Pokazywanie postów oznaczonych etykietą płyty stamtąd. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą płyty stamtąd. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 listopada 2024

Blood Incantation - "Absolute Elsewhere"

"Ja żyjęęęę" śpiewał, a właściwie krzyczał całym swoim jestestwem Wojciech Waglewski w piosence z początku działalności Voo Voo. Takoż i ja objawiam się Państwu w tym jakże niepopularnym formacie jakim jest blog pisany. 

 Dwa lata minęło od ostatniego wpisu. Dużo muzyki powstało od tamtej pory, dużo muzyki poznałem od tamtej pory. Oczywiście multum różnych gatunków przelało się przez moje uszy, tak więc przypomnę o sobie też płytą multigatunkową. 
Bo mamy tu piękne melodie i niesamowity czad. Wspaniałe sola i muzyczne pejzaże. Jeat tu death metal, krautrock, elektronika, folk, ambient, rock i piękne uwieńczenie black metalową burzą.

 "Absolute Elsewhere" zespołu Blood Incantation - moja płyta roku 2024


 

czwartek, 27 lutego 2020

Light

Znak czasów. Płyty między pietruszką i białą kiełbasą. Tak właśnie miałem dziś. Kiwanuka w Biedrze. Jedna z lepszych płyt zeszłego roku za 15,39 - jakiś rabat się jeszcze przy kasie naliczył.
I tak oto trochę oceanu, plaży i ciepłego wiatru przebiło się do mego wnętrza w ten nieładny dzień.

"Light" to numer zamykający płytę. Polecam.



wtorek, 18 maja 2010

Jestem Morsem!

 
Jestem morsem, jestem jajkoczłekiem, siedzę na chrupku, w angielskim ogrodzie... Świat wiruje, jestem jajkoczłekiem, jestem Morsem!

Festiwal ulubionych piosenek zespołu The Beatles ma zaszczyt przedstawić utwór wzbudzający szaleńcze tańce w moim domu. Pewne niewysokie osoby zaczynają nagle rytmicznie podrygiwać zabawnie przekrzywiając głowy. Skakanie po kanapie również miewa wtedy miejsce, choć od razu dodam, że nie jest mile widziane. „Tańczyć!” – wołają, i wszyscy przez te kilka minut czujemy się jak morsy, pingwiny, chrupki i jajka z niespodzianką mające za chwilę eksplodować. Obrót, obrótobrót - jestem Morsem - I am the eggman, they are the eggmen. I am the walrus, goo goo g'joob g'goo goo g'joob.
Goo goo g'joob g'goo goo g'joob g'goo...

poniedziałek, 8 marca 2010

Kind of Blue

Płyta powstała z marszu. 2 marca 1959 roku Miles zebrał wszystkich muzyków w studiu Columbia przy 30 ulicy w Nowym Jorku i zaczęła rodzić się najwybitniejsza płyta w historii jazzu. Podobno sam Davis miał w głowie tylko kilka akordów, jakiś ogólny zarys tego co ma się na „Kind of Blue” znaleźć. Muzycy zajęli miejsca przy instrumentach, jeszcze tylko kilka wskazówek i zaczęli nagrywać. W pełnym skupieniu, w pełnym zrozumieniu i pełnej improwizacji. Jakby połączyły ich jakieś niewidzialne więzy. Miles dyrygował spojrzeniami, czasami jakimś delikatnym gestem, a dym papierosowy i duch absolutu się nad nimi unosił.



Zaczyna Davis, John Coltrane stoi z boku i wystarcza jedno spojrzenie by z saksofonu Johna wypłynęła muzyka. Miles jest spokojny, przygląda się, słucha, pali papierosa. Na koniec przykłada palec do ust i instrumenty cichną, jest coraz ciszej, zostaje tylko rytm... To co widzimy to już nieco późniejsze nagranie, jest 2 kwietnia 1959 roku.

Przebłysk geniuszu. Duch unosi się nad wodami, duch i muzyka, przy której wschodzi słońce.

wtorek, 17 listopada 2009

Pan Rollins i jego Band

Szperając ostatnio w internecie natknąłem się na artystę, który dość duży ślad zostawił po sobie w muzyce. Duży, bo to niewątpliwe wielki facet, a nawiązania do jego twórczości (w szczególności do tej piosenki, którą prezentuję poniżej) można znaleźć u takich wykonawców jak Kazik Na Żywo, czy Illusion. Panie i Panowie oto Henry Rollins – posiadacz niewątpliwie najwspanialszej muskulatury wśród muzyków rockowych, aktor (ma na swoim koncie występ choćby u Davida Lyncha w filmie „Lost Highway”), pisarz, poeta, wydawca. Autor kilkudziesięciu płyt i takiej samej liczby książek. Intelektualista o wyglądzie mięśniaka.
Po raz pierwszy zapoznałem się z jego twórczością przed pamiętnym, reaktywowanym po latach, festiwalem w Woodstock w 1994 roku. Trudno w to teraz uwierzyć, ale Telewizja Polska posiadała prawa do festiwalu i można było na żywo oglądać transmisję z tej imprezy poprzedzoną informacjami o mało znanych artystach. I tak właśnie poznałem wtedy Rollins Band, Primus, Green Day, czy Nine Inch Nails.
„Liar” które prezentuję, to chyba najbardziej znany utwór z płyty „Weight” z roku 1994. „Najbardziej podła piosenka miłosna” jak powiedział w jakimś wywiadzie Rollins, traktuje o manipulacji i zakłamaniu, a rewelacyjny teledysk do niej wyreżyserował Anton Corbijn. Zapraszam do oglądania.


wtorek, 22 września 2009

Wszystko jest we właściwym miejscu

Otwórz oczy...otwórz oczy...otwórz oczy...powieki unoszą się powoli. Obraz początkowo zamazany zaczyna się klarować. Przez szczelinę między zasłonami wpada wąski promień światła i przecina przestrzeń na pół. Krew krąży coraz szybciej, życie wraca do ciała. Wstaję, podnoszę, pionizuję, przecieram twarz wodą, doprowadzam się do stanu używalności. Tylko ta cisza taka dziwna i niepokojąca. Po raz pierwszy od dawna słyszę rano ptaki. Nie ma szumu miasta, jest tylko wiatr. Ubieram się i wychodzę. Garaż, auto, wyjazd, gdzie są ludzie, gdzie są wszyscy? Pusta ulica, pustka, pocę się, jestem sam...zupełnie...

Wszystko, wszystko, wszystko, wszystko
We właściwym miejscu
Wczoraj obudziłem się ssąc cytrynę
Wszystko, wszystko, wszystko...
We właściwym miejscu
W mojej głowie są dwa kolory
Co, co próbujesz powiedzieć?
Co, co próbowałeś powiedzieć?
Próbowałeś powiedzieć... próbowałeś powiedzieć
Wszystko, wszystko, wszystko...
We właściwym miejscu


poniedziałek, 22 czerwca 2009

Kasety

Kaset już właściwie nie ma. Odeszły w niebyt jakiś czas temu. W sklepach ich ilość powoli zaczynała się zmniejszać. Półki kurczyły się, potem zaczęto je wyprzedawać za bezcen. To z tamtego okresu pochodzą moje ostatnie kasety. Teraz półka z nimi nie jest już wyeksponowana, kryje się gdzieś w kącie, na samym dole i kurz na niej się zbiera. Magnetofon też przestał je już lubić. Zaczął wybrzydzać, pewne akceptuje, inne wprawiają go w nastrój niszczycielski. Niszczy je, rwie i trzeba bardzo na niego uważać.

Jednym z ostatnich wydawnictw, które w dniu premiery kupiłem na kasecie był Pearl Jam „Yield”. Pięknie wydana kaseta, z malutką książeczką w środku, zawierającą zdjęcia i jakieś urywki tekstów. Potem jeszcze tylko kilka muzycznych perełek dorwanych na wyprzedażach i koniec. Kaset już nie ma i coraz ciężej kupić sprzęt do ich odtwarzania, a to przecież one zrewolucjonizowały podejście do muzyki. Uwolniły nas od wielkich i delikatnych winyli. Małe plastikowe pudełko można było schować w kieszeni i zabrać za sobą. To dzięki kasetom, muzyka weszła do naszych samochodów, mogła być z nami już dosłownie wszędzie dzięki walkmanom i słuchawkom. Do tego cena ich nie była jakoś szczególnie wygórowana, mimo, że koszt wyprodukowania kasety jest znacznie wyższy niż wytłoczenia płyty cd. To właśnie kasety sprzedawały się na początku lat 90-tych w setkach tysięcy.

Ale kaseta już umarła. Leży cicha i niema na swojej zakurzonej półce, a muzyka na niej zapisana z roku na rok jest coraz bledsza i rozpływa się w szum. Odlatuje gdzieś w przestrzeń i łączy się z cała muzyką świata.

środa, 10 czerwca 2009

All That You Can't Leave Behind


Zakładam plecak i wychodzę, jadę dosyć długo, tramwajem, potem autobusem. Podjeżdżam pod terminal, jest zimny, rześki poranek. Idę po gazetę i kawę na wynos. Siadam. Wokół mnóstwo ludzi, ci którzy wyjeżdżają i ci co czekają. Denerwują się, co chwila spoglądają na zegarki, spóźnia się, spieszy. "Już niedługo ją zobaczę" - myśli chłopak w czarnej kurtce z kapturem. Mija mnie już drugi raz, widzę go jak krąży po lotnisku, z jaką niecierpliwością po raz kolejny przechodzi przez drzwi. Zapala papierosa. Pali łapczywie, w pośpiechu, znów mija mnie i pędzi do hali przylotów. Jeszcze tylko chwila. Kobieta obok mnie nerwowo ściska paznokcie, czerwony lakier spada na podłogę i po chwili już go nie ma. Znika pod jej butem, ręce chowa do kieszeni. Wychodzi, musi chodzić. Cholernie boi się latać.

Nie lubię wyjeżdżać z miasta. W nim znalazłem wszystko co najważniejsze, ono mnie rozumie i czasami czuję że jest moim jedynym przyjacielem. Uwielbiam puste miasto, w święta, gdy wyludnia się, a przestrzeń robi się większa. W bloku naprzeciw, zwykle w pełni rozświetlonym, pali się tylko kilka świateł. Lubię jeździć bez celu tramwajem w deszczu, i spacerować po najstarszej części cmentarza. Chodniki, ulice, Rzeka, parki, pętle autobusowe, dworce i lotniska. A teraz lecę gdzieś daleko.

Już czas, oddaję bagaż, przechodzę przez bramki, na drugą stronę, tą dla wtajemniczonych. Przechodzę przez rękaw, siadam, przypinam się, lecę i lśniące w słońcu chmury odbierają całą realność sytuacji. Przede mną lotnisko, taksówka i miasto z którego już po kilku chwilach nie będę chciał wyjeżdżać.


wtorek, 2 czerwca 2009

Insomnia

Miasto już się budziło. Było zimno. Chłód przenikał przez ubranie, wnikał w ciało, docierał do kości, a z ust wydobywała się mgła. Alkohol już nie grzał, nie pomagał, stanowił balast. Chciałem biec, żeby rozgrzać się, ale mięśnie odmawiały współpracy. Ulica była pusta, szyby zaparkowanych samochodów pokrywała gruba warstwa pary. Słońce powoli wstawało. Szedłem w kierunku centrum – może zdążę na pierwszy dzienny tramwaj lub autobus. W sobotę miasto budzi się wolniej niż zwykle.

Jest! Jest tramwaj, stary, zdezelowany linii 22. Szybko, zdążę. Nie przejściami podziemnymi tylko górą, przez skrzyżowanie, przez rondo. Jestem. Szyby zaparowane i nic nie widać. Jest cholernie zimno. W środku pełno Wietnamczyków z wielkimi torbami, robotników o twarzach tak szarych i gości zmęczonych jak ja. Siadam, kulę się w sobie, dotykam głową do szyby. Tramwaj rusza, szum silników, głowa obija się o okno. Nie mogę zasnąć.

Faithless - Insomnia

Faithless - Insomnia

środa, 13 maja 2009

Automatic For The People

Płyną dźwięki. Na czarno-białych zdjęciach wewnątrz okładki widać ocean, piasek, jakieś metalowe konstrukcje, widać ludzi. Po zanurzeniu w wodzie, ciało staje się lekkie, inne.

Wieczorem, gdy już miasto ułożyło się do snu, siedziałem sam słuchając muzyki. Nie robiłem tego jakoś szczególnie uważnie, coś mnie rozpraszało, a może po prostu czytałem książkę i byłem skupiony na czymś zupełnie innym – nie pamiętam. Nie myślałem o niczym ważnym, ani nie ciążyło na mych barkach jakieś szczególne brzemię. Można przyjąć, że nawet chwilami byłem szczęśliwy. Miałem jakieś tam życie, jakichś znajomych, obowiązki. Byłem spokojny.

On, kilka stref czasowych ode mnie, już nie czuł spokoju. Spokój opuścił go dawno temu. Jego miejsce zajął ból, który ogarniał go całego. Nie mógł już normalnie myśleć. Życie i świat połknęły go i wypluły. I taki właśnie się czuł. Decyzję podjął już wcześniej i wiedział, że nie było odwrotu. Zabarykadował się w domu, włączył tą płytę. Popłynęła muzyka. Był 5 kwietnia 1994 roku.

Pływanie pod niebem pełnym gwiazd zasługuje na spokojną noc, nie wiem, czy wszyscy to rozumieją, ale nie jest już tak jak przed laty. Nie ma niepokoju, ani lekkomyślności. Nie muszę się obawiać. Jest tylko nocne pływanie, a księżyc jest dziś tak nisko. Tak, zasługuję na spokojną noc.

R.E.M. - "Nightswimming"
REM-Nightswimming

poniedziałek, 4 maja 2009

Hey ho let's go!

Oczywiście kiedyś tam byłem też punkiem. Nie miałem co prawda glanów i ramoneski – cóż takie czasy – ale nadrabiałem agrafkami, trampkami i olewaniem systemu. Na ścianie, w moim pokoju wisiał własnoręcznie zrobiony symbol anarchii, przypominający może bardziej znak na przystanku autobusowym, ale szczerość jego przekazu była niezaprzeczalna. Pogo na szkolnej dyskotece w liceum było czymś porównywalnym chyba tylko z sam nie wiem czym; fakt, że do końca mojej nauki takie dyskoteki już się nie odbyły mówi sam za siebie. KSU zaraziło nas wtedy niezdrową fascynacją produktami krajowego przemysłu winiarskiego, ale na szczęście nie trwało to jakoś bardzo długo i nie pozostawiło po sobie trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Muzycznie był to raczej punk polski, teksty ryczane po polsku, często zaangażowane jak cholera (teraz swą naiwnością wywołujące uśmiech na twarzy): „Olevay system” (Ga Ga), „Pamiętaj – zabij faszyzm – zawsze zabij faszyzm” (De Facto), do tego Dezerter, wspomniane już KSU, ale też cała masa zespołów śpiewających o pierdołach. Liczyła się dobra zabawa. Jeśli zaś chodzi o kapele zachodnie to zawsze bardziej mnie ciągnęło w stronę Clash’ow niż Ramones’ów. Stąd pewnie rozpoczęło się moje odchodzenie od estetyki punk, a może po prostu zacząłem dorastać.

Oczywiście jakiś sentyment do punku mi pozostał i kilka najważniejszych dla mnie z tego okresy płyt stoi na półce, a miejsce dla nich w odtwarzaczu również się znajduje. Choćby dziś.

poniedziałek, 27 kwietnia 2009

Woda

Łódź odbiła od brzegu. Na razie siła mięśni wystarczała. Powoli, metr po metrze pokonywali nurt. Płynęli w górę rzeki. Słońce właśnie wschodziło i krystaliczna woda w jego bladym świetle wyglądała pięknie. Chłodne, wilgotne powietrze wciskało się w ubranie i przeszywało do szpiku kości. Mijali ostatnie zabudowania, wpływali na jezioro. To dziś był ten dzień, kiedy mogło otworzyć się przejście. Zmieniali się co kilka minut, utrzymując tempo. Dziób łodzi rozcinał lustrzaną taflę. Powoli zbliżali się do celu. Gdy zaczęli się zapadać w toń jeziora, wiedzieli, że to jest właśnie to. Z obu stron mieli ścianę wody, która wbrew fizyce nie zalewała ich. Jak przejście przez Morze Czerwone. Łódź siłą rozpędu nadal się przemieszczała, a niebo nad ich głowami było już prawie niewidoczne. Znaleźli się w długiej i wąskiej szczelinie, która na samej górze, u powierzchni, zaczęła się już zamykać. Woda wokół nich świeciła jakimś dziwnym fioletowo - różowym światłem i czuli jak czas został gdzieś obok. Przestrzeń, którą znali też jakby się oddaliła i byli pewni, że woda w której się znajdowali przenosi ich w miejsce, o którym nic nie wiedzą, ale przecież to właśnie chęć jego ujrzenia przywiodła ich właśnie tu, tego dnia i o tej godzinie. Woda, to rozświetlała się, to przygasała i pulsowanie to w połączeniu z jej cichym szumem zsyłało sen, który po chwili spowił całą trójkę. Śniły im się kolory. Takie jakich jeszcze nie widzieli. I dźwięki przejrzyste jak woda...

Neu! Seeland:
Neu! - Seeland

Neu! - niemiecka krautrockowa grupa muzyczna, stworzona w 1971 roku przez byłych członków Kraftwerk.
Skład:
* Klaus Dinger
* Michael Rother
* Conny Plank (producent i inżynier dźwięku)

piątek, 24 kwietnia 2009

Muzyka z Szarej Przystani

Dziś będzie o muzyce z plaży, o falach odbijających się w dźwiękach i dźwiękach w których czuć sól. Znad morza, w pewne utwory wpływa taka specyficzna nostalgia, która sprawia, że słucha się tego jakoś inaczej. Co ciekawe, spora część ludzi mieszkających nad nim, nie dostrzega tego piękna, kryjącego się w rytmicznym uderzaniu fal o brzeg. Niestety, zwykle jak ma się coś na co dzień , zaczyna to powszednieć...

Dla człowieka, którego miasto jest dramatycznie otoczone lądem, morze jest czymś niesamowitym. Jest jak Szara Przystań u Tolkiena. Miejsce, skąd możesz wyruszyć. Wypłynąć, zapomnieć i nie oglądać się za siebie, a świat jest twój i niczyj inny. Niby w dzisiejszych czasach taką role spełniają lotniska, ale to nie jest to samo. Lotnisko jest pozbawione duszy. Zamknięte strefami, przez które przejść mogą tylko wybrani, bramkami, sztucznymi uśmiechami obsługi, sklepami bezcłowymi. Morze jest otwarte dla wszystkich. Jest na wyciagnięcie ręki. Można je dotknąć, posmakować, zanurzyć się w nim i już tylko siła własnych mięśni, umiejętności, charakteru ogranicza przed wyruszeniem poza horyzont. Uwielbiam portowe miasta, niby tętniące życiem jak każde inne, a wystarczy jednak przejść kilka ulic gdzieś w bok by odnaleźć ten spokój płynący z morza. Żaden park, czy ogród w mieście otoczonym lądem nie może się z tym równać. Uwielbiam puste plaże, i wzburzone fale. Tą ciszę w hałasie i spokój w szalejącej wodzie.

Pierwszą płytą, o której pomyślałem w kontekście morza i która kojarzy mi się z tą szczególną nostalgią jest „Good God’s Urge” nieistniejącego już zespołu Porno For Pyros. Wieczór na plaży, nad oceanem, księżyc nad Thaiti, Bali, Hawaje, Kalifornia.

Nieśpieszna leniwa muzyka, sącząca się powoli z głośników.

Posłuchajcie, Porno For Pyros - "Bali Eyes":

Porno For Pyros - Bali Eyes

czwartek, 2 kwietnia 2009

Rower i osobliwe połączenie

Początek dnia, otwieram oczy i już jestem zmęczony. Przesilenie wiosenne dopadło mnie jak nic. Na szczęście jest ciepło, można jeździć rowerem, oderwać się trochę od rzeczywistości i zmęczyć się fizycznie. Poczuć zakwasy w nogach. Uwielbiam rower, choć Mazowsze nie dostarcza szczególnych przeżyć jadącemu, przez tą swoją cholerną płaskość. Ciężko jest znaleźć jakieś urozmaicenie terenu, ale i tak jest fajnie. Na razie jeżdżę tylko po mieście, ale zaczynam planować dłuższą wyprawę, pewnie do Puszczy Kampinoskiej. Odpowiednią mapę już zakupiłem, teraz tylko systematycznie muszę zacząć odbudowywać formę. Taka pogoda zachęca do tego.

Tak, miało być o muzyce, a tu taki wpis cyklistyczny mi się pojawił. Słońce jednak skłania do pozytywnego myślenia, witamina D, endorfiny, wszystko działa jakoś tak dobrze. Żebym tylko znalazł czas na to wszystko.

Ale mimo wszystko muzyka musi się pojawić... świeci słońce, myślę sobie o wyprawach rowerowych, siedzę przy komputerze, a w tle gra Black Sabbath – „Killing Yourself To Live” z płyty „Sabbath Bloody Sabbath” osobliwe połączenie zaiste...

„Cóż, ludzie patrzą i ludzie się gapią
Cóż, chyba mam to gdzieś
Zaharowujesz się i co ci dają?
Po prostu zabijasz się by żyć
Zabijasz się by żyć”

...a może to wcale nie jest nie na temat?

Black Sabbath-Killing Yourself To Live-mw<- do posłuchania

piątek, 27 marca 2009

Deszcz

Druga połowa lat 90-tych. Warszawa. Zakładam buty, są ciężkie, czarne, skórzane, na grubej podeszwie. Sznuruję je długo i starannie. Wkładam sweter i kurtkę przeciwdeszczową. Zamykam za sobą drzwi. Przekręcam klucz w zamku. Schodzę po schodach. Otwieram drzwi wyjściowe, naciągam na głowę kaptur. Deszcz pada. Ulice są czyste, wciągam przez nos wilgotne i chłodne powietrze. Idę chodnikiem. Samochody rozchlapują kałuże, tramwaje rozcinają sobą ścianę wody. Muszę przemyśleć pewne sprawy. Przechodzę na druga stronę. Zakład pogrzebowy „Niebo”, bar, wąska uliczka i jestem w parku. Asfaltową alejką, w deszczu, idę nad kanałem do jego właściwej części. Tam gdzie są stare drzewa, wodospad, jezioro. Pod nogami rozbryzgują się kałuże, kurtka gdzieniegdzie zaczyna przemakać. Idę dalej, przez muzykę z słuchawek słysząc w oddali szum miasta.

Massive Attack – „Protection” to właśnie tego wtedy słuchałem i muzyka ta zawsze będzie kojarzyła mi się z deszczem i tym parkiem. Są to magiczne dźwięki. Właściwie wcześniej nie słuchałem takiej muzyki, byłem raczej ignorantem jeżeli chodzi o tego typu dźwięki. Nie zdawałem sobie sprawy z ich istnienia. Nie wiedziałem, że jest takie zjawisko jak trip-hop, Bristol sound... „Protection” zaczyna się od deszczu i ciepłego głosu Tracey Thorn, potem pojawiają się inni wokaliści, muzyka zagęszcza się i znów rozpływa, by nieśpiesznie, wręcz leniwie dojść do finału. Rytm jak bicie serca i oddech stanowią bazę "Heat Miser", które zamyka płytę. Bonusa w postaci doorsowskiego „Light My Fire" wolałbym nigdy nie słyszeć więc opuszczam nad nim zasłonę milczenia.

Ta płyta, wiosenny deszczowy dzień, miasto tonące w kałużach. Dobre wspomnienia do których warto wracać.

Massive Attack - Protection
do posłuchania:
Massive Attack - protection

poniedziałek, 23 marca 2009

Lusterko wsteczne

Grudzień, Boże Narodzenie, rok 1993. Pod choinką znajduję kasetę zespołu Pearl Jam. To były święta, kiedy dostałem dużo różnej muzyki. Ostał się z niej już chyba tylko ten Pearl Jam. Płyta „Vs” (na mojej pirackiej kasecie ze zmienioną okładką i tytułem1993).
Był to ostatni jak do tej pory wybuch muzyki. Wybuch, coś gwałtownego i nie podlegającego kontroli, coś nazwane grunge. Zaczęło się wszystko pod koniec lat 80-tych w Seattle ogarniętym wówczas ekonomiczną stagnacją. Frustracja, zniechęcenie, rozbite rodziny (gdzieś czytałem, że niektórzy nazywają grunge muzyką dzieci z rozbitych rodzin) i nagle na zachodnim, deszczowym wybrzeżu Stanów Zjednoczonych eksploduje dziesiątki młodych zespołów grających brudną, ponurą i naładowaną emocjami muzykę. Wśród nich Pearl Jam:
gitarzyści Stone Gossard i Mike McCready oraz basista Jeff Ament. Później dołączył do nich Eddie Vedder, a na płycie „Vs.” na perkusji zagrał Dave Abruzzesse.
Grunge szybko zalał cały świat. Powycierane jeansy, wełniane czapki, trampki, kraciaste koszule i bródki. Pamiętam, że moja klasa w liceum była prawdziwym zagłębiem brodaczy. Każdy chłopak, któremu zaczynała rosnąć wówczas broda chciał pokazać jaki jest twardy i grandżowy. Mi to upodobanie zostało do dziś i pewnie już zostanie...
„Vs.” Płyta pełna boskiego hałasu, pełna pięknych melodii, muzyka pełna wspomnień.


Indifference
Obojętność

Dziś rano zapalę sobie zapałkę, by nie być samotnym.
Będę patrzył, jak leży w ciszy, już niedługo noc się skończy.
Będę stał z rozpostartymi ramionami, udając, że mogę iść gdzie chcę.
Przetrzymam kolejny dzień życia w piekle.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę trzymał świecę, aż ta spali mi rękę.
Będę przyjmował ciosy, aż im się odechce.
Będę gapił się w słońce, aż me oczy oślepną.
Nie zmienię kierunku i nie zmienię strony.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę połykał truciznę, aż stanę się odporny.
Wykrzyczę sobie płuca, aż mój krzyk wypełni ten pokój.

Ile to zmieni...

tłumaczenie www.pearljam.netmark.pl


wtorek, 17 marca 2009

Drzewo Jozuego


Rano, kilka minut po wschodzie słońca pojawił się na horyzoncie leciutki dym. Właściwie, żeby go zobaczyć, trzeba było się dobrze przyjrzeć. Gdzieś daleko, za linią lasu coś płonęło. Ciekawe, pomyślałem, zaparzyłem kawę i usiadłem przy stole. Poranek był piękny. Chłodne powietrze wpadało przez otwarte okno i wypełniało moje płuca. Przez krótką chwilę czułem się jakby ta cała historia mnie nie dotyczyła. Tak długo byłem w drodze, dni przeważnie wyglądały tak samo i nic nie zapowiadało jakiejś zmiany. Świat, który zostawiłem za sobą już nie istniał i właściwie nie miałem do czego wracać.
Pokój był prawie pusty. W kącie rozłożyłem śpiwór, pod oknem stał stary stół, z którego płatami odchodziła farba i jeszcze krzesło. Jak dobrze jest usiąść na krześle. Po tygodniach wędrówki, spaniu i siedzeniu na ziemi tu znalazłem krzesło. Widocznie ostatni lokator tego domku, musiał opuścić go przed spaleniem wszystkich sprzętów. Najwyraźniej nie było tu nikogo przez całą zimę, bo inaczej stół i krzesło podzieliłby los innych mebli, których szczątki walały się koło pieca.
Dym na horyzoncie dawał nadzieje na spotkanie człowieka. Choć właściwie obawa przed tym kto to może być, była silniejsza od nadziei... Czułem niepokój i bezwiednie zacząłem nucić. Piosenka za piosenką, utwór za utworem. Ta muzyka dawała mi spokój. Znałem jej każdy dźwięk. Muzyka z pustyni, gdzie ulice nie mają nazw, a ziarnka piasku czujesz niemalże na skórze...
U2 – „The Joshua Tree”

niedziela, 8 marca 2009

Dzwon i spokój

Są takie dźwięki, które przynoszą spokój. Nagle nieznośny szum i harmider zastaje wypełniony muzyką i wszystko się uspokaja. Dziewczynki, jeszcze przed chwilą rozpędzone, rozkrzyczane i niespokojne, nagle jakby rozpływają się w muzyce. Na ich twarzach pojawia się uśmiech, starsza zaczyna tańczyć... Co ciekawe wystarczy kilka nutek, dzwon, później pierwsze dźwięki dobiegające z fortepianu. Muzyka ma na nie ogromny wpływ. Później pojawia się głos, niski, spokojny i kojący, muzyka płynie, dźwięki stają się coraz gęstsze i na koniec to niesamowite solo i znowu dzwon.....

„Trawa była bardziej zielona,
światło było jaśniejsze,
smak był słodszy
podczas nocy cudów.
gdy przyjaciele otaczali,
mgła świtu jaśniała,
woda płynęła
w nieskończonej rzece.

Na zawsze i bez końca.”

czwartek, 26 lutego 2009

Bajki Robotów

Czasami warto sobie uświadomić, że przestrzeń w której żyjemy jest wypełniona robotami. Gdzie tylko nie spojrzysz, widzisz jakieś maszyny. Otaczają nas one zewsząd i bardzo łatwo się od nich uzależniamy. Siedzę przy komputerze, który wysyła moje listy, zastępuje mi wizytę w banku, sklepie, kinie... Zastępuje codzienną gazetę i jest dla wielu naturalnym środowiskiem pracy. W kuchni szumi zmywarka do naczyń, w łazience wiruje pralka, a z telefonem komórkowym już pewnie wkrótce będzie można porozmawiać... Roboty powoli i sukcesywnie przejmują kontrolę nad coraz to nowymi gałęziami naszego życia.
W tle grają dziś muzyczne „Bajki robotów”: płyta grupy Kraftwerk – „Die Mensch-Maschine”, jest rok 1978, syntezatory są jeszcze analogowe, brzmienia mimo, że mechaniczne to jednak ciepłe, a śpiewające i grające roboty są takie jak u Lema – ludzkie.

środa, 25 lutego 2009

Słońce


Dziwne uczucie, nagle po wielu dniach przykrytych szarością, ołowianym niebem i topniejącym śniegiem, na krótką chwilę przebiło się słońce. Niby nic szczególnego, po prostu na moment przestrzeń wypełniło światło. Było to na tyle szczególne i niespotykane, że oczy zaczęły boleć, a G przybiegła do mnie i nie wiedziała co robić. Trwało to dosłownie chwilę. Teraz niebo znów przykrywa gruba warstwa szarych chmur, a my słuchamy Misty In Roots - Live At The Counter Eurovision 79. To muzyka, w której żyje słońce. To proste jak bicie serca reggae i jedna z najlepszych płyt koncertowych jakie znam. Nagrany w roku 1979 w Brukseli album, przenosi nas w przestrzeń pełną słońca i sprawia, że robi się cieplej. 7 utworów, 38 minut lata w środku zimy.