Początek lata. Wychodzę rano. Jeszcze wszyscy śpią. Ołowiane niebo wisi nisko nad głową. Idę pustą ulicą. Oszczekuje mnie stado małych miejscowych piesków. Kolejny zakręt. Kolejny piesek z głosem zupełnie nie pasującym do swej fizjonomii. Skąd w takim mikrym ciałku taki baryton? Wchodzę do lasu. Najpierw jest góra. Piaszczysta, lekko wzmocniona drewnianymi belkami tworzącymi rodzaj schodów. Potem ścieżka opada lekko w dół by skończyć się stromym zejściem po korzeniach sosen. Dalej znowu jest piach i lekko pod górę. Wspinam się powoli, staram wyrównać oddech, a stopy grzęzną w gruncie. Ze szczytu wniesienia widać morze, jeszcze tylko przejście przez pustą plażę i jestem na końcu Polski. Zanurzam dłonie w wodzie, a fale moczą mi buty. Kieruję twarz swoją ku zachodowi i ruszam przed siebie. Jestem zupełnie sam. Idę tak, by być jak najbliżej rytmicznie obmywających brzeg fal. Pośród setek niewielkich kamyczków błyszczą drobinki bursztynu. Wiatr wieje, a niebo wygląda tak jakby zaraz miało pęknąć. Słucham muzyki.
piątek, 1 lipca 2011
środa, 15 czerwca 2011
Ruchome obrazki
Zmora przygniotła go do ziemi, kolanem przycisnęła pierś tak mocno, że nie mógł nabrać tchu. Dusił się, a ona bezczelnie śmiała się pełnym, doniosłym, szaleńczym śmiechem. Ściskała mu ramiona, napinała mięśnie brzucha, naciskała na kark.
Ciało znaleziono we wtorek przed południem. Leżało związane, na podłodze pod oknem. Nie zanotowano śladów włamania. Z mieszkania nic też nie zginęło. Okna były zamknięte, na klamkach nie zaobserwowano obcych odcisków palców. Ofiara była jednak tak związana, że wykluczonym było by mogła to zrobić sama.
Pociąg wtaczał się na stację powoli i dostojnie. Zielona lokomotywa lekko kołysała się na nierównych szynach, a wagony przytulały się do krawędzi peronu. Oczekujący nerwowo wypatrywali znajomych twarzy. Przeraźliwy pisk hamulców, otwierające się drzwi i wysypujący się na peron ludzie.
Wiatr napinający żagle. Jacht rozpędza się i przechyla lekko w stronę fal. Na dziobie widzimy opalającą się kobietę. Włosy ma przysłonięte chustką, na oczach ciemne okulary. Słońce otacza ją zewsząd.
Rytmiczny oddech. Dwa szybkie wdechy, jeden dłuższy wydech. Do tego przyspieszony puls serca i rytm wystukiwany przez buty uderzające o trotuar. Następny etap – do kolejnej latarni, suchość w ustach, ruchy rąk ugiętych w łokciach – naprzemiennie w przód i do tyłu. Rytm to nieśmiertelność.
Ciało znaleziono we wtorek przed południem. Leżało związane, na podłodze pod oknem. Nie zanotowano śladów włamania. Z mieszkania nic też nie zginęło. Okna były zamknięte, na klamkach nie zaobserwowano obcych odcisków palców. Ofiara była jednak tak związana, że wykluczonym było by mogła to zrobić sama.
Pociąg wtaczał się na stację powoli i dostojnie. Zielona lokomotywa lekko kołysała się na nierównych szynach, a wagony przytulały się do krawędzi peronu. Oczekujący nerwowo wypatrywali znajomych twarzy. Przeraźliwy pisk hamulców, otwierające się drzwi i wysypujący się na peron ludzie.
Wiatr napinający żagle. Jacht rozpędza się i przechyla lekko w stronę fal. Na dziobie widzimy opalającą się kobietę. Włosy ma przysłonięte chustką, na oczach ciemne okulary. Słońce otacza ją zewsząd.
Rytmiczny oddech. Dwa szybkie wdechy, jeden dłuższy wydech. Do tego przyspieszony puls serca i rytm wystukiwany przez buty uderzające o trotuar. Następny etap – do kolejnej latarni, suchość w ustach, ruchy rąk ugiętych w łokciach – naprzemiennie w przód i do tyłu. Rytm to nieśmiertelność.
wtorek, 31 maja 2011
Komety - Luminal
Siedzę, nikogo przede mną nie ma. Patrzę przez przednią szybę otulony Ikarusem. Jestem całkiem bezpieczny. Krew krąży nadal szybko, mimo, że jest późno, silnik wyje coraz głośniej, a ludzi jest coraz mniej.
Coś jest nie tak. Nie jadę w tę stronę w którą chciałem. Już nie jest dobrze. Silnik gaśnie. Proszę wysiadać – koniec trasy. Jestem sam na obcej pętli. O tej porze nikt tu nie jest trzeźwy. Bloki, puste lotnisko, wysypisko. Oczy się zamykają...
***
Komety to dla mnie kwintesencja miasta. Na okładce pociąg typu kibel, muzyka świetna, nie zawiodłem się. Przenoszę się do Warszawy – przynajmniej mentalnie. Polecam.
piątek, 20 maja 2011
Luxtorpeda
Jeszcze godzina pozostała do pierwszego pociągu. Siedzi w obskurnym barze, chyba jedynym otwartym o tej porze. Pije kawę. Z głośników leci „Kind of Blue” Davisa.
Dziwne, spodziewał się jakiejś sieczki, albo nijakiej muzyki z windy, a tu zaskoczenie. Mimo, że śmierdziało rozlanym piwem i przepalonym tłuszczem postanowił wejść.
„Proszę kawę” – powiedział do barmana – „ciekawa muzyka, zawsze tak tu gracie?”
„Co ty człowieku, przecież nikt by nie przyszedł do dworcowego baru w którym grają Milesa Davisa. Tu ludzie wpadają na chwilę, zjedzą coś, popiją piwem i już ich nie ma. Ale o wpół do czwartej rano mogę sobie pozwolić na coś innego. O tej porze nikomu to nie przeszkadza, no i szef nigdy wtedy nie zagląda.”
Barman najwyraźniej musiał sobie pogadać. Miał trochę ponad 30 lat, tatuaże na rękach i koszulkę Luxtorpedy.
Kawa była mocna i czarna jak smoła. „Fajny zespół” – zagadał znad filiżanki, pokazując na koszulkę – „dla mnie chyba będzie to płyta roku.”
„Prawda – brzmi to nieźle i dobrze, że teksty nie są o niczym. Wie pan, jak usłyszałem, że Lica ma nagrywać płytę z jakimś stonerem, to pomyślałem sobie, kurna, kolejna żenada się szykuję. Przecież lepiej posłuchać sobie oryginalnego Kyuss, czy Queens Of The Stone Age, a nie jakiegoś pseudo-stonera z pustyni Błędowskiej. A tu widzi pan zaskoczenie. Brzmi to dobrze, rasowo, z takim fajnym brudem. Ten cały Hans fajnie wpisał się w zespół, teksty są ważne, ale nie ma w nich jakiegoś nachalnego kaznodziejstwa, a takie „Od zera”, czy „Autystyczny” to całkiem niezłe hiciory – bardzo dobra rockowa płyta.”
Racja, pomyślał, ale nic nie powiedział, pokiwał tylko głową i wrócił do kawy. Coltrane właśnie wymiatał jakąś solówkę, a barman wrócił do swoich zajęć.
Jeszcze pół godziny do mojej Luxtorpedy - pomyślał i uśmiechnął się w duchu.
To był wyjątkowo długi dzień.
http://www.myspace.com/luxtorpeda
piątek, 13 maja 2011
Piotr „Stopa” Żyżelewicz
Stopa umarł dziś w nocy. Miałem nadzieję, że nie będę musiał robić tego wpisu, że będzie lepiej, że wyjdzie z tego...
Wspaniały perkusista. Pamiętam ten werbel w „Piosence po nic” Armii. Potrafił uderzyć szybko i mocno jak nikt inny, a także delikatnym minimalizmem dopełnić niedopowiedziane. Pamiętam koncerty, z Armią, Voo Voo, 2Tm2,3, Izraelem. Gdy na urodzinach Armii zjawiał się by zagrać coś z „Legendy” zawsze witano go wielkimi brawami. Zawsze uwielbiałem patrzeć jak gra...
Ciężko coś sensowego napisać w takiej chwili. Zostaje smutek i pustka.
Graj dalej Piotrze, tam Na Górze...
Dziękuję.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


