Pokazywanie postów oznaczonych etykietą deszcz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą deszcz. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 16 marca 2010

Strzeż się tych miejsc

W pewne miejsca lepiej się nie zapuszczać. Od razu widać, że nie jesteś tam u siebie. Wyglądasz inaczej, inaczej patrzysz. Czasami zachowujesz się tak, jakbyś w swej torbie miał najważniejszą rzecz na świecie. Ściskasz ja mocno siedząc w autobusie, z przodu, blisko kierowcy. Jakby to, że się tam znajdujesz mogło cię przed czymś obronić. Myślisz naiwnie, że ten pan w budce, który prowadzi pojazd ruszy ci z pomocą, a on też chce po prostu spokojnie przejechać te kilka ulic, gdzie jego obecność, jest co najwyżej łaskawie tolerowana.
Pada deszcz, krople rozbijają się o szyby. Świat nagle staje się szary i po chwili z okien autobusu nie widać już nic. Nerwowo przecierasz zaparowaną szybę, robi się duszno, koła rozbijają kolejne kałuże. Światła samochodów mijają przed oczami, a miasto zaczyna się przerzedzać. Czas wysiadać.

środa, 30 września 2009

Pieskowie


Dwaj pieskowie stoją przy ulicy. Rozglądają się, patrzą na przejeżdżające samochody. Światła mijają, zapada zmrok i deszcz kapie na szybę. Liście podrywają się z maski i dachu. Lecą w górę i przez chwilę wirują w powietrzu ciągnięte przez pęd powietrza. Deszcz pada coraz mocniej. Wycieraczki rytmicznie przesuwają się przed oczami. Pieskowie zostali gdzie daleko. Duży pilnował małego, a może mniejszy większego. Stali blisko siebie, jakby chcieli przejść na dugą stronę ulicy. Decyzja. Między autami. Szybko. Deszcz pada i zapada zmrok.

W aucie, domu, na spacerze słucham Radiohead, i ta jesień należy do nich. Wszystko jest we właściwym miejscu, a to fragment ich występu dla Canal+. Niesamowity.

piątek, 27 marca 2009

Deszcz

Druga połowa lat 90-tych. Warszawa. Zakładam buty, są ciężkie, czarne, skórzane, na grubej podeszwie. Sznuruję je długo i starannie. Wkładam sweter i kurtkę przeciwdeszczową. Zamykam za sobą drzwi. Przekręcam klucz w zamku. Schodzę po schodach. Otwieram drzwi wyjściowe, naciągam na głowę kaptur. Deszcz pada. Ulice są czyste, wciągam przez nos wilgotne i chłodne powietrze. Idę chodnikiem. Samochody rozchlapują kałuże, tramwaje rozcinają sobą ścianę wody. Muszę przemyśleć pewne sprawy. Przechodzę na druga stronę. Zakład pogrzebowy „Niebo”, bar, wąska uliczka i jestem w parku. Asfaltową alejką, w deszczu, idę nad kanałem do jego właściwej części. Tam gdzie są stare drzewa, wodospad, jezioro. Pod nogami rozbryzgują się kałuże, kurtka gdzieniegdzie zaczyna przemakać. Idę dalej, przez muzykę z słuchawek słysząc w oddali szum miasta.

Massive Attack – „Protection” to właśnie tego wtedy słuchałem i muzyka ta zawsze będzie kojarzyła mi się z deszczem i tym parkiem. Są to magiczne dźwięki. Właściwie wcześniej nie słuchałem takiej muzyki, byłem raczej ignorantem jeżeli chodzi o tego typu dźwięki. Nie zdawałem sobie sprawy z ich istnienia. Nie wiedziałem, że jest takie zjawisko jak trip-hop, Bristol sound... „Protection” zaczyna się od deszczu i ciepłego głosu Tracey Thorn, potem pojawiają się inni wokaliści, muzyka zagęszcza się i znów rozpływa, by nieśpiesznie, wręcz leniwie dojść do finału. Rytm jak bicie serca i oddech stanowią bazę "Heat Miser", które zamyka płytę. Bonusa w postaci doorsowskiego „Light My Fire" wolałbym nigdy nie słyszeć więc opuszczam nad nim zasłonę milczenia.

Ta płyta, wiosenny deszczowy dzień, miasto tonące w kałużach. Dobre wspomnienia do których warto wracać.

Massive Attack - Protection
do posłuchania:
Massive Attack - protection