Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Armia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Armia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 27 kwietnia 2010

Soul side story

 
Paul Klee "Czerwony balon"

...stary most...biały żółty maluch...mały lasek...kładka strażacka...Radość...521...Kic...lokomotywy...ryba po grecku...28 września...Krynica...pętla w Jelitkowie...morze...pioruny...zamarznięte jezioro...Klee...poranny tramwaj...nocny pociąg na Mazury...pierwszy wspólny sen...winomarkiwino...ognisko...nocne pod Centralnym...radio z zielonym okiem...Dali...Olifant...23:35...autobus o 14:20...Jelonki...stara i nowa Armia w Stodole...muzyka...komiksy...bary mleczne...uzależnienie od książek...szum...dziadek...kamyki...rzeka...kina których już nie ma...szpulowiec...las...jesień...składanki z radia...pinot...nieśpieszne filmy...rezerwat Zakręt...butelki beczułki...różowe drzewo...wyspa...kasety magnetofonowe...Stocznia Gdańska...Warszawa...park przy szpitalu...pusta plaża...piwo Specjal...Kroniki Marsjańskie...Anakin...Frodo...stacje kolejowe...ulica Sportowa...kasztany...lądujące samoloty...schabowy w Pułtusku...Sypitki...wycieraczki w aucie...deszcz...cdn

środa, 6 stycznia 2010

Z 09 na 10



Pognębiony przez chorobę, która przewaliła się z hukiem przez moją rodzinę, mieląc wszystkich, których napotkała na swojej drodze, nie napisałem nic o magicznej zmianie cyferek, która pewnej grudniowej nocy zelektryzowała dużą część populacji ludzkiej zamieszkującej naszą umęczoną planetę. Och jakże lubimy cyferki, jak je kochamy, odliczamy, przypisujemy im siłę magiczną, zamykamy w ich ramy cały otaczający nas świat i zmiana w kalendarzu zawsze nas podnieca. Zmiany, zmiany i z bólem głowy, otwierając oczy w styczniowy poranek rozpoczynamy podsumowania. Takoż i ja uznałem, że od tego nie ucieknę i przedstawię państwu subiektywne około-muzyczne podsumowanie roku 2009.

Zacznijmy od wydarzenia roku: tu niewątpliwie najbardziej odcisnęła się w świadomości śmierć Michaela Jacksona. Postać już przez popkulturę odstawiona na boczny tor, zmarginalizowana, często wyśmiewana, nagle umierając znów ożyła. Paradoks, choć właściwie norma w naszym zwariowanym świecie.



Płyta zagraniczna... trochę tego było, bo i U2 i Depeche Mode i Mastodon i Rammstein, ale tak właściwie, to wyróżniłbym tu dwa wydawnictwa. Pierwsze to Pearl Jam "Backspacer". Równa, dobra płyta, która zawsze bardzo pozytywnie nastraja mnie gdy jej słucham. Jest w niej radość ze wspólnego grania, jest jakaś taka dobra energia, płynąca między członkami zespołu. Polecam.

Drugą płytę poznałem niedawno, to nowojorski zespół Grizzly Bear i album pod tytułem "Veckatimest". Dziwna post folkowa, nie piosenkowa muzyka, porównywana do „Pet Sounds” i Radiohead. Taka podróż w świat muzycznych pejzaży, po pustych ulicach w oparach miasta i bezdrożach gdzieś na pustkowiu. Bardzo ciekawa rzecz.

I na koniec wracamy do nas. Między Odrę i Bug, Bałtyk i Karpaty. Trochę już tu pisałem o dobrych polskich płytach z liczbą 2009 na okładce. Robią wrażenie dwie płyty Armii, był nowy Kult najlepszy od dobrych kilku lat, ale ciągle mający problem z podejmowaniem decyzji (gdyby wyrzucić kilka utworów, kto wie, może byłaby płyta roku) i kolejne wydawnictwo cenionego przeze mnie Lipali. Wygrywa jednak Hey „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”, o której pisałem w poprzednim wpisie, więc powtarzać się nie będę. Bardzo dobra płyta po prostu.

Ciekawy był to rok, w ciekawych czasach żyjemy – to ważne. Oby ten z dziesiątką na końcu był równie dobry. Niech świeci słońce, niech woda krąży w przyrodzie, niech czasu będzie więcej, niech rodzą się nowi ludzie, a muzyka niech nas otacza.

Na koniec Grizzly Bear. Do następnego razu.

środa, 2 grudnia 2009

Freak

Walenty był telewizorem. Rano jak co dzień wstał z łóżka, przetarł kineskop i wyszedł z domu. Niebo pięknie lśniło błękitem i zielenią. Elektryczne smoki z gracją przemykały ponad chmurami i dzień zaczynał się na dobre. Walenty szedł powoli do pracy. Z każdą ulicą, przestrzeń zagęszczała się różnymi przedmiotami. Dołączały do niego pralki, tostery, radia i kuchenki, a we wszystkich świeciły się lampki i szumiało życie... Dzień był piękny.

***

Zapiski na kopercie. Odsłuch pierwszy.


Późny wieczór. Dzieci śpią, dom śpi. Cisza. Słuchawki.

Rozkrzyczane saksofony. Bas uderzający w serce. Wrzask. Korowód Grechuty i Anawy.
Zachód słońca, rzeka, z prawej Most Śląsko-Dąbrowski, z lewej Most Gdański, kościół z czerwonej cegły, rozpalony chodnik, zielony brzeg.
Letni wieczór. Gorąco... lato, kieliszek zmrożonej wódki... gorąco
Pociąg pędzi przez pola, otwarte okna, zapach dojrzewającego zboża, świerszcze, ziarnka piasku
Muzyka dla dorosłych.
Pustynia. Noc. Droga mleczna jasna jak nigdy dotąd.


***

Druga płyta w tym roku. Myślałem, że sobie ponarzekam, że to nie moja bajka, że przeginają panowie, że przeszkadzać będą mi te improwizacje, to nagromadzenie free jazzu, a tu nic z tego. Bardzo podoba mi się nowe oblicze Armii. Rewolucja i przewartościowanie brzmienia są niesamowite, ale to nic, to wszystko ma sens – to muzyka do kontemplacji (najlepiej smakuje wieczorem na słuchawkach). „Der Prozess” był kolejną (bardzo dobrą zresztą) płytą tego samego zespołu, był naturalną ścieżką rozwoju, „Freak” jest jakby z innej rzeczywistości, z innej planety, gdzie telewizory, tostery i pralki idą rano do pracy i szumi w nich życie. Jest to także powrót do korzeni, w zespole znów pojawili się „ojcowie założyciele” – Robert Brylewski i Sławek Gołaszewski. Słychać w tym spotkaniu radość i duży potencjał na przyszłość. Tym bardziej dziwi mnie fakt, że Krzysztof „Banan” Banasik nie był zainteresowany uczestnictwem w czymś tak niesamowitym, może nie chciał, może nie został zaproszony... ale cóż „gdyby wszystko było inaczej, gdyby było odwrotnie(...)” jak śpiewa Kazik...
Nowa jakość, dla mnie coś niesamowitego. Polecam.

Do posłuchania singlowy „Green”
Armia - Green

czwartek, 12 marca 2009

Zieleń czeka na brąz

Zacząłem pisać wczoraj, coś mi przerwało i nie zostało z tego nic. Wczoraj pisałem o wiośnie, o tym, że słońce przez chmury się przedziera i statek wychodzi z burzy. Dziś jest już zupełnie inaczej. Okazało się, że to nie jest koniec burzy, to tylko oko cyklonu, jej środek i statek znów zapadł się w szare fale. Dziś znów spadł śnieg i świat ukrył się przed moimi oczami. Biel przykryła powoli wyłaniające się kolory. Jak dziecko bujające się na huśtawce – w przód i w tył – szalona pogoda. A kolory są ważne i dobrze się na nich znać i dobrze jest wiedzieć, że czerwony jest podobny do pomarańczowego. Czekamy na zieleń, a biel nie daje za wygraną. Statek walczy z burzą i karawana wychodzi z pustyni. W tle dziś gra Armia „Der Prozess”...