wtorek, 3 sierpnia 2010

„Babe i’m gonna leave you” i kilka słów ponadto


Festiwal najpiękniejszych piosenek bloga „Muzyka w tle” ma zaszczyt przedstawić dzieło grupy Led Zeppelin „Babe i’m gonna leave you”. Dziełem jest ten niesamowity aranż, te gitary, bębny, wokal – mistrzostwo świata. Piosenka bowiem jest autorstwa niejakiej Anne Bredon i powstała w latach 50 XX wieku. Zeppelini nagali ją w roku 1968 i wydali na swojej pierwszej płycie w styczniu roku 1969. Ale cóż pisać można o muzyce, niech zabrzmi, niech broni się sama i niech urzecze was tak jak mnie urzekła.



Jak ciężko mi napisać cokolwiek na tego bloga... Chyba już z siedem razy musiałem wstawać od komputera podczas pisania tego krótkiego tekstu. Zawsze gdy próbuję pisać, One mają wielki apetyt na chrupki, chce im się pić, sikać i jestem im potrzebny w stu tysiącach arcyważnych rzeczy. To bardzo irytujące. Nie tłumaczę się z tego, że wpisy pojawiają się tak rzadko, bo to też wina mojego lenistwa, ale niestety po całym dniu z moimi kochanymi dziewczynkami nie jestem w stanie spokojnie usiąść wieczorem i coś sensownego wymyślić. Wieczór należy raczej do relaksu i odmóżdżania się. Do spożywania płynów rozweselających i do nielicznych w ciągu doby rozmów z dorosłym człowiekiem. W dzień natomiast nie bywa lekko... Ale, żeby te moje wynurzenia nie były zbyt nużące, wróćmy jeszcze raz do pierwszej płyty Led Zeppelin – na uspokojenie. Teraz pan ma relaks...

poniedziałek, 19 lipca 2010

Tęsknota za zimą...


Wreszcie trochę chłodniej. Można ciut odreagować te dobre kilkanaście dni tropikalnych upałów. Wiele wskazuje na to, że to jeszcze nie koniec, ale takie chwile jak ta powodują, że znów chce się żyć. A było naprawdę nielekko. Co prawda w zasięgu rzutu beretem mam basen, ale upały tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że lato jest jednak nie dla mnie.
Siedzę tak sobie i już wizualizuje mi się padający śnieg za oknem. Na początku lekkie małe płatki tańczące na wietrze, stopniowo zagęszczające atmosferę i przykrywające cały świat białą zasłoną. Śniegu jest coraz więcej i więcej, już trzeba odkopywać auto spod zaspy i kółka kręcą się w miejscu. Są sanki, lepienie bałwana, mokre rękawiczki, powrót do ciepłego domu, herbata i koc. Jest zamarznięte jezioro i mazurski las całkowicie pod śniegiem. Tropy zwierząt, kulig, ognisko i cisza przerywana tylko szumem wiatru. Mróz szczypiący w twarz, ciepła kurtka i choinki pod śniegiem...
O tęsknocie za latem napiszę za kilka miesięcy.

poniedziałek, 5 lipca 2010

Różowe lata 70-te

Ostatnio, wolne chwile między mundialowymi meczami, umilam sobie przezabawnym serialem „Różowe lata 70-te” (That ‘70s Show). Zabawa jest przednia, postaci rewelacyjne i humor czasami powoduje niebezpieczną możliwość spadnięcia fotela. Codzienne wizyty w piwnicy Erica Formana  w Wisconsin, są totalnym oderwaniem od rzeczywistości. Serial opowiada o grupce młodzieży uczącej się w liceum, gdzieś na amerykańskim środkowym zachodzie, o ich rodzicach, problemach, o życiu. Jeśli wszystko to włożymy do gęstego sosu końca lat 70-tych pełnego rewolucji seksualnej, przemian społecznych, hipisowskiego rocka, disco, oparów marihuany („...po co wam na weekend cały worek oregano?”) , to wychodzi nam mieszanka wybuchowa. Polecam każdemu, skąd to wziąć nie piszę, bo jak mówi pismo – „szukajcie, a znajdziecie”:-)

Trochę czytałem ostatnio o tym serialu i okazuje się, że jego roboczy tytuł brzmiał „Baba O'Riley” - a to tytuł genialnego utworu grupy The Who. Polecam przyjrzenie się jaki show gitarowy robi Pete Townshend, kompozytor tej piosenki, we fragmencie koncertu, który prezentuję poniżej – ten ruch ręki – klasyk. We wspomnianym teledysku występuje również facet w koszulce po młodsze siostrze i basista ze strasznym basem – czasami mam wrażenie, że ten bas rządzi światem, albo przynajmniej ma takie ambicje. Nieważne to jednak, posłuchajcie zespołu The Who.

„Nie płacz
Nie podnoś wzroku
To tylko zmarnowane pokolenie”.

czwartek, 24 czerwca 2010

Siła za siłę i systemu olevanie

Wczoraj oglądam ja sobie panie mecz. Ghana przegrała z Germańcami, ale na szczęście wyszła z grupy. Nie o tym jednak miała być ta opowieść. Przełączam ja sobie panie na TVP Kultura, a tu Jarocin, rok 1992. O w mordę tchórzofretkę – myślę ja sobie - toż to Ga-Ga. Nie żadna plastikowa Lady GaGa, tylko Ga-Ga – punk pełną gębą – otwórzcie umysły, siła za siłę. Normalnie czad panie. Czad! Ależ oni zaangażowani, jak cholera panie, „punk nie umarł, punk oleva system”. „Jesteśmy punkowcami i będziemy tak grać przez całe życie”.

Mirosław „Smalec” Malec (wokalista Ga-Gi) przeszedł później przemianę duchową, przyjął Krysznę do swego serca wyciszył się , oddalił od świata. Nazwa Ga-Ga zyskała dopełnienie „Godhead”, a obecnie po różnych zawirowaniach zespół gra po nazwą Ga-Ga/Zielone Żabki (Zielone Żabki to pierwszy zespół Smalca). Wtedy jednak jego Ga-Ga i te szczurki na okładkach kaset były symbolem buntu początku lat ’90-tych XX wieku. Komuny już nie było, ale jeden system zastąpił drugi. Pojawiło się bezrobocie, frustracja i dla wielu olewanie systemu, który wtedy się rodził, a który o wielu zapomniał, było czymś tak oczywistym jak walka z komunizmem. Ga-Ga olewała system, krzyczała ze sceny – wypierdalać! Była głosem z Polski B, która na przemianach nie zyskała, a raczej popadła w marazm i często po prostu się stoczyła.
Ciekawe zjawisko, znak czasów. Bunt w czystej formie.
Przed Państwem Ga-Ga ze wspomnianego koncertu.

wtorek, 22 czerwca 2010

O wschodzie i zachodzie słońca


Po pierwsze nie należy wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Należy powoli otworzyć oczy. Jeszcze wolniej podnieść się do pozycji pionowej i wstać dopiero wtedy gdy jest już pewność, że wszystko gra.
Najlepiej pomyśleć jeszcze przez chwilę o letnim zachodzie słońca. To nie ważne, że jest ranek. Niech przed oczami stanie stare, grube słońce powoli znikające za horyzontem. Zapach świeżo skoszonego zboża, bezkresne złote przestrzenie przetykane wielkimi belami słomy, podmuch gorącego powietrza, śpiew ptaków i czerwień nieba na zachodzie.
Potem wszystko jakoś pójdzie. Mam nadzieję...

Do posłuchania: Pink Floyd - "Fat Old Sun" z płyty "Atom Heart Mother" z roku 1970, śpiew i genialne solo gitarowe David Gilmour. Natomiast z jakiego filmu jest kadr nad tekstem, tego chyba pisać nie muszę, prawda? :-)