdzawy piasek pustyni pokryty martwymi ptakami. Wycie dzikich bestii. Zbliżające się dźwięki coraz mocniejsze i straszniejsze, choć jeszcze sekundę temu wydawało się, że straszniej już być nie może. Wschodzące i zachodzące słońca i księżyce... A może tylko biel i nic więcej, a może tylko czerń i nie ma już kolorów i nie ma ciążenia. Nie ma sensu się ruszać, bo nie ma punktu odniesienia, jest tylko trwanie...
Omijam, odchodzę. Krążę w kapturze na głowie, prawie wpadam pod autobus, uciekam, krzyczącym pokazuję plecy – za mało mam odwagi by pokazać palec. Niech wreszcie płynna stal mnie wypełni, niech zabierze strach i niepokój. Niech to się wreszcie stanie.
Otwieram drzwi. Prawie ich nie widać. Są zrośnięte ze ścianą. Schodzę w dół. Schody są strome. Ściany wilgotne. Idę wąskim tunelem. Jest coraz ciemniej. W wielkiej sali, wokół wiszącej na drucie żarówki stoi kilku ludzi. Na starym stole leży walizka – wiem, że jest pusta. Czekają na mnie. Są dobrze ubrani. Moje przeciwieństwo. Dobrze skrojone garnitury, lśniące buty. Milczą.
Dotykam walizki i czuję jak wypełnia się pod moimi palcami. Odwracam się i wymiotuję na podłogę w kącie sali. Rękę opieram o ścianę, ledwo stoję, zdejmuję kaptur, przeczesuję się, a w dłoniach zostaje kępka włosów. Jestem już sam. Na środku stołu leży zwitek banknotów. Rulon. Faceci z rulonami w kieszeniach. Z kim ja się zadaję? Za dużo mnie to kosztuje.
Wychodzę na powietrze, a raczej to co z niego zostało. Kikuty budynków pokryte śniegiem, wyglądają nawet ładnie w tym świetle. I znowu prawie wpadam pod autobus. Wkurwiają mnie te czarne autobusy z żałobnikami. Muszę z tym skończyć.
DJ Shadow - Building Steam With A Grain Of Salt
RZA - Flying Birds
Jacaszek - Rytm to nieśmiertelność
Omijam, odchodzę. Krążę w kapturze na głowie, prawie wpadam pod autobus, uciekam, krzyczącym pokazuję plecy – za mało mam odwagi by pokazać palec. Niech wreszcie płynna stal mnie wypełni, niech zabierze strach i niepokój. Niech to się wreszcie stanie.
Otwieram drzwi. Prawie ich nie widać. Są zrośnięte ze ścianą. Schodzę w dół. Schody są strome. Ściany wilgotne. Idę wąskim tunelem. Jest coraz ciemniej. W wielkiej sali, wokół wiszącej na drucie żarówki stoi kilku ludzi. Na starym stole leży walizka – wiem, że jest pusta. Czekają na mnie. Są dobrze ubrani. Moje przeciwieństwo. Dobrze skrojone garnitury, lśniące buty. Milczą.
Dotykam walizki i czuję jak wypełnia się pod moimi palcami. Odwracam się i wymiotuję na podłogę w kącie sali. Rękę opieram o ścianę, ledwo stoję, zdejmuję kaptur, przeczesuję się, a w dłoniach zostaje kępka włosów. Jestem już sam. Na środku stołu leży zwitek banknotów. Rulon. Faceci z rulonami w kieszeniach. Z kim ja się zadaję? Za dużo mnie to kosztuje.
Wychodzę na powietrze, a raczej to co z niego zostało. Kikuty budynków pokryte śniegiem, wyglądają nawet ładnie w tym świetle. I znowu prawie wpadam pod autobus. Wkurwiają mnie te czarne autobusy z żałobnikami. Muszę z tym skończyć.
***
Soundtrack:DJ Shadow - Building Steam With A Grain Of Salt
RZA - Flying Birds
Jacaszek - Rytm to nieśmiertelność
środa, 1 grudnia 2010
Nuty, dźwięki vol. 3
„(...) Zawsze uznawałem, że muzyka nie ma granic, nie ma wyznaczonych terytoriów, gdzie może się rozwijać i rozprzestrzeniać, że nie ma ograniczeń dla twórczości. Dobra muzyka pozostaje dobrą niezależnie, jak się nazywa. I nigdy nie znosiłem kategoryzowania. Nigdy. Dla szufladek nie ma miejsca w muzyce.”
Miles Davis
Kilka coverów, kilka par, oryginałów i przeróbek. Co tu pisać, Miles powiedział wszystko.
Radiohead vs Amanda Palmer, The Clash vs Transmisja, Jimi Hendrix vs Sting, Michael Jackson vs Miles Davis, Tom Waits vs Kazik Staszewski, Richard Berry vs Iggy Pop – 45 minut dobrej muzyki.
Posłuchajcie.
Radiohead - High And Dry
Amanda Palmer - High And Dry
The Clash – Bankrobber
Transmisja - Linia K
Jimi Hendrix - Little Wing
Sting - Little Wing
Michael Jackson - Human Nature
Miles Davis - Human Nature
Tom Waits - Clap Hands
Kazik Staszewski - No, klaszcz!
Richard Berry & Pharaohs - Louie, Louie
Iggy Pop - Louie, Louie
DOWNLOAD (achive.org)
wtorek, 16 listopada 2010
Nuty, dźwięki vol. 2
Muzyka dla zmęczonych.
Gdy po całym dniu, nie możesz uwierzyć że nastał oto moment ciszy. Moment samotności – nie ważne czy w pojedynkę, czy we dwoje. W każdym razie gdy już nie masz siły nic mówić, może nawet nie masz siły się ruszyć. Siadasz, a kanapa zaczyna cię wciągać, pochłaniać i jest cię coraz mniej. Już wystajesz tylko trochę, a tam po drugiej stronie jest jakiś zupełnie inny świat. Odlatujesz w przestrzeni kanapy, jak w całkiem innej galaktyce...
To dla ciebie - muzyka z wygodnej kanapy – z galaktyki kanapy.
Znowu nierockowo – podróż zaczynamy w Perth w Australii z grupą Pogo, Boozoo Bajou to już Niemcy – Norymberga. Z Variety Lab odwiedzamy Francję, natomiast Faithless, Morcheeba, Bent (mimo, że język na to nie wskazuje) i Massive Attack to muzyczna wycieczka po Wyspach Brytyjskich.
Posłuchajcie.
Pogo “Lost”
Boozoo Bajou “Second To None”
Variety Lab “London In The Rain”
Faithless “Blissy's Groove”
Morcheeba “Moog Island”
Bent “Kisses”
Massive Attack “Hymn Of The Big Wheel”
DOWNLOAD (archive.org)
piątek, 5 listopada 2010
Nuty, dźwięki vol. 1
Zapraszam dziś na niespełna półgodzinną wycieczkę w krainę elektroniki i post rocka.
Długie zimowe noce zachęcają do otulenia się w dźwięki, z kieliszkiem grzanego wina w dłoni, przy blasku świecy odbijającym się od ścian.
Podróż zaczyna Brendan Perry, niegdyś połowa Dead Can Dance, potem przenosimy się do pewnej dzielnicy Tokio, z Lali Puną przez Koreę docieramy do Monachium, by wraz z grupą Moderat w Berlinie przebudzić się z syntezatorowego snu.
Tarwater i To Rococo Rot pamiętam jeszcze ze starej dobrej Radiostacji Pawła Sito, a „Goodbye” Kevina Shieldsa to pożegnanie z Tokio zagubionym między słowami.
Posłuchajcie.
Brendan Perry “Voyage Of Bran”
Brian Reitzell & Roger J. Manning Jr. “Shibuya”
Lali Puna “Alienation”
Moderat “A New Error (Original mix)”
Tarwater “The Watersample”
Kevin Shields “Goodbye”
To Rococo Rot “Cars”
DOWNLOAD (archive.org)
wtorek, 2 listopada 2010
Dwa standardy
John Coltrane 1967 fot. Leni Sinclair
Jako, że już tym razem odmówić nie umiał, zrobił jak prosili. Włożył czapkę i czarne skórzane buty, spakował instrument do płóciennej torby i zszedł z nimi na dół. Tyle już razy go błagali, ale on ciągle nie był gotów. Siedział w tej swojej kanciapie i ćwiczył. W przerwach pijał mocną herbatę i karmił gołębie resztkami bułki ze śniadania. I ciągle nie był przekonany, czy już może przed nimi stanąć. Dziś po południu, pierwszy raz nie poczuł tej niepewności. Po prostu założył czapkę, buty i postanowił spróbować.
Na podwórzu stał lśniący, czarny jak smoła, stary mercedes. „Idealny samochód” – pomyślał, a oni tylko uśmiechnęli się widząc jak na niego patrzy. Było zimno i pochmurno. Auto majestatycznie przemykało przez puste miasto. „To co nam zagrasz Jasiu?” – spytał ten wyższy i chyba ważniejszy. „Ojczulek jest tak podekscytowany, że nogi z zadów by nam powyrywał jakbyśmy znowu cię nie przywieźli”. Ale on milczał, niby coś tam bąknął, że sami usłyszą, ale nie miało to większego znaczenia, bo już dojeżdżali. Myślał tylko o mistrzu, z który łączyło go imię i miłość do muzyki. I, że chce grać i ciągle nie mógł zrozumieć jak to się stało, że się o nim dowiedzieli.
John Coltrane - Blue Train
John Coltrane - A Love Supreme Part I: Acknowledgement
Pozycja obowiązkowa - posłuchajcie!
DOWNLOAD (archive.org)
Subskrybuj:
Posty (Atom)
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-3248638-1349585316-3433.jpeg.jpg)


