środa, 4 marca 2020
Albert Rosenfield
Był sobie dawno temu zespół złożony z samych basistów (i perkusisty), którzy nie chcieli już być paprotkami w swoich macierzystych zespołach. Chcieli być pierwsi i najważniejsi.
Nie to, żebym miał coś do basistów, ale wiadomo, to wokaliści i gitarzyści spijają śmietankę. Basistom pozostają brzydkie koleżanki, ciepłe piwo i miejsce w kącie sceny za największą kolumną odsłuchową.
Tu chłopaki mogli się zrealizować. Bardzo fajny był to zespół. Nazwę pożyczyli od agenta Rosenflowera z "Twin Peaks" - ktoś tak przekręcał jego nazwisko w serialu - i nagrali dwie płyty.
I z tej pierwszej, lepszej "The best off..." zagram Wam dzisiaj trzy piosenki: "Walkin' fear" z motywem z Janosika, świetnie z resztą wplecionym w numer. "Some girls" o rozterkach chłopca w zderzeniu z rozkwitającą kobiecością koleżanek i na koniec "Blues 4 Uuuuu" z tekstem Edyty Bartosiewicz i zakończony motywem przewodnim serialu "Miasteczko Twin Peaks".
Przed Państwem:
Marek Chrzanowski – gitara basowa, gitara elektryczna
Jacek Chrzanowski – gitara basowa, gitara elektryczna
Wojciech Kuzyk – gitara basowa, gitara elektryczna
Piotr Pawłowski – perkusja
Tomasz Pukacki – gitara basowa, śpiew
czyli Albert Rosenfield.
środa, 29 stycznia 2014
Co tam panie nowego: Pablopavo i Ludziki
Już dawno, żadna płyta nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Świetna eklektyczna muzyka, genialne teksty, historie które snują się i snują, rozwijają jak nitka z kłębka i wciągają jak najlepszy film. Pablopavo i Ludziki "Polor" to wydarzenie którego nie można przegapić.
Pablopavo miszcz!
wtorek, 28 stycznia 2014
Co tam panie nowego: Świetliki
A nowa płyta "Sromota" dobrą jest płytą i polecić ją mogę. Piosenka "Bałwan" o której wspomina kolega śpiewak na końcu tego filmu, również jest dobrą piosenką, podobnie z resztą jak kilka innych.
Dziękuję za uwagę i witam po przerwie.
wtorek, 14 maja 2013
sobota, 21 lipca 2012
Flapjack - Keep Your Heads Down
„Keep Your Heads Down" to długo zapowiadany album legendarnego zespołu Flapjack, którym wraca po 15 latach przerwy wydawniczej.
Znaczny wkład kompozytorski w album ma Śp. Aleksander „Olass" Mendyk -- były gitarzysta zespołów Flapjack i Acid Drinkers. Płytę zamyka wyjątkowy utwór „Reborn", w którym wykorzystane zostały wokale Olassa. Gościnnie w 2 utworach występuje HAU, wokalista nieistniejącej od wielu lat formacji Dynamind, który znany jest fanom Flapjacka z utworów „Comic Strip" i „Active", które znalazły się na drugiej płycie pt. „Fairplay". HAU jest również autorem tekstów do utworów „In a Structure" i „Feud", z kolei „The Ballad of Frankie Pots" napisał wspólnie z Guzikiem.
Skład Flapjacka przez wiele lat ulegał zmianom. Obecnie Flapjack to Guzik (Homosapiens), Ślimak (Acid Drinkers), Jahnz , Jankiel (Acid Drinkers) i Mihau (ex NoNe).
***
Płyta jest bardzo dobra. Podczas ostatniego bezinternetowego tygodnia była praktycznie non stop w moich odtwarzaczach. Może to kwestia jakichś sentymentów, ale słuchając jej poczułem się ładnych parę lat młodszy. Począwszy od pierwszego utworu, gdzie Guzik brzmi jak Zack de la Rocha, po utwór ostatni przy którym mam gęsią skórkę - ten Olass i jego głos jakby z Drugiej Strony - czuję niesamowitą radość słuchając tej muzyki. Niektórzy określają ją jako brakujące ogniwo między Fairplay, a Juicy Planet Earth i pewnie coś w tym jest. Ja słyszę tu i klasycznego Flapa i Homosapinens i w numerze po hiszpańsku niejaką Brujerię w której zasłuchiwałem się w liceum, a do której nie zaglądałem od lat. Fajnie też, że Jahnz rozwija się i nie jest już w swojej grze tak monotematyczny i przewidywalny. Fajnie brzmi Ślimak pobijający stopą gitarowe riffy. Tak w ogóle podoba mi się brzmienie tej płyty.
Brakuje mi Vimka, szkoda że go nie ma (ja nadal mam kasetę Squot'u), myślę że jego głos nadał by płycie jeszcze więcej kolorytu.
Jest to dla mnie trochę taka podróż sentymentalna i bardzo mnie to cieszy.
Płyta do wysłuchania całkowicie za darmo poniżej:
A jak się spodoba, zachęcam do kupna - naprawdę warto
http://makumba.pl/sklep/
poniedziałek, 7 maja 2012
Luxtorpeda - "Robaki"
Tym razem myślałem nawet, że będę jedyną osobą w tej części galaktyki, której płyta się nie spodoba. Niby jeszcze jej nie było, a tyle ochów i achów o niej wypowiedziano, że zaczęło działać to na mnie w zupełnie inny sposób niż mogłoby się to wydawać. Ciśnienie znikało. Potem jednak znowu się nakręciłem i w dniu kiedy płytka miała znaleźć się w mojej skrzynce pocztowej, złamałem się i kupiłem wersję cyfrową.
Ależ to brzmi – pomyślałem – i słuchawki już nie mogły oderwać się od uszu. Lubię właśnie tak przesłuchiwać nowe płyty – wtedy można usłyszeć więcej niuansów, a skupienie się nad tekstami jest prostsze, co w przypadku Luxtorpedy jest ważne. Tak w ogóle ta płyta jest ważna – gdy Hans w Serotoninie krzyczy – „Nie jesteś sam” – odbieram to bardzo osobiście, podobnie jak cały tekst – chyba najważniejszy dla mnie na tej płycie. Poza tym te Dimebagowskie gitary – sam miód.
Podobnie jest z walką w Gimlim – chyba nie mam szans, ale próbuję i się nie poddam. W ogóle nie ma na Robakach tekstu słabego, nawet śpiewane z dziwnym „amerykańskim” akcentem Tajne znaki nie są o niczym. Kurcze, to Litza czy może Mark Lanegan? Kolejny bardzo ważny dla mnie tekst, o miłości, dojrzałym związku, tak naprawdę czymś zupełnie szalonym, bo czyż nie jest takim bycie z kimś przez całe życie? Serce z keczupu, papieros do kawy, tajne znaki. Ciekawe jak będzie ten utwór wykonywany na koncertach, chyba nawet wolałbym, żeby był normalnie wykrzyczany, bez tych „amerykanizmów”. I wcale się nie boję że stałby się przez to banalny, miłość nie jest banalna.
Nie mogę jeszcze zapomnieć o Wilkach dwóch – dużo pięknej muzyki i tekst o walce z samym sobą i konkluzja z niego płynąca, że tylko od ciebie zależy, która część natury w tobie zatriumfuje.
I utwór tytułowy, już nie mogę się doczekać skandowania na koncertach Rooobaaakiii – Robaki.
Nie działają na mnie tylko utwór nr 5: Tu i teraz i zamykający płytę Gdzie ty jesteś? Nie wiem co jest w nich nie tak i nie chcę tego analizować, ale widocznie nie może być zupełnie idealnie. Z resztą chyba byłoby nudno, jakby wszystko idealnie żarło, nie byłby już sensu nagrywać nic nowego, a tak czuję że jeszcze wiele przed nami.
Jako bonus dostajemy płytkę z wersjami instrumentalnymi okraszonymi naprawdę świetnymi (dużo lepszymi niż na debiucie) solówkami Macieja Jahnza plus kilka rarytasów, które niech pozostaną niespodzianką. Jeszcze słówko o formie graficznej, która jest bardzo efektowna – okładka w formie książeczki z dwiema kopertami na płyty, ale to już trzeba zobaczyć. Podsumowując - Luxtorpeda egzamin drugiej płyty zdała celująco.
Polecam. Bardzo polecam.
Dodam jeszcze, że płyta Luxtorpeda "Robaki" jest w całości do odsłuchania tu
Do kupienia http://www.soundpark.pl/store/wykonawca/367
i w dobrych sklepach muzycznych.
środa, 5 maja 2010
Prąd stały / Prąd zmienny
Potem już jakoś poszło, mamuty zastąpiły gadziny, człowiek z drzewa zszedł. Chwycił za broń i zaczęło się na dobre.
Historia świata, życia i śmierci wg. Lao Che. Prąd stały, prąd zmienny i mały człowiek w tym wszystkim. „Komunalne linie – granda! Oddać głowę dranie!” - krzyczy, zagubiony, bezwolny, czasami pragnący tylko tabletki na ból istnienia, czasami tracący głowę – dosłownie i w przenośni. Opowieść o prądzie, elektrycznym aniele stróżu, który „gdzieś w kącie za szafką uwije swe gniazdko”, wpisuje się w najlepszą tradycję polskiej literatury, nie stroniącej od opowieści o maszynach i tym co mechaniczne, techniczne, a zarazem metafizyczne. Natomiast słowa: „dziś raczej nie wpadnę bo umarłem” po katastrofie smoleńskiej brzmią jakoś mrożąco... Do tego wszystkiego ta zimna mechaniczna muzyka. Zupełnie nienowoczesna, wypełniona syntezatorami o brzmieniu sięgającym w lata 80-te ubiegłego wieku.
Powstała oto płyta niezwykła, niezwykłego zespołu, jednego z niewielu w Polsce, który potrafi wstrząsnąć słuchaczem, którego piosenki nie są o niczym i którego teksty czyta się jak tomik wierszy. Polecam.
poniedziałek, 21 grudnia 2009
„Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”
„Osoba, która nie widzi powodu, żeby być smutną, jest dla mnie z gruntu podejrzana” powiedziała KN w pewnym wywiadzie. Płyta jest piękna, dźwięki spadające na mnie i otaczające mą głowę sprawiają, że świat zaczyna wyglądać inaczej. Śnieg skrzy się za oknem, a zakamarki duszy przepełnia muzyka. Gdy słyszę te słowa, czuję jak wiele mam z nią wspólnego. Jestem bardzo podobny i często świat odczuwam zupełnie tak samo. Może też chciałbym spać rok, może siedem lat, a czasami gwiazdy są jak gwoździe przytrzymujące niebo, co na głowę chce mi spaść. I ten koncentracyjny parapet, obawy, wątpliwości, wrzask o brzasku – tylko kilka zapamiętanych słów. Słowa są na tej płycie chyba najlepsze ze wszystkich napisanych przez Kasię Nosowską. Muzyka jest inna. Zupełnie inna od wszystkiego co Hey zrobił do tej pory. Właściwie, nie liczyłem, że ten zespół jeszcze mnie czymś poruszy a tu proszę – dla mnie „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” to bardzo mocny kandydat do płyty roku. Polecam z całego serca.
środa, 2 grudnia 2009
Freak
***
Zapiski na kopercie. Odsłuch pierwszy.
czwartek, 29 października 2009
Człowiek z wiekiem do trumny
Dziś jest dobry dzień na to by głos oddać Panu Maleńczukowi i jego Homo Twist:"Nie mam pomysłu jak stać się człowiekiem bogatym w pieniądze. Nie mam wiary w swój zdrowy rozsądek. Zawsze zbyt późno znajduję odpowiedź
Światło - jest Bogiem. Poruszam się w gąszczu przyczyn i skutków. Pojutrze się dowiem co było jutro. Święto to każdy dzień póki żyję
Jutro będę rybą w sieci Jutro będę kółkiem w maszynie. Autoironia śmieje się ze mnie a ja się śmieję z niej. Jestem szczęśliwy bo wiem czego chcę
Jutro jutro już jutro będzie wiosna - niedługo będzie maj - więc jeśli chcesz mi dać to mi dzisiaj daj.
W człowieku jest strona: fizyczna duchowa i ponad.
Rozmowy ze Stwórcą są dobre na kaca. Chciałbyś - ja bym też chciał wiedzieć - co się opłaca, na razie to ja opłacam.
Najbardziej lubię dostawać listy. W listach są różne wyrazy. Nie mogę przestać pić. Nie będę się tłumaczył. Jest very good a będzie jeszcze bardziej. Podobno oszuści są wśród nas. Złodzieje bandyci i kanalie...
Człowiek z wiekiem staje się rozumny
Człowiek z wiekiem do trumny."
Fragment z koncertu zakończony demolką:
Ale, żeby nie było tak strasznie, na koniec moja bezsprzecznie ulubiona piosenka Homo Twist - Panie i Panowie - "Ten Years After"
Miłego słuchania:
wtorek, 1 września 2009
Magnetyzm
Wyszedłem rano wynieść śmieci. Świtało, chłód przenikał ciało, a mgła zaciskała się na szyi. W worku, wśród odpadków, leżały kawałki jeszcze niedawno istniejącego życia. Kawałki duszy, owinięte w stare gazety. Nagłówki zakrzykiwały ją śmiertelnie.Może ktoś ją wygrzebie i złoży do kupy, sprzeda i chleb za nią kupi. Może porwie ją mewa, zaniesie do morza gdzie połączy się w otchłani z wszystkimi duszami świata.
Nie była jakoś szczególnie używana, ale zaciskała mięśnie na barkach nie do zniesienia. Uznaliśmy, że rozstanie będzie najlepszym wyjściem.
Teraz jestem już zupełnie sam. Na podłodze w pokoju walają się puste butelki, słońce wpada przez okno i cień jak krzyż wisi na ścianie. Tramwaje huczą i miasto budzi się.
środa, 19 sierpnia 2009
Bajka o prostym łojeniu, którego nie było
Dawno, dawno temu, gdzieś pod koniec ubiegłego tysiąclecia, w środku Europy, kontynentu już nie młodego, ale jeszcze dychającego, w kraju Polską zwanym, albo Lechistanem, czy coś tam o polerowaniu w nazwie mającym, powstała muzyka, która wyprzedziła swoją epokę. Kilku panów spotkało się ze sobą, coś zaiskrzyło i pojawiły się dźwięki jakich jeszcze nie było. Kraik ów mały, był wówczas na początku wielkich przemian, a i kompleksy ludzi zajmujących się płyt wydawaniem były na tyle duże, że nikt nie podjął się wyzwania, by pokazać tą muzykę gdzieś dalej, poza Odrą, Bugiem, Bałtykiem i Karpatami. Flapjack i Dynamind po dwupłytowym flircie z rap-metalem zapuściły się w rejony tak alternatywne, że po płytach z których kawałki prezentuję poniżej już się nie podźwignęły. Natomiast Kobong od początku szedł ze swą muzyką pod prąd i dwie jego płyty były czymś niesamowitym na skalę światową.
Cóż z tego jednak, gdy dźwięki te nigdy nie dotarły do szerszego kręgu odbiorców. Publiczność, oczekiwała, prostego łojenia a tu tego było jak na lekarstwo. Ważne, że coś się z tego ostało. Tak więc posłuchać, a tym co znają i powspominać proponuję.
Na początek Flapjack z płyty "Juicy Planet Earth":
Dynamind z płyty "Mix Your Style":
I na koniec posłuchajcie jaki czad można zrobić na gitarach akustycznych - Kobong z płyty "Chmury nie było":
poniedziałek, 20 lipca 2009
Pocztówka z nieistniejącej krainy
„Uwaga! Jedzie tramwaj. Gdy jedzie, ziemia się trzęsie, trzęsie się cały mój świat.”
Domy, podwórka, zabawki, dżem, kakao, pomarańcze, karuzela, cyrk. Zabawy w chowanego i statek, podchody i turnieje w badmintona. Szkoła, wakacje i mnóstwo dzieci na podwórku. Kapsle, poobijane kolana i babka lekarska przykładana do oparzonej pokrzywą dłoni.
Leżę sam w pustym pokoju, przez brązowe zasłony wpadają promienie lipcowego słońca. Nie ma ciebie i nie wiem, które z nas to zniszczyło. Firanki falują jak morze.
Zamykam oczy.
Widzę świat w kolorze sepii, czasami biało-czarny. Ulice spalone słońcem, motyle cytrynki, idę za rękę z dziadkiem i kamyki wrzucam z mostu do rzeki.
Dziś w tle gra Lenny Valentino z jedynej swojej płyty pt. „Uwaga jedzie tramwaj”. Ta muzyka to wyprawa do krainy, która już nie istnieje. Pocztówka z dzieciństwa. Jedna z najciekawszych polskich płyt. Opowieść o podróży do własnej przeszłości, z perspektywy, kogoś kto znalazł się na życiowym zakręcie.
Artur Rojek - gitara, wokal
Mietall Waluś - bas
Jacek Lachowicz - klawisze
Maciej Cieślak - gitara
Arkadiusz Kowalczyk - perkusja
poniedziałek, 6 lipca 2009
"Fire" i podróba Flyinga
Jako małolat nie miałem co liczyć na posiadanie gitary. Takie były czasy i nie dało się tego nijak przeskoczyć. Coś tam kiedyś brzdąkałem na pożyczonym basie, na elektrycznej chyba też i za perkusją siedziałem. Nigdy jednak nie grałem z przesterem, w stylu – „dwa akordy darcie mordy”, a do tej pory lubię wizualizować sobie, leżąc na kanapie z słuchawkami na uszach, że to ja wymiatam w danym kawałku. Teraz coraz bardziej dojrzewam do kupna jakiegoś wiosła. Niestety czas na debiut sceniczny gdzieś mi umknął, ale pozostaje kwestia spełnienia młodzieńczych fantazji. Słucham sobie pierwszej płyty zespołu HEY. Fajne brudne brzmienie, jakby nagrywane to było w garażu, czy jakiejś innej kanciapie. Ale to nie jest ważne. Liczy się szczerość, melodie, które są pierwszorzędne i uczucia, które płyną z tej muzyki. Może chodzi też o to, że wtedy muzykę dla ludzi młodych robili ich rówieśnicy, lub co najwyżej ludzie kilka lat starsi od swoich słuchaczy. Dziś ciężko jest mi podać nazwy trzech zespołów prowadzonych przez dwudziestoparolatków. Teraz firmy płytowe boją się zaryzykować w kogoś nieznanego, bo nie wierzę, że nie ma młodych zespołów. Nie wierzę, że młodzi ludzie przestali grać. Po prostu nikt im nie chce pomóc.
A ja coraz bardziej pragnę kupić gitarę i to jakąś odlotową. Może jakaś kolorowa podróba Flyinga, jakiś nieduży piecyk, czadowy przester i będę grał moim córeczkom. Oj będzie się działo!
poniedziałek, 22 czerwca 2009
Kasety
Jednym z ostatnich wydawnictw, które w dniu premiery kupiłem na kasecie był Pearl Jam „Yield”. Pięknie wydana kaseta, z malutką książeczką w środku, zawierającą zdjęcia i jakieś urywki tekstów. Potem jeszcze tylko kilka muzycznych perełek dorwanych na wyprzedażach i koniec. Kaset już nie ma i coraz ciężej kupić sprzęt do ich odtwarzania, a to przecież one zrewolucjonizowały podejście do muzyki. Uwolniły nas od wielkich i delikatnych winyli. Małe plastikowe pudełko można było schować w kieszeni i zabrać za sobą. To dzięki kasetom, muzyka weszła do naszych samochodów, mogła być z nami już dosłownie wszędzie dzięki walkmanom i słuchawkom. Do tego cena ich nie była jakoś szczególnie wygórowana, mimo, że koszt wyprodukowania kasety jest znacznie wyższy niż wytłoczenia płyty cd. To właśnie kasety sprzedawały się na początku lat 90-tych w setkach tysięcy.
Ale kaseta już umarła. Leży cicha i niema na swojej zakurzonej półce, a muzyka na niej zapisana z roku na rok jest coraz bledsza i rozpływa się w szum. Odlatuje gdzieś w przestrzeń i łączy się z cała muzyką świata.
wtorek, 26 maja 2009
Posłuchaj to do Ciebie
Kaseta była zawinięta w celofanik. Taką folię, jak wszystkie inne. Oprócz niej w plecaku walało się mnóstwo różnej muzyki, jakiś „Brum”, może „Tylko Rock”, ale nowa kaseta zawsze miała miejsce honorowe. W wewnętrznej kieszonce. Czekała na swój czas.
Autobus o 14.20 był jak zwykle zatłoczony, ale ja siedziałem. Kwestia wprawy, praktyki, ustawienia się w odpowiednim miejscu, tak by drzwi podjeżdżającego autobusu znalazły się idealnie przed twym nosem. Zwykle się to udawało. I siedziałem, już odwijałem celofanik, już kaseta wędrowała do walkmana, słuchawki na uszy, a okładka do ręki.
Krajobraz przesuwał się za oknem, zdezelowany Autosan walczył z kilometrami, a całe ciało wypełniała muzyka. Zaczynało się cotygodniowe święto. Święto nowej kasety. Kolekcja powiększała się, do końca liceum była już bardzo znaczna, a muzyka grała mimo, że świat był tak brzydki i brudny, że pękały oczy.
piątek, 8 maja 2009
Ogród Koncentracyjny
Ona boi się tej muzyki, boi się też słów. Bo ona jest z życia, ona daje, tworzy i chce żeby było dobrze i nie lubi takich dziwnych kontrastów i nie chce myśleć o śmierci, a on o śmierci myśli ciągle. Ona patrzy na niego siedzącego przy stole jak pisze i myśli sobie: „Żeby znowu tego nie zepsuł”. Myśli tak z troską, bo nie lubi jak on ładne rzeczy domyka jakimiś strasznymi słowami. Ona wstaje z łóżka, podchodzi do niego, a on nie chce jej przestraszyć, odwraca kartkę i rysuje jej słońce.
poniedziałek, 4 maja 2009
Hey ho let's go!
Oczywiście kiedyś tam byłem też punkiem. Nie miałem co prawda glanów i ramoneski – cóż takie czasy – ale nadrabiałem agrafkami, trampkami i olewaniem systemu. Na ścianie, w moim pokoju wisiał własnoręcznie zrobiony symbol anarchii, przypominający może bardziej znak na przystanku autobusowym, ale szczerość jego przekazu była niezaprzeczalna. Pogo na szkolnej dyskotece w liceum było czymś porównywalnym chyba tylko z sam nie wiem czym; fakt, że do końca mojej nauki takie dyskoteki już się nie odbyły mówi sam za siebie. KSU zaraziło nas wtedy niezdrową fascynacją produktami krajowego przemysłu winiarskiego, ale na szczęście nie trwało to jakoś bardzo długo i nie pozostawiło po sobie trwałego uszczerbku na zdrowiu.Muzycznie był to raczej punk polski, teksty ryczane po polsku, często zaangażowane jak cholera (teraz swą naiwnością wywołujące uśmiech na twarzy): „Olevay system” (Ga Ga), „Pamiętaj – zabij faszyzm – zawsze zabij faszyzm” (De Facto), do tego Dezerter, wspomniane już KSU, ale też cała masa zespołów śpiewających o pierdołach. Liczyła się dobra zabawa. Jeśli zaś chodzi o kapele zachodnie to zawsze bardziej mnie ciągnęło w stronę Clash’ow niż Ramones’ów. Stąd pewnie rozpoczęło się moje odchodzenie od estetyki punk, a może po prostu zacząłem dorastać.
Oczywiście jakiś sentyment do punku mi pozostał i kilka najważniejszych dla mnie z tego okresy płyt stoi na półce, a miejsce dla nich w odtwarzaczu również się znajduje. Choćby dziś.
wtorek, 21 kwietnia 2009
Czerń i biel
Czuł się za duży. Tak było od zawsze. Zawsze wystawał z szeregu, wyróżniał się, wzbudzał zainteresowanie. Nie lubił tego i ciągle chodził zgarbiony. W szkole zawsze nauczycielki krzyczały na niego – Wyprostuj się!!! A on nie chciał, pragnął tylko wtopić się w tłum, pozostać niezauważony. Przemknąć przez życie bocznymi uliczkami. A tu nic z tego. Było to nierealne. Do tego wszystkiego jeszcze nie cierpiał sportu, w kosza grał jak ostatnia noga, a wszyscy ciągle gadali o świetnych warunkach fizycznych i innych równie ważnych pierdołach. Przez te swoje nienormalne gabaryty nie miał też powodzenia u dziewczyn, chociaż może bardziej przez to, że właściwie się nie odzywał, nie odbierał telefonów, nie odpowiadał na pytania. Chodził więc taki zgarbiony, chudy, w czarno-białym swetrze i od świata, który nie chciał się od niego odczepić odgradzał się słuchawkami. Właściwie nie zawsze grała w nich muzyka. Chodziło tylko o to, żeby się do niego nie odzywali. Nie znosił ich gadających ciągle głów, rozkrzyczanych telewizorów i rozwrzeszczanych gazet. Dzięki słuchawkom czuł się jakby ponad tym. Czasami słyszał jak ze sobą rozmawiają, czasami mówili też o nim, bo wydawało im się, że ich nie słyszy. A on uwielbiał zatopić się w dźwiękach i iść sam bez celu przez miasto, gdy ten facet z grzywką szalał przy klawiszach i śpiewał tylko dla niego. Niczego mu wtedy nie brakowało.
środa, 15 kwietnia 2009
Kwaśny





Najpierw załamał się mój światopogląd. Jak to możliwe... ciągle o tym gadałem, a moja dziewczyna tylko się ze mnie śmiała. Litza odszedł z Acid Drinkers. Był to koniec lat 90-tych ubiegłego stulecia, a ja fanem Acidów byłem ortodoksyjnym. W dniu premiery mimo 38 stopni gorączki zjawiłem się w nieistniejącym już sklepie Planet Music po nóweczkę sztukę „High Proof Cosmic Milk”, a tu taki numer. Niby słyszałem, że już nie dogadują się tak jak kiedyś, ale taki monolit rozbity – zwaliło mnie to z nóg.
Życie jednak idzie dalej. Pojawił się Perła i płyta „Amazing Atomic Activity”, która była jakby odreagowaniem po stracie. Zupełnie nie nowoczesna, klasyczna, hardrockowa. Po jakimś czasie zespół okrzepł z nowym gitarzystą. Pojawił się „Broken Head”, chyba najlepszy moment w Perlazztym okresie zespołu. Płyta krótka, szybka, spójna, z jajem i z przebojem. Zawsze wbijało mnie w podłogę, gdy na telewizorach w empiku leciał teledysk do „Don’t go to where i sleep”.
Fani Acid’s. Pamiętam, że zawsze gdy w końcu doszło do kwaśnej demaskacji (w sensie odkrycia tego, że jesteśmy fanami), łapaliśmy całkiem inny kontakt. W akademiku na jakiejś imprezie poznałem kiedyś taką fankę, i w pracy fana. Od razu pojawiły się jakieś takie fluidy, specyficzne poczucie humoru, które powodowały łatwiejsze porozumienie, łatwiejszą wymianę myśli i zrozumienie.
No tak, ale Perła też wkrótce zniknął. Rozstali się w przyjaźni (to ważne) i pojawił się Lipa. Dla mnie bomba. Zawsze byłem fanem Illusion i ta zmiana wydawała mi się idealna. Czas jednak zweryfikował ją na niekorzyść zespołu. Lipa zniknął z rejonów działania Acid Drinkers prawie tak szybko jak się pojawił, zostawiając po sobie płytę „Rock is not enough”. Płytę nie najlepszą, do której najrzadziej wracam. Powstało pytanie co dalej?
Olass. Olek, dla mnie człowiek znikąd. Facet o którym nie wiedziałem nic, a który odnalazł się w zespole jak żaden z poprzedników. Zaangażowany, wesoły chłopak i dobry muzyk. Płyta „Verses of Steel” z jego udziałem i w większości jego autorstwa miała być nowym otwarciem w historii zespołu. Dostaliśmy do ręki kawał świetnej metalowej muzyki, było pięknie i nagle mój światopogląd znów się załamał. Śmierć zabrała najmłodszego z Kwasożłopów. Olek miał 29 lat. Po koncercie w Krakowie położył się spać i już się nie obudził. Koledzy z zespołu myśleli po prostu, że długo śpi, ale gdy przyszli go obudzić było już za późno. Umarł z przyczyn naturalnych, niewydolność krążenia po długotrwałym wysiłku fizycznym. Chodziłem struty, bardzo mną ta śmierć wstrząsnęła, był młodszy ode mnie...
Jednak przedstawienie musi trwać, chłopaki postanowili grać dalej. Co będzie w przyszłości - czas pokaże, ale na pewno Acid Drinkers pozostaną czymś ważnym w moim życiu. Piasek w klepsydrze ciągle się przesypuje, czas płynie...
:format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-3248638-1349585316-3433.jpeg.jpg)





