Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kaseta. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kaseta. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 22 lutego 2010

Historia pewnej kasety

Badania dowodzą, że było to lato roku 1992. Świadczy o tym dokumentacja fotograficzna, na której dwóch koszmarnie ubranych wyrostków stoi koło tamy we Włocławku. Wiatr rozwiera im grzywki, w tle majaczą jakieś druty wysokiego napięcia i ptactwo powietrzne się nad nimi unosi. Młodzieńcy przyjechali w to zupełnie obce im miejsce z wycieczką objeżdżającą miejsca święte, której uczestnikami są w przeważającej większości niemłode już kobiety. Wycieczka rozmodlona jest do granic wytrzymałości. Cud już ma chyba za sobą. W szczerym polu, w miejscu, gdzie dróg asfaltowych jeszcze nie zbudowano, objawiło się pewnej części wycieczki wirujące słońce. Jednak, jeśli mnie pamięć nie myli, główne atrakcje sakralne są jeszcze przed nimi. I sen w autobusie i jazda na składanym krzesełku i powrót i kupno kasety. Bo to ona stała się przyczynkiem do tych wspomnień. Kupiona już po wszystkim. Po powrocie i po śnie, latem 1992 roku w małym miasteczku w województwie łomżyńskim. The Cure – Wish.

poniedziałek, 22 czerwca 2009

Kasety

Kaset już właściwie nie ma. Odeszły w niebyt jakiś czas temu. W sklepach ich ilość powoli zaczynała się zmniejszać. Półki kurczyły się, potem zaczęto je wyprzedawać za bezcen. To z tamtego okresu pochodzą moje ostatnie kasety. Teraz półka z nimi nie jest już wyeksponowana, kryje się gdzieś w kącie, na samym dole i kurz na niej się zbiera. Magnetofon też przestał je już lubić. Zaczął wybrzydzać, pewne akceptuje, inne wprawiają go w nastrój niszczycielski. Niszczy je, rwie i trzeba bardzo na niego uważać.

Jednym z ostatnich wydawnictw, które w dniu premiery kupiłem na kasecie był Pearl Jam „Yield”. Pięknie wydana kaseta, z malutką książeczką w środku, zawierającą zdjęcia i jakieś urywki tekstów. Potem jeszcze tylko kilka muzycznych perełek dorwanych na wyprzedażach i koniec. Kaset już nie ma i coraz ciężej kupić sprzęt do ich odtwarzania, a to przecież one zrewolucjonizowały podejście do muzyki. Uwolniły nas od wielkich i delikatnych winyli. Małe plastikowe pudełko można było schować w kieszeni i zabrać za sobą. To dzięki kasetom, muzyka weszła do naszych samochodów, mogła być z nami już dosłownie wszędzie dzięki walkmanom i słuchawkom. Do tego cena ich nie była jakoś szczególnie wygórowana, mimo, że koszt wyprodukowania kasety jest znacznie wyższy niż wytłoczenia płyty cd. To właśnie kasety sprzedawały się na początku lat 90-tych w setkach tysięcy.

Ale kaseta już umarła. Leży cicha i niema na swojej zakurzonej półce, a muzyka na niej zapisana z roku na rok jest coraz bledsza i rozpływa się w szum. Odlatuje gdzieś w przestrzeń i łączy się z cała muzyką świata.

środa, 17 czerwca 2009

Kult Kazika

Kilka dni temu dostałem w prezencie książkę „Kult Kazika” Leszka Gnoińskiego. Czytam ją sobie i przeglądam, 9 lat już upłynęło od jej wydania i w Kulcie wiele się zmieniło. Zespół wydał w ciągu tego czasu dwie niezbyt dobre płyty, zagrał setki koncertów, rozstał się w raczej niefajnej atmosferze z Krzysztofem „Bananem” Banasikiem, waltornistą, ważnym muzykiem w składzie. Na jego miejsce pojawili się ludzie nowi, w tym roku szykuje się nowa płyta, życie toczy się dalej.

Czytam, przeglądam i tak sobie myślę, o moich początkach znajomości z muzyką zespołu Kult. Chyba musiało to być gdzieś pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku (cholera jak to brzmi, jak głos z zaświatów), kształtowała mnie wtedy muzycznie Lista Trójki i kolekcja kaset M. I to właśnie na jednej z jego kaset była nagrana składanka z pierwszych płyt Róż Europy, De Mono i Kultu. Potem była wspomniana już lista i na niej utwory z wydanej właśnie przez zespół płyty „Spokojnie” – „Arahia”, „Niejeden”. Jako, że gazet muzycznych wtedy prawie nie było, fizjonomia Kazika była dla mnie zagadką. Gdy więc zobaczyłem go pewnego dnia w telewizorze, moje zaskoczenie było duże. Jak ten facet dziwnie ruszał się na scenie. Ten jego ruch sceniczny zupełnie mnie rozwalił. Tak, od tego się zaczęło. Od tej pory Kult był dla mnie jednym z najważniejszych zespołów. Koszulkę z okładką „Spokojnie” zanosiłem na śmierć, byłem na kilku koncertach, w tym jednym dosyć dziwnym – w Gdańsku, nad Motławą. Scena umiejscowiona była po jej drugiej stronie, tak więc zespół był raczej słabo widoczny i do tego jeszcze te statki, łódki, kajaki pływające pomiędzy nimi, a publicznością.

Słucham teraz pierwszej płyty Kultu, ale utwór do posłuchania będzie z nie bardzo lubianej przeze mnie płyty „Kaseta”. Jest to jednakże moja ulubiona piosenka Kultu. Najważniejsza.

wtorek, 26 maja 2009

Posłuchaj to do Ciebie

Kaseta była zawinięta w celofanik. Taką folię, jak wszystkie inne. Oprócz niej w plecaku walało się mnóstwo różnej muzyki, jakiś „Brum”, może „Tylko Rock”, ale nowa kaseta zawsze miała miejsce honorowe. W wewnętrznej kieszonce. Czekała na swój czas.

Autobus o 14.20 był jak zwykle zatłoczony, ale ja siedziałem. Kwestia wprawy, praktyki, ustawienia się w odpowiednim miejscu, tak by drzwi podjeżdżającego autobusu znalazły się idealnie przed twym nosem. Zwykle się to udawało. I siedziałem, już odwijałem celofanik, już kaseta wędrowała do walkmana, słuchawki na uszy, a okładka do ręki.

Krajobraz przesuwał się za oknem, zdezelowany Autosan walczył z kilometrami, a całe ciało wypełniała muzyka. Zaczynało się cotygodniowe święto. Święto nowej kasety. Kolekcja powiększała się, do końca liceum była już bardzo znaczna, a muzyka grała mimo, że świat był tak brzydki i brudny, że pękały oczy.


poniedziałek, 23 marca 2009

Lusterko wsteczne

Grudzień, Boże Narodzenie, rok 1993. Pod choinką znajduję kasetę zespołu Pearl Jam. To były święta, kiedy dostałem dużo różnej muzyki. Ostał się z niej już chyba tylko ten Pearl Jam. Płyta „Vs” (na mojej pirackiej kasecie ze zmienioną okładką i tytułem1993).
Był to ostatni jak do tej pory wybuch muzyki. Wybuch, coś gwałtownego i nie podlegającego kontroli, coś nazwane grunge. Zaczęło się wszystko pod koniec lat 80-tych w Seattle ogarniętym wówczas ekonomiczną stagnacją. Frustracja, zniechęcenie, rozbite rodziny (gdzieś czytałem, że niektórzy nazywają grunge muzyką dzieci z rozbitych rodzin) i nagle na zachodnim, deszczowym wybrzeżu Stanów Zjednoczonych eksploduje dziesiątki młodych zespołów grających brudną, ponurą i naładowaną emocjami muzykę. Wśród nich Pearl Jam:
gitarzyści Stone Gossard i Mike McCready oraz basista Jeff Ament. Później dołączył do nich Eddie Vedder, a na płycie „Vs.” na perkusji zagrał Dave Abruzzesse.
Grunge szybko zalał cały świat. Powycierane jeansy, wełniane czapki, trampki, kraciaste koszule i bródki. Pamiętam, że moja klasa w liceum była prawdziwym zagłębiem brodaczy. Każdy chłopak, któremu zaczynała rosnąć wówczas broda chciał pokazać jaki jest twardy i grandżowy. Mi to upodobanie zostało do dziś i pewnie już zostanie...
„Vs.” Płyta pełna boskiego hałasu, pełna pięknych melodii, muzyka pełna wspomnień.


Indifference
Obojętność

Dziś rano zapalę sobie zapałkę, by nie być samotnym.
Będę patrzył, jak leży w ciszy, już niedługo noc się skończy.
Będę stał z rozpostartymi ramionami, udając, że mogę iść gdzie chcę.
Przetrzymam kolejny dzień życia w piekle.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę trzymał świecę, aż ta spali mi rękę.
Będę przyjmował ciosy, aż im się odechce.
Będę gapił się w słońce, aż me oczy oślepną.
Nie zmienię kierunku i nie zmienię strony.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę połykał truciznę, aż stanę się odporny.
Wykrzyczę sobie płuca, aż mój krzyk wypełni ten pokój.

Ile to zmieni...

tłumaczenie www.pearljam.netmark.pl