Pokazywanie postów oznaczonych etykietą John Coltrane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą John Coltrane. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 czerwca 2011

Ruchome obrazki

Zmora przygniotła go do ziemi, kolanem przycisnęła pierś tak mocno, że nie mógł nabrać tchu. Dusił się, a ona bezczelnie śmiała się pełnym, doniosłym, szaleńczym śmiechem. Ściskała mu ramiona, napinała mięśnie brzucha, naciskała na kark.

Ciało znaleziono we wtorek przed południem. Leżało związane, na podłodze pod oknem. Nie zanotowano śladów włamania. Z mieszkania nic też nie zginęło. Okna były zamknięte, na klamkach nie zaobserwowano obcych odcisków palców. Ofiara była jednak tak związana, że wykluczonym było by mogła to zrobić sama.

Pociąg wtaczał się na stację powoli i dostojnie. Zielona lokomotywa lekko kołysała się na nierównych szynach, a wagony przytulały się do krawędzi peronu. Oczekujący nerwowo wypatrywali znajomych twarzy. Przeraźliwy pisk hamulców, otwierające się drzwi i wysypujący się na peron ludzie.

Wiatr napinający żagle. Jacht rozpędza się i przechyla lekko w stronę fal. Na dziobie widzimy opalającą się kobietę. Włosy ma przysłonięte chustką, na oczach ciemne okulary. Słońce otacza ją zewsząd.

Rytmiczny oddech. Dwa szybkie wdechy, jeden dłuższy wydech. Do tego przyspieszony puls serca i rytm wystukiwany przez buty uderzające o trotuar. Następny etap – do kolejnej latarni, suchość w ustach, ruchy rąk ugiętych w łokciach – naprzemiennie w przód i do tyłu. Rytm to nieśmiertelność.

wtorek, 2 listopada 2010

Dwa standardy

        
                                  John Coltrane 1967 fot. Leni Sinclair

To było w środę chyba, po południu. Przyszli do niego na strych we dwóch i mówią: „Janek –dziś występujesz. I nie mów, że nie możesz, że coś ci tam znowu wypadło i nie masz czasu, bo wyciągniemy cię siłą. Bierz trąbę i idziemy.”
Jako, że już tym razem odmówić nie umiał, zrobił jak prosili. Włożył czapkę i czarne skórzane buty, spakował instrument do płóciennej torby i zszedł z nimi na dół. Tyle już razy go błagali, ale on ciągle nie był gotów. Siedział w tej swojej kanciapie i ćwiczył. W przerwach pijał mocną herbatę i karmił gołębie resztkami bułki ze śniadania. I ciągle nie był przekonany, czy już może przed nimi stanąć. Dziś po południu, pierwszy raz nie poczuł tej niepewności. Po prostu założył czapkę, buty i postanowił spróbować.
Na podwórzu stał lśniący, czarny jak smoła, stary mercedes. „Idealny samochód” – pomyślał, a oni tylko uśmiechnęli się widząc jak na niego patrzy. Było zimno i pochmurno. Auto majestatycznie przemykało przez puste miasto. „To co nam zagrasz Jasiu?” – spytał ten wyższy i chyba ważniejszy. „Ojczulek jest tak podekscytowany, że nogi z zadów by nam powyrywał jakbyśmy znowu cię nie przywieźli”. Ale on milczał, niby coś tam bąknął, że sami usłyszą, ale nie miało to większego znaczenia, bo już dojeżdżali. Myślał tylko o mistrzu, z który łączyło go imię i miłość do muzyki. I, że chce grać i ciągle nie mógł zrozumieć jak to się stało, że się o nim dowiedzieli.

John Coltrane - Blue Train
John Coltrane - A Love Supreme Part I: Acknowledgement

Pozycja obowiązkowa - posłuchajcie! 

DOWNLOAD (archive.org)

poniedziałek, 8 marca 2010

Kind of Blue

Płyta powstała z marszu. 2 marca 1959 roku Miles zebrał wszystkich muzyków w studiu Columbia przy 30 ulicy w Nowym Jorku i zaczęła rodzić się najwybitniejsza płyta w historii jazzu. Podobno sam Davis miał w głowie tylko kilka akordów, jakiś ogólny zarys tego co ma się na „Kind of Blue” znaleźć. Muzycy zajęli miejsca przy instrumentach, jeszcze tylko kilka wskazówek i zaczęli nagrywać. W pełnym skupieniu, w pełnym zrozumieniu i pełnej improwizacji. Jakby połączyły ich jakieś niewidzialne więzy. Miles dyrygował spojrzeniami, czasami jakimś delikatnym gestem, a dym papierosowy i duch absolutu się nad nimi unosił.



Zaczyna Davis, John Coltrane stoi z boku i wystarcza jedno spojrzenie by z saksofonu Johna wypłynęła muzyka. Miles jest spokojny, przygląda się, słucha, pali papierosa. Na koniec przykłada palec do ust i instrumenty cichną, jest coraz ciszej, zostaje tylko rytm... To co widzimy to już nieco późniejsze nagranie, jest 2 kwietnia 1959 roku.

Przebłysk geniuszu. Duch unosi się nad wodami, duch i muzyka, przy której wschodzi słońce.