wtorek, 16 listopada 2010

Nuty, dźwięki vol. 2

Muzyka dla zmęczonych.
Gdy po całym dniu, nie możesz uwierzyć że nastał oto moment ciszy. Moment samotności – nie ważne czy w pojedynkę, czy we dwoje. W każdym razie gdy już nie masz siły nic mówić, może nawet nie masz siły się ruszyć. Siadasz, a kanapa zaczyna cię wciągać, pochłaniać i jest cię coraz mniej. Już wystajesz tylko trochę, a tam po drugiej stronie jest jakiś zupełnie inny świat. Odlatujesz w przestrzeni kanapy, jak w całkiem innej galaktyce...
To dla ciebie - muzyka z wygodnej kanapy – z galaktyki kanapy.

Znowu nierockowo – podróż zaczynamy w Perth w Australii z grupą Pogo, Boozoo Bajou to już Niemcy – Norymberga. Z Variety Lab odwiedzamy Francję, natomiast Faithless, Morcheeba, Bent (mimo, że język na to nie wskazuje) i Massive Attack to muzyczna wycieczka po Wyspach Brytyjskich.
Posłuchajcie.

Pogo “Lost”
Boozoo Bajou “Second To None”
Variety Lab “London In The Rain”
Faithless “Blissy's Groove”
Morcheeba “Moog Island”
Bent “Kisses”
Massive Attack “Hymn Of The Big Wheel”

DOWNLOAD (archive.org)

piątek, 5 listopada 2010

Nuty, dźwięki vol. 1


Zapraszam dziś na niespełna półgodzinną wycieczkę w krainę elektroniki i post rocka.
Długie zimowe noce zachęcają do otulenia się w dźwięki, z kieliszkiem grzanego wina w dłoni, przy blasku świecy odbijającym się od ścian.
Podróż zaczyna Brendan Perry, niegdyś połowa Dead Can Dance, potem przenosimy się do pewnej dzielnicy Tokio, z Lali Puną przez Koreę docieramy do Monachium, by wraz z grupą Moderat w Berlinie przebudzić się z syntezatorowego snu.
Tarwater i To Rococo Rot pamiętam jeszcze ze starej dobrej Radiostacji Pawła Sito, a „Goodbye” Kevina Shieldsa to pożegnanie z Tokio zagubionym między słowami.
Posłuchajcie.

Brendan Perry “Voyage Of Bran”
Brian Reitzell & Roger J. Manning Jr. “Shibuya”
Lali Puna “Alienation”
Moderat “A New Error (Original mix)”
Tarwater “The Watersample”
Kevin Shields “Goodbye”
To Rococo Rot “Cars”

DOWNLOAD (archive.org)

wtorek, 2 listopada 2010

Dwa standardy

        
                                  John Coltrane 1967 fot. Leni Sinclair

To było w środę chyba, po południu. Przyszli do niego na strych we dwóch i mówią: „Janek –dziś występujesz. I nie mów, że nie możesz, że coś ci tam znowu wypadło i nie masz czasu, bo wyciągniemy cię siłą. Bierz trąbę i idziemy.”
Jako, że już tym razem odmówić nie umiał, zrobił jak prosili. Włożył czapkę i czarne skórzane buty, spakował instrument do płóciennej torby i zszedł z nimi na dół. Tyle już razy go błagali, ale on ciągle nie był gotów. Siedział w tej swojej kanciapie i ćwiczył. W przerwach pijał mocną herbatę i karmił gołębie resztkami bułki ze śniadania. I ciągle nie był przekonany, czy już może przed nimi stanąć. Dziś po południu, pierwszy raz nie poczuł tej niepewności. Po prostu założył czapkę, buty i postanowił spróbować.
Na podwórzu stał lśniący, czarny jak smoła, stary mercedes. „Idealny samochód” – pomyślał, a oni tylko uśmiechnęli się widząc jak na niego patrzy. Było zimno i pochmurno. Auto majestatycznie przemykało przez puste miasto. „To co nam zagrasz Jasiu?” – spytał ten wyższy i chyba ważniejszy. „Ojczulek jest tak podekscytowany, że nogi z zadów by nam powyrywał jakbyśmy znowu cię nie przywieźli”. Ale on milczał, niby coś tam bąknął, że sami usłyszą, ale nie miało to większego znaczenia, bo już dojeżdżali. Myślał tylko o mistrzu, z który łączyło go imię i miłość do muzyki. I, że chce grać i ciągle nie mógł zrozumieć jak to się stało, że się o nim dowiedzieli.

John Coltrane - Blue Train
John Coltrane - A Love Supreme Part I: Acknowledgement

Pozycja obowiązkowa - posłuchajcie! 

DOWNLOAD (archive.org)

piątek, 15 października 2010

Sec. Anger


Zebrałem was tu, bo za każdym razem, gdy tego słucham, cholera mnie bierze. Ja wiem, że oni mieli wtedy kiepski okres. Atmosfera stawała się nie do zniesienia. Jason postanowił odejść. Zostali we trzech i właściwie nie wiedzieli, czy jest sens to dalej ciągnąć. Potem James wylądował na odwyku i upadek wisiał już na włosku. Dopiero ta historia z terapeutą, rozmowy, pierwsze próby... Chociaż właściwie pierwsza muzyka, która wtedy powstała była taka słaba, że nawet ojciec Larsa kazał im to wyrzucić przez okno i zapomnieć. Tego nigdy nie było panowie.
Nie byli jeszcze wtedy gotowi na nowego basistę. Bob chwycił za wiosło, zagrał na płycie i nawet kilka koncertów wybrzdąkał z nimi na basie. Ale morda mu się śmiała, jak wtedy grał. Pamiętacie? Śpiewał „Searching....seek & destroy” z uśmiechem na ustach. Właściwie już po nagraniu przyjęli Roberta i dopiero wtedy znów wszystko zarzęziło. Niby założenie było niezłe, ale przekombinowali. Niektórych rzeczy jest za dużo, choć np. Kirka jakby za mało.

Dobra chłopaki, nie możemy tego tak zostawić. Przecież chyba nie tylko ja czuję w tym siłę.
No, rzeczywiście coś w tym jest, tylko cholera jak się za to zabrać? Jest w tym potencjał i można by zrobić z tego rzecz dużą, a kto wie może nawet wielką.
Przede wszystkim wywalamy te cholerne wiadro, niech werbel brzmi jak normalny werbel i do cholery uprośćmy to. Nie ma żadnego podostrzania brzmienia na perkusji. Pamiętaj, masz grać mocno, ale prosto – normalnie, niech wreszcie będzie normalnie. Niech to się opiera na sekcji. Teraz prostujemy gitary, wywalmy te wszystkie pieprzone ozdobniki, udziwniacze, czy jak to cholerstwo nazwać. Dodajemy normalne solówki, takie klasyczne, z pazurem i niech to nie będzie dłuższe niż pięć i pół minuty. Do wokali nie chcę się czepiać – niech będą, nie są złe. Kurcze, nie możemy przecież tego tak zostawić, w tym jest potencjał! Robimy „Second Anger”!

środa, 13 października 2010

Top 10 Pearl Jam


Kurna znów nic się nie dzieje. Znowu siedzimy w tej kanciapie i gapimy się w telewizor. A pewne tylne części ciała już prawie przyrosły nam do siedziska. Już odciski robią się na mózgu od tego nicnierobienia. A do wieczora jeszcze tak cholernie daleko... Trzeba się wreszcie rozruszać do jasnej cholery!
Dobra, zacznijmy tak – weźmy na tapetę Pearl Jam, co wy na to? Kapela niczego sobie, niech będzie pierwsza. Niech ma ten zaszczyt, a zabawa jest niezła. Dobra, ja zaczynam – dziesiątka najlepszych utworów wg św. mnie:

Top 10 Pearl Jam:

1. Black (bezdyskusyjnie najlepszy kawałek Pearl Jam. Niesamowity z wielu względów: melodia, przekaz, dramaturgia, pianino i ściśnięte gardło, gdy już zbliża się do końca i wybrzmiewa finał. Pierwsza płyta, coś tak niesamowitego na niej – przebłysk geniuszu)
2. Daughter („córeczko wolałabym, żebyś była chłopcem” – śpiewała kiedyś Kayah, kiedyś, gdy była jeszcze starsza. Zawsze kojarzy mi się to z „Daughter” – znowu ciarki i pewne miejsce drugie)
3. Yellow Ledbetter (strona B singla „Jeremy”. Nie pojawia się na żadnej regularnej płycie zespołu – dobry duch. Podobno nie ma do niej oficjalnego testu, a ja zawsze czuję się dobrze słysząc ją – coś pięknego i oklaski dla Mike McCready'ego – genialne solo)


4. Jeremy - oficjalny teledysk - polecam

5. Crazy Mary
6. Indifference
7. W. M. A.
8. All those yesterdays
9. Alive - tu też teledysk

10. Better man

Teraz wasza kolej.