czwartek, 13 maja 2010

Pociągi

Pierwsze wspomnienie to wielki czarny parowóz i skład złożony z czarnych piętrusów. Letni, ciepły poranek i mała stacja na Mazurach, niedaleko miasteczka nieładnie pachnącego fabryką płyt pilśniowych. „Nie wsiadajcie do pierwszego wagonu” – przestrzegał dziadek – „Tam dym wciska się przez okna”.
Pociąg był zawsze wielkim przeżyciem. Może szlabany będą zamknięte, będziemy czekać, policzymy wagony...
Podróże do Gdańska pociągiem osobowym i dalej jako pospiesznym. Skład Mare Balticum obsługiwany przez koleje niemieckie. Niby nie najnowsze były te wagony, a jednak jak odstawały komfortem i jakością od naszych biało-zielonych przedziałowców drugiej klasy.
Linia kolejowa, której już nie ma. Zarośnięte lasem pozostałości po stacji. Elementy peronu, które coraz ciężej znaleźć.
Strzała Północy z Warszawy Zachodniej do Ełku przez Olsztyn, Szczytno, Ruciane Nidę. Cała noc w pociągu, towarzystwo raczej szemrane. Podróż z grupą kieszonkowców w przedziale, którzy ciągle chodzili po składzie, robiąc jakieś dziwne rzeczy, a mnie nie ruszyli. Może to jakaś złodziejska etyka. Byłem w podobnym wieku co oni, rozmawialiśmy, żartowaliśmy. Jedno z dziwniejszych przeżyć w moim życiu.
Nocny w wakacje nad morze, przesiedziany na stołku w Warsie i kawa po turecku – jej okropny smak nadal mnie prześladuje.
Wyprawy na pociągi w Miedzeszynie. Nocą, na pustej stacji, z plecakiem piwa. Cisza, wsłuchujemy się, jest, zbliża się, już ziemia drży, prawdziwy potwór, czterdzieści wagonów i podmuch prawie zmiatający z peronu.
Wąskotorówki w Ełku i Sochaczewie.
Pociągi... dobrze, że te jeżdżące przez moje miasto mają się dobrze. Nie upadają, nie zawieszają się i nie likwidują. Czasem zimą niedomagają, ale wybaczam im to. Dobrze, że są.
„Patrz” – mówię – „Pociąg jedzie. Jakiego koloru była lokomotywa?”. „Zielona tato”...
Piersi i Przyjaciele - Szanujmy wspomnienia

środa, 5 maja 2010

Prąd stały / Prąd zmienny

Świat musiał jakoś powstać. Najpierw ten wybuch, wielki i kosmaty. Iskra, początek, przebicie elektryczne do śródmieścia, pioruny. Potwory rządzące światem, godzille i krakeny.
Potem już jakoś poszło, mamuty zastąpiły gadziny, człowiek z drzewa zszedł. Chwycił za broń i zaczęło się na dobre.
Historia świata, życia i śmierci wg. Lao Che. Prąd stały, prąd zmienny i mały człowiek w tym wszystkim. „Komunalne linie – granda! Oddać głowę dranie!” - krzyczy, zagubiony, bezwolny, czasami pragnący tylko tabletki na ból istnienia, czasami tracący głowę – dosłownie i w przenośni. Opowieść o prądzie, elektrycznym aniele stróżu, który „gdzieś w kącie za szafką uwije swe gniazdko”, wpisuje się w najlepszą tradycję polskiej literatury, nie stroniącej od opowieści o maszynach i tym co mechaniczne, techniczne, a zarazem metafizyczne. Natomiast słowa: „dziś raczej nie wpadnę bo umarłem” po katastrofie smoleńskiej brzmią jakoś mrożąco... Do tego wszystkiego ta zimna mechaniczna muzyka. Zupełnie nienowoczesna, wypełniona syntezatorami o brzmieniu sięgającym w lata 80-te ubiegłego wieku.
Powstała oto płyta niezwykła, niezwykłego zespołu, jednego z niewielu w Polsce, który potrafi wstrząsnąć słuchaczem, którego piosenki nie są o niczym i którego teksty czyta się jak tomik wierszy. Polecam.

wtorek, 27 kwietnia 2010

Soul side story

 
Paul Klee "Czerwony balon"

...stary most...biały żółty maluch...mały lasek...kładka strażacka...Radość...521...Kic...lokomotywy...ryba po grecku...28 września...Krynica...pętla w Jelitkowie...morze...pioruny...zamarznięte jezioro...Klee...poranny tramwaj...nocny pociąg na Mazury...pierwszy wspólny sen...winomarkiwino...ognisko...nocne pod Centralnym...radio z zielonym okiem...Dali...Olifant...23:35...autobus o 14:20...Jelonki...stara i nowa Armia w Stodole...muzyka...komiksy...bary mleczne...uzależnienie od książek...szum...dziadek...kamyki...rzeka...kina których już nie ma...szpulowiec...las...jesień...składanki z radia...pinot...nieśpieszne filmy...rezerwat Zakręt...butelki beczułki...różowe drzewo...wyspa...kasety magnetofonowe...Stocznia Gdańska...Warszawa...park przy szpitalu...pusta plaża...piwo Specjal...Kroniki Marsjańskie...Anakin...Frodo...stacje kolejowe...ulica Sportowa...kasztany...lądujące samoloty...schabowy w Pułtusku...Sypitki...wycieraczki w aucie...deszcz...cdn

poniedziałek, 19 kwietnia 2010

All is full of love

Tylko ona zostaje. Gdy świat odchodzi, a na ekranie powoli lub szybko – to zależy od okoliczności, obraz zaczyna się zaczerniać. W końcu widać już tylko małe fruwające punkciki zbierające się na samym środku. Nagle wszystko milknie, wszystko ginie. Dla tych co zostali.

Niebo znów jest stalowe - teraz zamknięte dla samolotów, wiosna budzi świat do życia i wszystko toczy się dalej. Znów trzeba wstać i wskoczyć w świat. Znów ciężko znaleźć chwilę na cokolwiek. Każde napisane zdanie jest kilkaset razy przerywane. Ciągle coś chcą, coś mówią, krzyczą, śpiewają. Można tak wymieniać bez końca. To bardzo irytujące. Dźwięki, zapachy, próby zwrócenia uwagi. Potrzebuję tylko chwili, zamykam oczy i zastanawiam się, czy roboty też mogą kochać?

czwartek, 8 kwietnia 2010

Podróż

Dziś widziałem: samochody i szosę asfaltową ciągnącą się bez końca.
Rzekę, a nawet królową rzek i to, że brzegi jej już się zielenią.
Pociągi wijące się jak węże.
Puste wioski i miasteczka, a nie była to noc, ledwo kilkanaście minut po osiemnastej.
Drewniany wychodek, ciężarówkę o śmiesznej nazwie, kosmiczny atak kichania w Pułtusku.
Sarny, które prawie się mnie nie bały i wilgoć tak silną, że prawie namacalną.
I jeszcze las, który nie chciał się skończyć.

***

Sięgam do przegródki z piosenkami najpiękniejszymi: