Muzyka w tle...

Top 10 Metallica

2012-02-07T10:06:00.001+01:00

10 maja znów zawita do naszego kraju Metallica. Tym razem jako główna gwiazda polskiej odsłony festiwalu Sonisphere. Pamiętam gdy pierwszy raz usłyszałem ten zespół. Byłem wtedy dzieciakiem z podstawówki. Bezpośrednio przed tym dniem, pożyczyłem od kolegi jakieś straszliwe kasety, jeżeli mnie pamięć nie myli, była to płyta Death „Leprosy” i Obituary „Slowly we rot”. Katowałem tę rzeźnię dość intensywnie, a gdy oddawałem, kumpel zaproponował „Kill’em all” Metallicy. W porównaniu z wyżej wymienionymi, wydała się ta muzyka zaskakująco melodyjna i od razu mnie wciągnęła. Potem poszło już szybko: „Ride The Lightning” , „Master of Puppets” i został ze mną ten zespół już na zawsze.
Można się krzywić na myśl o „St. Anger”, może się nie podobać przekombinowane i koszmarnie brzmiące „Death Magnetic”, że o "Lulu" nie wspomnę, faktem jednak pozostaje, że jest to jeden z najważniejszych zespołów w historii rocka. Postanowiłem więc ułożyć dziesiątkę moich ulubionych utworów Metallicy. Oto ona:

1. Master of Puppets (opus magnum w historii metalu. Genialna kompozycja, to przełamanie w środku, piękno – palec Boży)
2. The Unforgiven (najlepszy utwór z „Czarnego Albumu”)
3. Battery (ten pochód basu i gitary, no i intro! Niby prosty numer, ale jaki układ kompozycji - sami zobaczcie co można z tym zrobić!)

4. One (połączenie wydaje się karkołomne, bo część balladowa z gitarami akustycznymi jest taka delikatna w warstwie brzmieniowej, natomiast część szybka jest niesamowicie czadowa, a jednak to pasuje)
5. For Whom the Bell Tolls (dzwony i riff na początku)
6. Hero of The Day (lubię płytę „Load” i ten numer zawsze na mnie działał)
7. No Remorse (wojna, szybkość i prawie punkowa siła)
8. Orion (najlepszy instrumental w historii zespołu, ileż tu się dzieje - zajrzyjcie koniecznie do linku - sam początek to solo Jasona Newsteda z utworu "My friend of Misery", który dosłownie otarł się o ten top)
9. Welcom Home (Sanitarium) (i niech ktoś mi powie, że w heavy metalu nie ma piękna, to solo na początku, do tego tekst)
10. St. Anger (niby wiadro-werbel, ale lubię ten numer, prędkości są oszałamiające, czasami trzeba uwolnić swą wściekłość)

Nowy Koniec Świata

2012-01-05T09:30:00.000+01:00

Nowy rok bezśnieżny, wieje wiatr. Coraz bardziej jestem siwy i organizm daje się we znaki. Nie planuję żadnych postanowień, zamykam na chwilę oczy i jak w tej piosence „pytasz o czym myślę – odpowiadam, że o niczym”...

Przypomina i się pewien obraz. Mężczyzna stoi nad brzegiem morza, na niebie fruwają nautilusy i gigantyczne walenie. Wieje wiatr – to pewne, a zatoka prezentuje się całkiem niewinnie.

Poeta śpiewa piosenkę, o tym jak odeszło lato. Wizualizuję sobie różne wizje końca świata. Kometa, mróz, czy potop. Ludzie robią zapasy. Wykupują cukier. Pani kochana, idzie koniec świata, jak to bez cukru przeżyć. Kiszą się ogórki, wędzą kiełbasy, chleb piecze się w piecu. Co bardziej obrotni potrafią na tym zarobić. Można zjeść coś na ulicy i już nie trzeba się martwić sanepidem bo przecież jest koniec świata – instytucje nie działają. Kto może ucieka na wieś – rybę można jeszcze złapać w stawie, czy sosnę wyciąć na opał. Czasami tylko dziwnie błyska się nad horyzontem, czasami ktoś znika bez wieści. Do nas nie dojdzie – uspokajają się popijając samogon. Początkowo wzrasta religijność, ksiądz grzmi z ambony. Potem jednak wszystko normalnieje. Tylko wiosna nie przychodzi, coraz mniej jest światła, robi się ciszej i spokojniej. Aż któregoś ranka budzę się i czuję, że w całym mieście nie ma już nikogo. Wkładam garnitur i nasłuchuję kroków

***

Jacaszek - Dare-gale / Glimmer

Song to the Siren

2011-12-08T11:36:00.001+01:00

Nad ranem, trawa pokrywa się malutkimi kropelkami rosy. Ciepły wieczór kończy się długo. Ciągnie się i przygasa w rytm stukania kół, aż nagle nic nie widać. Wstaję i pokrętło od światła przestawiam na zero. Ciemność. Przez uchylone okno słuchać grę świerszczy. Letnia noc pachnie oszałamiająco. Opieram głowę, śnią mi się gwiazdy, całe ich setki, tysiące, miliony. Są coraz bliżej, czas otacza mnie ze wszystkich stron.
Budzę się zmarznięty. Jestem sam w pustym wagonie tego absurdalnie długiego pociągu. Suniemy wolno przez las, koła turkocą i rosa pokrywa szyby. Wilgoć wciska się przez każdą szczelinę. Wstaję, wychodzę na korytarz, zapalam papierosa. Zwalniamy jeszcze bardziej, pod nami kilkunastometrowa przepaść. Pociąg pełznie, każdy nit w wagonie trzeszczy, ale nie staje się nic złego. Maszynista sprawnie przeprowadza skład na drugą stronę wąwozu.
Wyjeżdżamy w otwartą przestrzeń skąpaną w ciepłych promieniach wschodzącego słońca.
Zatrzymujemy się i wyskakuję w mokrą trawę – ostatni wagon stoi już poza peronem. Przechodzę przez dworzec i wychodzę w puste śpiące jeszcze miasto.
Nie ma nikogo. Do pierwszego autobusu, który powiezie mnie dalej, jeszcze godzina. Idę nad jezioro. Jest zimno, dłonie chowam w kieszenie i nucę cicho syrenią pieśń.

***

"Song to the Siren" Tima Buckleya to jedna z moich ulubionych piosenek. Jest w niej jakaś magia, niesamowitość, iskra Boża. Jedna z tych rzeczy, która musiała istnieć zawsze, od początku.
Poznałem ją dawno temu w wersji zespołu This Mortal Coil i tę wersję proponuję posłuchać. Jej innych wykonań jest bardzo dużo: Brendan Perry, Sinead O'Connor, George Michael, Brian Ferry, John Frusciante to tylko kilka nazwisk które teraz przychodzą mi do głowy - polecam.

Mam dość

2011-10-31T09:11:00.000+01:00

W życiu rodzica zdarza się czasami, że dzieci po osiągnięciu pewnego krańcowego poziomu szaleństwa, doprowadzają go do takiego stanu, że nie ma już siły zwracać uwagi, zabraniać, czy po prostu truć. A niech sobie wchodzą na te meble, niech malują po ścianach... przez tą chwilę rodzic chce tylko znaleźć się gdzieś daleko, gdzieś poza tym. Po prostu ma dość.

Tak zdarzyło mi się ostatnio w sobotę. Chwila ta nie trwała długo, ale przypomniała mi się wtedy piosenka Kryzysu, w świetnym wykonaniu zespołu Strefa Zagrożenia, a jako że nie było jej na YouTube to takowy "teledysk" ze zdjęć różnych własnych wykonałem.

Lokomotywa z ogłoszenia

2011-10-26T17:25:00.000+02:00

Wsiadam do samochodu, zapinam pasy, włączam światła, ogrzewanie, radio. Pan mówi, że rozłamie się twór nierozerwalny. Zastanawiam się nad konstrukcją tego zdania.
Podobno gdy to się stanie załamie się przestrzeń. Takie są przypuszczenia. Dlatego wielu panów w czarnych garniturach walczy by nie dopuścić do rozerwania. Rozciągane są sieci, ale mimo to gdzieniegdzie na krystalicznej strukturze pojawiają się rysy.
Czerwone, żółte...puszczam sprzęgło i ruszam. Piosenka opowiada o podróży nad morze. Uśmiecham się i staram nie myśleć, o tym że w każdej chwili świat może pęknąć. Z resztą jakie to ma znaczenie. Może być przecież tylko lepiej.
Pod wpływem kolejnego utworu muzycznego zaczynam poważnie się zastanawiać się nad kupnem parowozu. Może to nie taki zły pomysł, a i riff gitarowy niczego sobie. Wskazówka prędkościomierza już dawno przekroczyła prędkość dozwoloną. Omijam dziury, place budowy, maszyny. Gdzieś na horyzoncie powoli podnosi się słońce. Kolory są piękne. Przez moment jestem prawie szczęśliwy. Jest ciepło.

Lokomotywa z ogłoszenia cuuudooo 

Verujem, ne verujem

2011-10-11T12:43:00.001+02:00

Postanowiłem sprawdzić co kryje się pod "Ostatnią nocką" Maleńczuka i projektu Yugopolis. Piosenka jest bardzo fajna i potrafi ostro wbić się w głowę, ale przecież to nie oryginał. Oryginał pochodzi z Serbii i nazywa się Bajaga i Instruktori (Бајага и Инструктори) - Verujem - ne verujem.
Zespół został założony w Belgradzie w 1984 roku i chyba musi być niezłą gwiazdą na Bałkanach, skoro na koncercie z którego pochodzi nagranie, a które prezentuję poniżej jest tylu fanów. Jest to fragment płyty dvd: Bajaga i Instruktori Live - beogradski koncert beogradska arena 23 decembar 2006 - kawał dobrej muzyki - posłuchajcie.

Przeskok

2011-09-20T11:21:00.001+02:00

W zupełnie niezrozumiały dla siebie sposób Bohater znalazł się w tym mieście. Mieście, które podobno nigdy nie zasypia, w którym taksówki są bardziej żółte niż gdziekolwiek na świecie, a w sylwestra podobno nie sposób znaleźć wolnej. Obudził się i po prostu tam był.
Ranek był mglisty, chłodny. Pojawił się dreszcz i poczucie przemarznięcia. Leżał na ławce w parku. Pod głową znalazł wczorajszą gazetę, w niej słowa których znaczenia nie znał. Całkiem obcy język.
Kurtka była jego - to pewne - spodnie, buty – nie stracił tożsamości. Sprawdzę kieszenie – pomyślał. Klucze, jakieś pieniądze, to dobrze. Nie ma co się zastanawiać, trzeba iść na kawę.
Jak przez mgłę pamiętał wczorajszy wieczór. Siedział w barze, na tyłach Grójeckiej. Jak co dzień po pracy koił serce wlewając w siebie płyny barwy złocistej, czasami też koloru nie posiadające.
Mogę się przysiąść? – spytał starszy pan w szarym płaszczu – Proszę proszę – odpowiedział. Na pewno była rozmowa, na pewno pan starszy stawiał alkohol. Tak, to jego gazeta przypomniał sobie Bohater i poczuł się lepiej. Coś powoli zaczynało się układać. Nie raz już zdarzało mu się wpaść w dziwną historię, ale tym razem, przeszedł samego siebie. Myślał po angielsku, był kilka tysięcy mil (właśnie – mil, nie kilometrów!) od domu, ale wcale nie czuł niepokoju. Czuł się tu dobrze – O co właściwie chodzi? – spytał sam siebie. Usiadł w barze. Z głośnika leniwie sączyła się muzyka. Zamówił kawę. Ta gazeta musi być ważna – pomyślał. Ze zdjęcia na okładce uśmiechał się pan starszy...

Pogo

2011-09-16T15:50:00.001+02:00

"Spałem źle. W tym kraju..
..w którym znów ojczyznę a nie wiosnę zobaczą.
Jak ci się nie podoba - to wypierdalaj! Źle spałem."

***
cholerajasna koncert we wtorek i znów nie ma z kim dzieci zostawić

2.09.2011

2011-09-02T10:58:00.000+02:00

jeszcze ostatkiem sił lato trzyma się liści drzew,

brudna, zmęczona zieleń pogodzona już tylko czeka

wszyscy wyjechali zostałem sam, jest zimny wrześniowy poranek

gdy jutro się obudzę

wszystko będzie inne

gdy otworzę oczy

obudzi się świat

***
Brendan Perry - Wintersun

Nuty, dźwięki vol.6

2011-07-22T11:07:00.001+02:00

Summer in the city

Zaczynamy w Londynie, w jakiejś ceglanej hali grają Asian Dub Foundation. Jestem z dziewczynkami. Wygląda to dość osobliwie, skaczemy do góry: tato, dwu i czterolatka.
Kalifornia, impreza Andy’ego. Willa z basenem, kolorowe drinki, laski w bikini, w żyłach czuję pulsowanie, dom pełen ludzi, gra Barry Adamson.
Kamera przenosi się na plażę, może do jakiegoś klubu. Na pewno jest gorąco, duszno, ciasno i głośno, światła migają, bas rozwierca trzewia.
Znaleźliście coś? Słońce, jest piękne! Wiatr od morza, choć do niego aż 65 kilometrów.
Wschodnie wybrzeże, nie, tym razem nic z hip-hopu. Gorący asfalt i cień na wagę złota, kurcze, to Shadow, czy Hendrix?
Ale nocą to już jest inny świat, mimo upału wszystko będzie w porządku, dni nie mogą być takie jak noce...
Noc się kończy. Jedziemy taksówką przez Tokio. Miasto odbija się od szyb samochodu. Zapadam się w kanapie. Głowę opieram i zamykam oczy.
Warszawa już śpi, autobusy rozjeżdżają się we wszystkie strony miasta. Ruszam spod różowego drzewa linią 605. Przyciskam głowę do szyby. Miasto przesuwa mi się przed oczami.

a w stodole, na sianie...

***

37 minut muzyki.
Posłuchajcie

Asian Dub Foundation “New Way, New Life”
Barry Adamson “Something Wicked This Way Comes”
CJ Bolland “Sugar is Sweeter”
Electric Rudeboyz “Słońce”
DJ Shadow “Broken Levee Blues”
Quincy Jones “Summer in the city”
Death In Vegas “Girls”
Praxis “The Interworld and The New Innocence”
Mitch & Mitch “I'm 30, I'm Lonely & I'm Horny”

DOWNLOAD

Morze jest na północy

2011-07-01T10:21:00.000+02:00

Początek lata. Wychodzę rano. Jeszcze wszyscy śpią. Ołowiane niebo wisi nisko nad głową. Idę pustą ulicą. Oszczekuje mnie stado małych miejscowych piesków. Kolejny zakręt. Kolejny piesek z głosem zupełnie nie pasującym do swej fizjonomii. Skąd w takim mikrym ciałku taki baryton? Wchodzę do lasu. Najpierw jest góra. Piaszczysta, lekko wzmocniona drewnianymi belkami tworzącymi rodzaj schodów. Potem ścieżka opada lekko w dół by skończyć się stromym zejściem po korzeniach sosen. Dalej znowu jest piach i lekko pod górę. Wspinam się powoli, staram wyrównać oddech, a stopy grzęzną w gruncie. Ze szczytu wniesienia widać morze, jeszcze tylko przejście przez pustą plażę i jestem na końcu Polski. Zanurzam dłonie w wodzie, a fale moczą mi buty. Kieruję twarz swoją ku zachodowi i ruszam przed siebie. Jestem zupełnie sam. Idę tak, by być jak najbliżej rytmicznie obmywających brzeg fal. Pośród setek niewielkich kamyczków błyszczą drobinki bursztynu. Wiatr wieje, a niebo wygląda tak jakby zaraz miało pęknąć. Słucham muzyki.

Ruchome obrazki

2011-06-15T09:22:00.000+02:00

Zmora przygniotła go do ziemi, kolanem przycisnęła pierś tak mocno, że nie mógł nabrać tchu. Dusił się, a ona bezczelnie śmiała się pełnym, doniosłym, szaleńczym śmiechem. Ściskała mu ramiona, napinała mięśnie brzucha, naciskała na kark.

Ciało znaleziono we wtorek przed południem. Leżało związane, na podłodze pod oknem. Nie zanotowano śladów włamania. Z mieszkania nic też nie zginęło. Okna były zamknięte, na klamkach nie zaobserwowano obcych odcisków palców. Ofiara była jednak tak związana, że wykluczonym było by mogła to zrobić sama.

Pociąg wtaczał się na stację powoli i dostojnie. Zielona lokomotywa lekko kołysała się na nierównych szynach, a wagony przytulały się do krawędzi peronu. Oczekujący nerwowo wypatrywali znajomych twarzy. Przeraźliwy pisk hamulców, otwierające się drzwi i wysypujący się na peron ludzie.

Wiatr napinający żagle. Jacht rozpędza się i przechyla lekko w stronę fal. Na dziobie widzimy opalającą się kobietę. Włosy ma przysłonięte chustką, na oczach ciemne okulary. Słońce otacza ją zewsząd.

Rytmiczny oddech. Dwa szybkie wdechy, jeden dłuższy wydech. Do tego przyspieszony puls serca i rytm wystukiwany przez buty uderzające o trotuar. Następny etap – do kolejnej latarni, suchość w ustach, ruchy rąk ugiętych w łokciach – naprzemiennie w przód i do tyłu. Rytm to nieśmiertelność.

Komety - Luminal

2011-05-31T23:37:00.000+02:00

Wspinam się po schodach. Biegłem jeszcze przed chwilą. Jest chyba koło trzeciej w nocy, a ja za cholerę nie znam tej dzielnicy. Alkohol szumi w głowie. Wdrapałem się i już siedzę na brązowym skajowym siedzeniu. Drugie miejsce, po prawej stronie, nogi trzymam na kole. Gdzieś z tyłu można wykręcić metalową część – jest doskonała jako umbo do tarczy. Wiem to, kolega jest w bractwie rycerskim – mówił tak, a on się zna.
Siedzę, nikogo przede mną nie ma. Patrzę przez przednią szybę otulony Ikarusem. Jestem całkiem bezpieczny. Krew krąży nadal szybko, mimo, że jest późno, silnik wyje coraz głośniej, a ludzi jest coraz mniej.
Coś jest nie tak. Nie jadę w tę stronę w którą chciałem. Już nie jest dobrze. Silnik gaśnie. Proszę wysiadać – koniec trasy. Jestem sam na obcej pętli. O tej porze nikt tu nie jest trzeźwy. Bloki, puste lotnisko, wysypisko. Oczy się zamykają...

***

Komety to dla mnie kwintesencja miasta. Na okładce pociąg typu kibel, muzyka świetna, nie zawiodłem się. Przenoszę się do Warszawy – przynajmniej mentalnie. Polecam.

Luxtorpeda

2011-05-20T09:51:00.000+02:00

Jeszcze godzina pozostała do pierwszego pociągu. Siedzi w obskurnym barze, chyba jedynym otwartym o tej porze. Pije kawę. Z głośników leci „Kind of Blue” Davisa.
Dziwne, spodziewał się jakiejś sieczki, albo nijakiej muzyki z windy, a tu zaskoczenie. Mimo, że śmierdziało rozlanym piwem i przepalonym tłuszczem postanowił wejść.
„Proszę kawę” – powiedział do barmana – „ciekawa muzyka, zawsze tak tu gracie?”
„Co ty człowieku, przecież nikt by nie przyszedł do dworcowego baru w którym grają Milesa Davisa. Tu ludzie wpadają na chwilę, zjedzą coś, popiją piwem i już ich nie ma. Ale o wpół do czwartej rano mogę sobie pozwolić na coś innego. O tej porze nikomu to nie przeszkadza, no i szef nigdy wtedy nie zagląda.”
Barman najwyraźniej musiał sobie pogadać. Miał trochę ponad 30 lat, tatuaże na rękach i koszulkę Luxtorpedy.
Kawa była mocna i czarna jak smoła. „Fajny zespół” – zagadał znad filiżanki, pokazując na koszulkę – „dla mnie chyba będzie to płyta roku.”
„Prawda – brzmi to nieźle i dobrze, że teksty nie są o niczym. Wie pan, jak usłyszałem, że Lica ma nagrywać płytę z jakimś stonerem, to pomyślałem sobie, kurna, kolejna żenada się szykuję. Przecież lepiej posłuchać sobie oryginalnego Kyuss, czy Queens Of The Stone Age, a nie jakiegoś pseudo-stonera z pustyni Błędowskiej. A tu widzi pan zaskoczenie. Brzmi to dobrze, rasowo, z takim fajnym brudem. Ten cały Hans fajnie wpisał się w zespół, teksty są ważne, ale nie ma w nich jakiegoś nachalnego kaznodziejstwa, a takie „Od zera”, czy „Autystyczny” to całkiem niezłe hiciory – bardzo dobra rockowa płyta.”
Racja, pomyślał, ale nic nie powiedział, pokiwał tylko głową i wrócił do kawy. Coltrane właśnie wymiatał jakąś solówkę, a barman wrócił do swoich zajęć.
Jeszcze pół godziny do mojej Luxtorpedy - pomyślał i uśmiechnął się w duchu.
To był wyjątkowo długi dzień.

http://www.myspace.com/luxtorpeda

Piotr „Stopa” Żyżelewicz

2011-05-13T18:55:00.000+02:00

Stopa umarł dziś w nocy. Miałem nadzieję, że nie będę musiał robić tego wpisu, że będzie lepiej, że wyjdzie z tego...

Wspaniały perkusista. Pamiętam ten werbel w „Piosence po nic” Armii. Potrafił uderzyć szybko i mocno jak nikt inny, a także delikatnym minimalizmem dopełnić niedopowiedziane. Pamiętam koncerty, z Armią, Voo Voo, 2Tm2,3, Izraelem. Gdy na urodzinach Armii zjawiał się by zagrać coś z „Legendy” zawsze witano go wielkimi brawami. Zawsze uwielbiałem patrzeć jak gra...

Ciężko coś sensowego napisać w takiej chwili. Zostaje smutek i pustka.
Graj dalej Piotrze, tam Na Górze...

Dziękuję.

Tomasz Budzyński - Dziwadełko

2011-04-29T07:54:00.000+02:00

Wiosenna stagnacja łamana przez apatię.
Może dziwadełko pomoże...

Foo Fighters - Wasting Light

2011-04-04T08:17:00.000+02:00

Dziś do posłuchania nowa (całkiem niezła) płyta Foo Fighters przedpremierowo udostępniona przez zespół. Premiera już 12 kwietnia.

Wasting Light by Foo Fighters

Nuty, dźwięki vol. 5

2011-03-24T13:46:00.001+01:00

Podróż po Polsce.

Polska - powierzchnia 312 679 kilometrów kwadratowych (68. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie). Ludność - ponad 38 milionów, (34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej). Język urzędowy – polski, stolica –
Warszawa, waluta – złoty. Muzyka – posłuchajcie.

Aya RL „Nasza ściana”
Variété „Chodzę nago po mieszkaniu”
Irek Dudek Symphonic Blues „Za dużo by umrzeć, za mało by żyć”
Bielizna „Samotność szpiega”
Dezerter „Co oni nam dają”
Kobiety „Z mieszkania nade mną”
Świetliki „Korespondencja pośmiertna”
Voo Voo „Nuty dźwięki”

DOWNLOAD

Rękopis znaleziony w Saragossie

2011-03-22T10:25:00.000+01:00

Kilka słów o najlepszym polskim filmie. Kilka dni temu udało mi się kupić, pięknie wyczyszczoną cyfrowo wersję „Rękopisu znalezionego w Saragossie” Wojciecha Jerzego Hasa (1965), wydaną w serii „Mistrzowie Polskiego Kina” (szukajcie w kioskach). Film jest niesamowity. Wstyd powiedzieć, ale oglądałem go właściwie pierwszy raz. Pamiętam, że był czasami wyświetlany w telewizji, ale jakoś nigdy nie udało mi się na niego trafić. Wielopoziomowa narracja, świetna gra aktorska, muzyka Krzysztofa Pendereckiego – jestem oczarowany. Film uwielbiany przez Francisa Forda Coppole, Martina Scorsese czy Davida Lyncha to pozycja obowiązkowa.

Do posłuchania dziś owa niesamowita muzyka, która wydana została kiedyś na winylu przez firmę Obuh. To co dzisiaj prezentuję to prawdopodobnie właśnie rip z tego winyla, czyli najpierw pierwsza, a potem druga jego strona. Posłuchajcie.

DOWNLOAD part I

DOWNLOAD part II

Budzę się

2011-03-21T10:00:00.000+01:00

Saksofony rozkrzyczane, metalowe potwory wyskakujące zza rogu. Gonią mnie i wrzeszczą jak opętane. Uciekam.
Jestem zamknięty w jakimś opuszczonym miejscu. Pełnym rur, metalowych schodów, nieszczelnych instalacji wypuszczających kłęby pary i okien z powybijanymi szybami. Siedzimy tu we czterech, choć jeden z nas składa się tylko z głowy, podłączonej masą szklanych rurek do jakiejś skomplikowanej maszynerii. Czy otwór wielki w czaszce da się zmierzyć przyżyciowo?
On jest najmądrzejszy z nas. Ciągle mówi, opisuje, prowadzi narrację. Tak jakby zamilknięcie miało zakończyć jego istnienie. Jeden z nas ucieka, potem ja. Na zewnątrz panuje nieopisany chaos. Jest noc i ogień płonie. Są ludzie z pochodniami i strzały, które omijają mnie o włos. Wracamy po tych co zostali. Po gładkiej ścianie, przez małe okno. Ubrani w srebrne i lśniące dwurzędowe garnitury, ukradzione gdzieś w pobliskim sklepie, z wybitą szybą wystawową. Ten z głowy tylko złożony właśnie umarł. Leży cicho w małym kartonowym pudełku przykrytym płótnem.
Wchodzi strażnik. Wielki czarny facet i wyszczerzonym uśmiechem werbuje do swojej armii. Podciągam się na drążku i zwinnym ruchem ląduję za oknem. Budzę się na rozświetlonym słońcem pięknym pobojowisku.

We'll make great pets!

2011-03-01T10:31:00.000+01:00

Zawsze słuchając Porno For Pyros wizualizuję sobie plażę nad jakimś ciepłym morzem. Powiem więcej, nie jest to jakaś sobie tam plaża – to konkretnie rzecz ujmując Hawaje, szum oceanu, wieczór, zachód słońca, księżyc wielki jak nigdzie indziej, drobny ciepły piasek, bar i drinki z palemką, piękne kobiety w bikini... Prawdziwie letnia i tropikalna muzyka.

Jest rok 1993, rozpada się zespół Jane's Addiction i Perry Farrel zakłada Porno For Pyros. Z tego też roku pochodzi singiel „Pets”.
Teledysk do obejrzenia i wersja audio do posłuchania dla tych, którym zblokowano YouTube;-)
Miłego odbioru.

Ps. Dla chętnych: wpis sprzed prawie 2 lat, ale w temacie :-)

Foo Fighters - White Limo

2011-02-16T09:22:00.001+01:00

Zima rozbiera mnie na kawałki. Analizuje dogłębnie i sprawdza ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać. Ostatnio przybrała formę rodem z prerii środkowego zachodu Stanów Zjednoczonych. Jest zupełnie sucho, bez grama śniegu i mroźno jak cholera. Zmrożony szpik chrzęści w kościach i chyba wreszcie nadszedł ten dzień, o którym pisałem jakiś czas temu. Dzień tęsknoty za latem.

***

Muzycznie zapraszam na nowe dzieło Dave Grohla i chłopaków z Foo Fighters. Jest nieźle. Noise’owo, punkowo i prawie jak zwykle z jajem. Lemmy Kilmister z Motörhead za kierownicą limuzyny, kaseta, walkman, rolki, grabie – czad.
W oczekiwaniu na lato i na nową płytę Foo Fighters "Wasting Light" (to już 12 kwietnia), nowy teledysk fighterów - „White Limo”

Nuty, dźwięki vol. 4

2011-02-03T14:19:00.000+01:00

Na każdym zebraniu, jest tak, że ktoś musi zacząć pierwszy. Z każdą podróżą jest tak, że trzeba wykonać pierwszy krok.
Pierwszy dźwięk pada za wielką wodą, w Kalifornii – zaczynają Eels. Z węgorzami płyniemy do Gdańska (to nie trudne, przecież woda jest tylko jedna we wszystkich oceanach świata) do grupy Homosapiens. Wracamy do Ameryki – najpierw Neil Young, potem John Zorn i przez Szkocję docieramy do Boards of Canada. Ruszamy dalej, z powrotem na Stary Kontynent, do Bordeaux skąd pochodzi grupa Noir Désir, na lotnisku Charles’a de Gaulle’a wsiadamy do samolotu i już po dwunastu godzinach jesteśmy w Tokio - tu gra Dj Krush. Potem tylko szybki skok przez Jamajkę do Anglii i wraz z Ijahman'em Levi docieramy do kresu podróży.
Pół godziny muzyki. Posłuchajcie.

Eels "I Need Some Sleep"
Homosapiens "Candy Shop"
Neil Young "Old Man"
John Zorn "The Nobel Prize Winner"
Boards of Canada "In a Beautiful Place Out in the Country"
Noir Désir "Le vent nous portera"
DJ Krush "The Beginning"
Ijahman Levi "Jah Heavy Load"

DOWNLOAD (archive.org)

Czarne autobusy

2011-01-20T12:55:00.001+01:00

Od rana czekam na możliwość wychylenia czarki jakiegoś rozgrzewającego napoju. Spadł śnieg, znowu biel. Świat udaje sterylność. Śnieg spadł i przykrywa wszystko - jak mówił poeta. Nie ociągam się, podnoszę powieki. Wstaję. Nie jest to łatwe, kończyny bywają ciężkie i wgniata grawitacja, pieprzone ciążenie zbliża mnie co dzień bliżej ziemi. Czasami myślę, że chce mnie pochłonąć. Paszcza rozwiera się. Dziura jest głęboka, ma więcej niż sześć stóp – to pewne. Obchodzę ją dookoła. Patrzę, przyglądam się, nawet czasami główkę pochylę na bok, ku prawej stronie, jak zwierze zainteresowane czymś, co nie ma prawa znaleźć się na jego drodze. To przecież wbrew naturze, tego nie powinno tu być, a jest. Żyje, pulsuje, kłapie do mnie. Przejście na drugą stronę. Gdybym tylko wiedział co tam znajdę. A mówią różne rzeczy. Wolę nie ryzykować i nie wskakuje. Nie pociąga mnie uczestnictwo w koszmarze. Czerwone niebo, rdzawy piasek pustyni pokryty martwymi ptakami. Wycie dzikich bestii. Zbliżające się dźwięki coraz mocniejsze i straszniejsze, choć jeszcze sekundę temu wydawało się, że straszniej już być nie może. Wschodzące i zachodzące słońca i księżyce... A może tylko biel i nic więcej, a może tylko czerń i nie ma już kolorów i nie ma ciążenia. Nie ma sensu się ruszać, bo nie ma punktu odniesienia, jest tylko trwanie...
Omijam, odchodzę. Krążę w kapturze na głowie, prawie wpadam pod autobus, uciekam, krzyczącym pokazuję plecy – za mało mam odwagi by pokazać palec. Niech wreszcie płynna stal mnie wypełni, niech zabierze strach i niepokój. Niech to się wreszcie stanie.
Otwieram drzwi. Prawie ich nie widać. Są zrośnięte ze ścianą. Schodzę w dół. Schody są strome. Ściany wilgotne. Idę wąskim tunelem. Jest coraz ciemniej. W wielkiej sali, wokół wiszącej na drucie żarówki stoi kilku ludzi. Na starym stole leży walizka – wiem, że jest pusta. Czekają na mnie. Są dobrze ubrani. Moje przeciwieństwo. Dobrze skrojone garnitury, lśniące buty. Milczą.
Dotykam walizki i czuję jak wypełnia się pod moimi palcami. Odwracam się i wymiotuję na podłogę w kącie sali. Rękę opieram o ścianę, ledwo stoję, zdejmuję kaptur, przeczesuję się, a w dłoniach zostaje kępka włosów. Jestem już sam. Na środku stołu leży zwitek banknotów. Rulon. Faceci z rulonami w kieszeniach. Z kim ja się zadaję? Za dużo mnie to kosztuje.
Wychodzę na powietrze, a raczej to co z niego zostało. Kikuty budynków pokryte śniegiem, wyglądają nawet ładnie w tym świetle. I znowu prawie wpadam pod autobus. Wkurwiają mnie te czarne autobusy z żałobnikami. Muszę z tym skończyć.

***

Soundtrack:

DJ Shadow - Building Steam With A Grain Of Salt
RZA - Flying Birds
Jacaszek - Rytm to nieśmiertelność

Deftones - Sextape

2011-01-17T09:54:00.000+01:00

Krążyłem nocą po mieście. Od dłuższego czasu. Silnik mruczał miarowo i spokojnie. Nie rozpędzałem się szczególnie. Raczej sunąłem, przemieszczałem się.
Najbardziej lubiłem gdy światła uliczne przełączały się w tryb nocny. Rytmiczne ich pulsowanie wprowadzało mnie w ten specyficzny nastrój. Dziwny trans. Latarnie zlewały się w jedną długą wstęgę światła. Nieliczni ludzie, duchy śpiącego miasta pojawiały się i znikały. Zawsze bez twarzy, tylko sylwetka, zarys postaci wychylający się gdzieś z zakamarków nocy. Życie widziałem w oknach domów rozświetlonych migotaniem świecy. Stamtąd płynęło ciepło. Misteria, które się tam odbywały napełniały noc mocą. Przejeżdżając w pobliżu czułem tą energię w powietrzu. Prawie namacalnie.
Mijałem podobnych do mnie, lecz nigdy z nimi nie rozmawiałem, mijałem nocne autobusy wolno pełzające po arteriach miasta. Jechałem dalej, ku nabrzeżu. Nad bulwarem pozwalałem sobie na chwilę wytchnienia. Wysiadałem, opierałem się o maskę, zapalałem papierosa. Paliłem łapczywie, szybko, wsłuchując się w ocean. Szum rozbijających się fal górował nad głosem miasta. Ruszałem dalej. Nie mogłem spać. Już tak długo.

***

Miejsce drugie mojego prywatnego plebiscytu na utwór roku 2010 – Deftones „Sextape” z płyty „Diamond Eyes”.

The National - Sorrow

2011-01-10T10:48:00.000+01:00

The National „Sorrow” - najładniejsza piosenka ubiegłego roku. Niekwestionowany zwycięzca mojego prywatnego rankingu na utwór roku. Kolejne miejsca przedstawię Państwu wkrótce.
Kilka słów o zespole. The National pochodzą z Cincinnati, a obecnie rezydują na Brooklynie w Nowym Jorku, grają pięknie, balladowo, kameralnie i co ciekawe już w lutym zagrają w Polsce: 22.02 w klubie Studio w Krakowie i 24.02 w warszawskiej Stodole. Bilety podobno jeszcze są. Kawałek pięknej melancholijnej muzyki, gitarowe brzmienia przeplatane dźwiękami smyczków i sekcji dętej. Może pewna osoba, którą kiedyś zabrałem na koncert, wreszcie mi się zrewanżuje – co ty na to M?
Za oknem jakiś czarny ptak usiadł na nagiej gałęzi, a krople wody skrzą się i drżą na śpiących drzewach wokół mego domu.

„Smutek jest moim ciałem na falach się unoszącym
Jest dziewczyną ze środka mojego tortu
Mieszkam w mieście smutku
Jest w miodzie i jest w mym mleku...”

Sylwester z Niedźwiedziem Januszem

2010-12-31T09:37:00.000+01:00

I tak oto dotarliśmy do końca roku pańskiego 2010.
Chwila zadumy nad przemijającym czasem pojawiła się, spojrzenie wstecz w lusterko życia.
Niczym Niedźwiedź Janusz muskam horyzont smutnym wzrokiem swym i tak jak on dziś się zważę. Tradycyjnie kolorową mozaikę potraw i płynów spożywczych popijając o północy winem bąbelkowym. Zapewne będzie pięknie. Pośród kanonady petardowych wystrzałów objawi nam się nowy, młodziak – 2011 rok po urodzeniu Chrystusa. Niech będzie lepszy.
Panie proszą panów – bawmy się, łączmy się w pary!
Kapela grać!

Czarny Czwartek

2010-12-17T21:58:00.002+01:00

Zbyszek Godlewski zginął 40 lat temu. Tego dnia pewnie normalnie wstał jak co dzień do pracy. Umył zęby, może zjadł śniadanie, a może nie. Wsiadł do pociągu, może spotkał kolegów, może się uśmiechał, może żartował, może nie mówił nic. Był czwartek, jak co tydzień, kolejny czwartek jego życia. Ostatni.
W świadomości ludzi został Jankiem Wiśniewskim, zamordowany przez wojsko, wojsko kraju w którym żył, którego był częścią. Wojsko, które powinno go bronić, strzelało do niego, gdy normalnie jak co dzień szedł do pracy. Od czterech miesięcy pracował w Gdyni przy przeładunku statków. Chłopak z Elbląga. Padł. 17 grudnia 1970 roku. Miał 18 lat. Pamiętajmy.

Peter Steele 1962 - 2010

2010-12-15T11:07:00.000+01:00

Peter Steele odszedł z tego najlepszego ze światów na początku kwietnia bieżącego roku. Zostawił po sobie kilka płyt – jak to w życiu bywa – raz lepszych, raz gorszych. Na pewno energetycznych. Jego Type O Negative (notabene to też moja grupa krwi) był w latach 90-tych ubiegłego wieku pierwszoplanową gwiazdą rocka gotyckiego.
Kobiety go kochały, ze wzajemnością z resztą. Jego głęboki jak ocean głos doprowadzał je do szaleństwa. Śpiewał o wijących się w rozkoszy chrześcijankach, o dziewczynie swojej dziewczyny – a to tylko przeboje największe. Zawsze z basem zawieszonym na łańcuchu – gdyż twardym być trzeba. Błyskający białkami oczu i wampirzymi kłami, ciachem bywał określany – jednym z największych na rokendrolowej scenie. Dla ciekawskich proponuję wpisać jego imię i nazwisko w wujka Google i obejrzeć sobie urocze zdjęcia Petrusa z sesji dla czasopisma Playgirl ;-)

Szkoda, że nie ma go już z nami, postaci barwnej i tajemniczej. Została muzyka, która ostatnio z resztą za mną wybitnie chodzi.
Przed Państwem Type O Negative - przezabawny clip do bardzo energetycznego utworu:

Type O Negative - I Don't Wanna Be Me
Załadowane przez: RoadrunnerRecords. - Obejrzyj ostatnio promowane klipy wideo.

Nuty, dźwięki vol. 3

2010-12-01T12:59:00.001+01:00

„(...) Zawsze uznawałem, że muzyka nie ma granic, nie ma wyznaczonych terytoriów, gdzie może się rozwijać i rozprzestrzeniać, że nie ma ograniczeń dla twórczości. Dobra muzyka pozostaje dobrą niezależnie, jak się nazywa. I nigdy nie znosiłem kategoryzowania. Nigdy. Dla szufladek nie ma miejsca w muzyce.”
Miles Davis

Kilka coverów, kilka par, oryginałów i przeróbek. Co tu pisać, Miles powiedział wszystko.
Radiohead vs Amanda Palmer, The Clash vs Transmisja, Jimi Hendrix vs Sting, Michael Jackson vs Miles Davis, Tom Waits vs Kazik Staszewski, Richard Berry vs Iggy Pop – 45 minut dobrej muzyki.
Posłuchajcie.

Radiohead - High And Dry
Amanda Palmer - High And Dry
The Clash – Bankrobber
Transmisja - Linia K
Jimi Hendrix - Little Wing
Sting - Little Wing
Michael Jackson - Human Nature
Miles Davis - Human Nature
Tom Waits - Clap Hands
Kazik Staszewski - No, klaszcz!
Richard Berry & Pharaohs - Louie, Louie
Iggy Pop - Louie, Louie

DOWNLOAD (achive.org)

Jakże było pięknie

2010-11-25T11:36:00.001+01:00

Następna opowieść będzie o tym co się wydarzyło razu pewnego podczas spożycia. No więc przyjeżdżam ja do miasta, bo byliśmy umówieni na przyswajanie przez organizm płynów pochodzenia owocowo-chemicznego. Brygada w pełnym składzie stawiła się na dworcu. Był komitet powitalny i śpiewy i kwiaty i nawet okolicznościowe przemówienie. Panowie – mówię – dziękuję za tak miłe przyjęcie, ale nie jesteśmy tu dla przyjemności.
Takoż ruszyliśmy „Pod Kasztany” do najlepszego monopolowego w mieście celem zakupu odpowiednich płynów. Po podliczeniu środków nabyte zastały trunki w ilości także odpowiedniej. Usiedliśmy na czeskim wesołym miasteczku, co to akurat stacjonowało koło dworca. Rozmowy od tematów damsko-męskich przeszły na świat i okolice. Zaczęto tworzyć nowe doktryny polityczne, niektórzy zaczęli opuszczać swoje ciała i wynosić się na orbitę lub nawet trochę dalej. Kolega zaprezentował w konkursie talentów, sztukę wokalu heavy metalowego. Także skoki w żywopłot uskuteczniane być musiały. Bo to i tradycja zobowiązuje i krzepę fizyczną pokazać wypada. Przygodę zakończyliśmy na drugim końcu miasta zajadając się pysznymi kanapkami typu hamburskiego i popijając wszystko piwem jasnym. Jakże było pięknie. Co prawda kilku kolegów się zapodziało, ale muzyka tak ładnie w barze przygrywała, że żal opuszczać go było. Stół jakby stał się naszą własnością i wreszcie właściciel z jakimiś złymi panami nas musiał stamtąd przepędzić. Aż dziw bierze, że noc zastała nas ciemna a tu do domu daleko. Jakże wygodna zdaje się być ławka w parku w czerwcową noc. Jakże niemiłym dla ucha jest poranny krzyk mew znad plaży...
Świat obudził się za wcześnie i oto sam nagle znalazłem się w nim zziębnięty i spragniony. A głowa bolała tak jak nigdy. Szczęściem jednak wspomnienia nie uleciały i został jaszcze łyk w butelce nieopodal. Chwiejnym krokiem udałem się ku wschodzącemu słońcu.

Nuty, dźwięki vol. 2

2010-11-16T10:45:00.000+01:00

Muzyka dla zmęczonych.
Gdy po całym dniu, nie możesz uwierzyć że nastał oto moment ciszy. Moment samotności – nie ważne czy w pojedynkę, czy we dwoje. W każdym razie gdy już nie masz siły nic mówić, może nawet nie masz siły się ruszyć. Siadasz, a kanapa zaczyna cię wciągać, pochłaniać i jest cię coraz mniej. Już wystajesz tylko trochę, a tam po drugiej stronie jest jakiś zupełnie inny świat. Odlatujesz w przestrzeni kanapy, jak w całkiem innej galaktyce...
To dla ciebie - muzyka z wygodnej kanapy – z galaktyki kanapy.

Znowu nierockowo – podróż zaczynamy w Perth w Australii z grupą Pogo, Boozoo Bajou to już Niemcy – Norymberga. Z Variety Lab odwiedzamy Francję, natomiast Faithless, Morcheeba, Bent (mimo, że język na to nie wskazuje) i Massive Attack to muzyczna wycieczka po Wyspach Brytyjskich.
Posłuchajcie.

Pogo “Lost”
Boozoo Bajou “Second To None”
Variety Lab “London In The Rain”
Faithless “Blissy's Groove”
Morcheeba “Moog Island”
Bent “Kisses”
Massive Attack “Hymn Of The Big Wheel”

DOWNLOAD (archive.org)

Nuty, dźwięki vol. 1

2010-11-05T19:11:00.001+01:00

Zapraszam dziś na niespełna półgodzinną wycieczkę w krainę elektroniki i post rocka.
Długie zimowe noce zachęcają do otulenia się w dźwięki, z kieliszkiem grzanego wina w dłoni, przy blasku świecy odbijającym się od ścian.
Podróż zaczyna Brendan Perry, niegdyś połowa Dead Can Dance, potem przenosimy się do pewnej dzielnicy Tokio, z Lali Puną przez Koreę docieramy do Monachium, by wraz z grupą Moderat w Berlinie przebudzić się z syntezatorowego snu.
Tarwater i To Rococo Rot pamiętam jeszcze ze starej dobrej Radiostacji Pawła Sito, a „Goodbye” Kevina Shieldsa to pożegnanie z Tokio zagubionym między słowami.
Posłuchajcie.

Brendan Perry “Voyage Of Bran”
Brian Reitzell & Roger J. Manning Jr. “Shibuya”
Lali Puna “Alienation”
Moderat “A New Error (Original mix)”
Tarwater “The Watersample”
Kevin Shields “Goodbye”
To Rococo Rot “Cars”

DOWNLOAD (archive.org)

Dwa standardy

2010-11-02T10:42:00.005+01:00

John Coltrane 1967 fot. Leni Sinclair

To było w środę chyba, po południu. Przyszli do niego na strych we dwóch i mówią: „Janek –dziś występujesz. I nie mów, że nie możesz, że coś ci tam znowu wypadło i nie masz czasu, bo wyciągniemy cię siłą. Bierz trąbę i idziemy.”
Jako, że już tym razem odmówić nie umiał, zrobił jak prosili. Włożył czapkę i czarne skórzane buty, spakował instrument do płóciennej torby i zszedł z nimi na dół. Tyle już razy go błagali, ale on ciągle nie był gotów. Siedział w tej swojej kanciapie i ćwiczył. W przerwach pijał mocną herbatę i karmił gołębie resztkami bułki ze śniadania. I ciągle nie był przekonany, czy już może przed nimi stanąć. Dziś po południu, pierwszy raz nie poczuł tej niepewności. Po prostu założył czapkę, buty i postanowił spróbować.
Na podwórzu stał lśniący, czarny jak smoła, stary mercedes. „Idealny samochód” – pomyślał, a oni tylko uśmiechnęli się widząc jak na niego patrzy. Było zimno i pochmurno. Auto majestatycznie przemykało przez puste miasto. „To co nam zagrasz Jasiu?” – spytał ten wyższy i chyba ważniejszy. „Ojczulek jest tak podekscytowany, że nogi z zadów by nam powyrywał jakbyśmy znowu cię nie przywieźli”. Ale on milczał, niby coś tam bąknął, że sami usłyszą, ale nie miało to większego znaczenia, bo już dojeżdżali. Myślał tylko o mistrzu, z który łączyło go imię i miłość do muzyki. I, że chce grać i ciągle nie mógł zrozumieć jak to się stało, że się o nim dowiedzieli.

John Coltrane - Blue Train
John Coltrane - A Love Supreme Part I: Acknowledgement

Pozycja obowiązkowa - posłuchajcie!

DOWNLOAD (archive.org)

Sec. Anger

2010-10-15T10:00:00.001+02:00

Zebrałem was tu, bo za każdym razem, gdy tego słucham, cholera mnie bierze. Ja wiem, że oni mieli wtedy kiepski okres. Atmosfera stawała się nie do zniesienia. Jason postanowił odejść. Zostali we trzech i właściwie nie wiedzieli, czy jest sens to dalej ciągnąć. Potem James wylądował na odwyku i upadek wisiał już na włosku. Dopiero ta historia z terapeutą, rozmowy, pierwsze próby... Chociaż właściwie pierwsza muzyka, która wtedy powstała była taka słaba, że nawet ojciec Larsa kazał im to wyrzucić przez okno i zapomnieć. Tego nigdy nie było panowie.
Nie byli jeszcze wtedy gotowi na nowego basistę. Bob chwycił za wiosło, zagrał na płycie i nawet kilka koncertów wybrzdąkał z nimi na basie. Ale morda mu się śmiała, jak wtedy grał. Pamiętacie? Śpiewał „Searching....seek & destroy” z uśmiechem na ustach. Właściwie już po nagraniu przyjęli Roberta i dopiero wtedy znów wszystko zarzęziło. Niby założenie było niezłe, ale przekombinowali. Niektórych rzeczy jest za dużo, choć np. Kirka jakby za mało.

Dobra chłopaki, nie możemy tego tak zostawić. Przecież chyba nie tylko ja czuję w tym siłę.
No, rzeczywiście coś w tym jest, tylko cholera jak się za to zabrać? Jest w tym potencjał i można by zrobić z tego rzecz dużą, a kto wie może nawet wielką.
Przede wszystkim wywalamy te cholerne wiadro, niech werbel brzmi jak normalny werbel i do cholery uprośćmy to. Nie ma żadnego podostrzania brzmienia na perkusji. Pamiętaj, masz grać mocno, ale prosto – normalnie, niech wreszcie będzie normalnie. Niech to się opiera na sekcji. Teraz prostujemy gitary, wywalmy te wszystkie pieprzone ozdobniki, udziwniacze, czy jak to cholerstwo nazwać. Dodajemy normalne solówki, takie klasyczne, z pazurem i niech to nie będzie dłuższe niż pięć i pół minuty. Do wokali nie chcę się czepiać – niech będą, nie są złe. Kurcze, nie możemy przecież tego tak zostawić, w tym jest potencjał! Robimy „Second Anger”!

Top 10 Pearl Jam

2010-10-13T10:07:00.003+02:00

Kurna znów nic się nie dzieje. Znowu siedzimy w tej kanciapie i gapimy się w telewizor. A pewne tylne części ciała już prawie przyrosły nam do siedziska. Już odciski robią się na mózgu od tego nicnierobienia. A do wieczora jeszcze tak cholernie daleko... Trzeba się wreszcie rozruszać do jasnej cholery!
Dobra, zacznijmy tak – weźmy na tapetę Pearl Jam, co wy na to? Kapela niczego sobie, niech będzie pierwsza. Niech ma ten zaszczyt, a zabawa jest niezła. Dobra, ja zaczynam – dziesiątka najlepszych utworów wg św. mnie:

Top 10 Pearl Jam:

1. Black (bezdyskusyjnie najlepszy kawałek Pearl Jam. Niesamowity z wielu względów: melodia, przekaz, dramaturgia, pianino i ściśnięte gardło, gdy już zbliża się do końca i wybrzmiewa finał. Pierwsza płyta, coś tak niesamowitego na niej – przebłysk geniuszu)
2. Daughter („córeczko wolałabym, żebyś była chłopcem” – śpiewała kiedyś Kayah, kiedyś, gdy była jeszcze starsza. Zawsze kojarzy mi się to z „Daughter” – znowu ciarki i pewne miejsce drugie)
3. Yellow Ledbetter (strona B singla „Jeremy”. Nie pojawia się na żadnej regularnej płycie zespołu – dobry duch. Podobno nie ma do niej oficjalnego testu, a ja zawsze czuję się dobrze słysząc ją – coś pięknego i oklaski dla Mike McCready'ego – genialne solo)

4. Jeremy - oficjalny teledysk - polecam

5. Crazy Mary
6. Indifference
7. W. M. A.
8. All those yesterdays
9. Alive - tu też teledysk

10. Better man

Teraz wasza kolej.

Chłopcy

2010-09-23T09:33:00.000+02:00

Chłopcy lubią udawać. Wcielać się w role, czasami walczyć o to, żeby być Jankiem z „Czterech pancernych”, albo jakimś słynnym piłkarzem. Chcą mieć najlepszy pistolet, nawet jak jest tylko z drewna. Kradną ojcu lakier z garażu. I już jest piękny, już błyszczy i już czuć można się jak policjant z Miami. Chłopcy chcą mieć najlepszą procę i łuk z leszczyny, a strzały, żeby leciały najdalej.

Chłopcy chcą grać w zespole. Niektórym później się to udaje. Może nawet są z tym szczęśliwi. Na pewno przez krótką chwile, gdy garaż czy inna kanciapa wypełnia się dźwiękiem, szczęście to jest pełne. Innym zostaje tylko rytmiczne ruszanie się przed lustrem i wizualizowanie sobie gry w jakiejś super kapeli. Tak już mają i często na koncertach widać chłopców w różnym wieku naśladujących swych idoli. Wystarczy dobrze się przyjrzeć i już wiadomo, kto jest gitarzystą, kto perkusistą, kto basistą.

Wczoraj wieczorem TVP Kultura pokazała koncert grupy Closterkeller z roku 1995 i przypomniałem sobie jak to kiedyś byłem pod wielkim wrażeniem gry Pawła Pieczyńskiego. Strasznie mi się podobało, gry widziałem go na scenie. Czarna gitara, czarny strój, mimika i ruch sceniczny ograniczone do minimum. Właściwie tylko stał i grał, a spod jego palców wypełzały gejzery dźwięków. Wydawał się taki zamknięty w sobie, odległy, a ja też taki byłem. Wtedy, przez chwilę chciałem być nim, albo przynajmniej robić za drugiego gitarzystę. Stać z drugiej strony sceny i przygrywać mistrzowi.
Później, moje fascynacje muzyczne wielokrotnie się zmieniały. Byłem gitarzystami całego świata, a i style muzyczne w jakich się znajdowałem były najprzeróżniejsze – od rocka w przeróżnych nawet najbardziej ekstremalnych odmianach, poprzez hip-hop, aż do jazzu. I nawet teraz po całym ciężkim dniu, lubię położyć się na kanapie ze słuchawkami na uszach i w głowie być najlepszym gitarzystą świata mimo, że nigdy nie wyszedłem poza emol cedur amol dedur.
Ostatnio grałem w Zeppelinach, a wczoraj znów z Pieczyńskim w Closterkellerze.

Piątek trzynastego

2010-08-20T11:07:00.001+02:00

fot. Robert Rojewski www.rockmetal.pl

Przyjechaliśmy na miejsce gdy już na dobre zrobiło się ciemno. Noc była gorąca, samochód bez klimatyzacji, ponad 200 km w oponach i najgorsze – nie mogę napić się piwa - prowadzę. Zmieniam koszulkę, co nie potrzebne zostaje w bagażniku.
Ostatni raz byłem w Szczytnie chyba z 12 lat temu. Wakacje po pierwszym roku studiów, też jakiś koncert, też wieczór... Cholera, zmieniło się wiele. Miasto wypiękniało, zrobiło się takie wysmukłe, wymuskane, dużo bardziej przyjazne niż wtedy. Wtedy na miejsce koncertu, trzeba było przedzierać się przez jakieś błoto, bramki stały tuż przy ulicy. Teraz jest pięknie. Kwiaty, skwerek z pomnikiem Klenczona, ławeczki, piasek na plaży nad jeziorem, podświetlony zamek, otwarty dziedziniec.
Na scenie Hunter, ale to nie na niego tu przybyliśmy. Hunter świętuje akurat urodziny, są goście, patos – jakoś mnie to nie bawi – nawet nie było „mizeri jor insajd of mi”, w ogóle nie ma tego przezabawnego angielskiego w wykonaniu wokalisty. Są za to ognie, Galindowie, cylinder na głowie. Trochę nie moja bajka.
Wychodzimy. Przez placyk, na drugą stronę ulicy, znad drugiego jeziora dochodzą dźwięki muzyki. Jakiś inny koncert. W pubie „Gama” gra fajny zespół. Kowery śmigają aż miło, jazzowe aranżacje Davisa, Red Hotów, Breakoutu... Siadamy na ławeczce nad jeziorem. Gdzieś nad horyzontem gra świateł. Musi tam szaleć burza. Na środku jeziorka podświetlona fontanna. Jest człowiek w koszulce takiej jak ja. Znaczy się są nasi. Ławeczka jest wygodna. Muzyka bardzo dobra, wokalista brawo! Czuję, że odpoczywam. Po raz pierwszy od dawna dociera do mnie klimat wakacji. Rozmawiamy o czymś, być może nawet o muzyce. W przerwie między utworami słychać, że Hunter nadal łoi. Jest bardzo nieśpiesznie i leniwie.
Na miejsce właściwego koncertu wracamy podczas fajerwerków, które ładnie kończą urodziny gwiazdy szczycieńskiego metalu. Deszcz zaczyna padać, co bardziej zapobiegliwi wyciągają parasole. Udaje mi się powstrzymać A. przed tym samym. Deszcz jest taki delikatny i ciepły, że profanacją byłoby uciekanie przed nim. Wystawiam do niego twarz, niebo rozświetlają fajerwerki. Przed nami już tylko Lao Che.
Chłopcy zaczynają się podłączać. Trwa to trochę, bo jest ich przecież siedmiu nie zawsze wspaniałych, a i sprzętu mają niemało. Wszystko idzie jednak niezwykle sprawnie i około godziny 23 zaczyna się atrakcja wieczoru. Jest niesamowicie. Już dawno nie przeżyłem czegoś takiego. Może nie chodzę ostatnio zbyt często na koncerty, ale zwykle już niewiele mnie na nich rusza. Tu jest inaczej. Całe ciało odbiera energię płynącą ze sceny. Dźwięki wypełniają mnie i czuję, że się nie zawiodę. Zaczynają od najnowszej płyty, jest „Czas” jest „Urodziła mnie ciotka” utwór który na płycie nie należał do moich faworytów na koncercie wbił mnie w ziemię „(...)I była parna zima i podał czarny śnieg. I wszystko było opacznie, cudacznie żywot mój biegł”. Utworu z „Prądu...” zrobiły na mnie największe wrażenie. Z każdym kawałkiem było coraz lepiej, było coś z „Powstania...”, było „Hydropiekłowstąpienie”. Było wszystko co sobie wymarzyłem. Było zero gwiazdorstwa. Spięty odkładając gitarę wręcz odsuwał się na bok, jakby pokazując, że ten zespół to jeden organizm. Do tego dochodzi prawdziwa radość z grania i energia płynąca do publiczności.
Serpentynami po miedzy jeziorami pojechaliśmy tam gdzie spać mieliśmy. Prąd elektryczny otaczał nas ze wszystkich stron. Błyskał się i przebicie między niebem i ziemią było faktem. Elektryczny anioł stróż zaprowadził nas na miejsce.
Całą noc śnił mi się ten koncert. Cały następny dzień śpiewałem sobie piosenki Lao Che – najlepszego polskiego zespołu obecnie. Dziękuję panowie. Czapki z głów.

„Babe i’m gonna leave you” i kilka słów ponadto

2010-08-03T10:03:00.001+02:00

Festiwal najpiękniejszych piosenek bloga „Muzyka w tle” ma zaszczyt przedstawić dzieło grupy Led Zeppelin „Babe i’m gonna leave you”. Dziełem jest ten niesamowity aranż, te gitary, bębny, wokal – mistrzostwo świata. Piosenka bowiem jest autorstwa niejakiej Anne Bredon i powstała w latach 50 XX wieku. Zeppelini nagali ją w roku 1968 i wydali na swojej pierwszej płycie w styczniu roku 1969. Ale cóż pisać można o muzyce, niech zabrzmi, niech broni się sama i niech urzecze was tak jak mnie urzekła.

Jak ciężko mi napisać cokolwiek na tego bloga... Chyba już z siedem razy musiałem wstawać od komputera podczas pisania tego krótkiego tekstu. Zawsze gdy próbuję pisać, One mają wielki apetyt na chrupki, chce im się pić, sikać i jestem im potrzebny w stu tysiącach arcyważnych rzeczy. To bardzo irytujące. Nie tłumaczę się z tego, że wpisy pojawiają się tak rzadko, bo to też wina mojego lenistwa, ale niestety po całym dniu z moimi kochanymi dziewczynkami nie jestem w stanie spokojnie usiąść wieczorem i coś sensownego wymyślić. Wieczór należy raczej do relaksu i odmóżdżania się. Do spożywania płynów rozweselających i do nielicznych w ciągu doby rozmów z dorosłym człowiekiem. W dzień natomiast nie bywa lekko... Ale, żeby te moje wynurzenia nie były zbyt nużące, wróćmy jeszcze raz do pierwszej płyty Led Zeppelin – na uspokojenie. Teraz pan ma relaks...

Tęsknota za zimą...

2010-07-19T11:04:00.000+02:00

Wreszcie trochę chłodniej. Można ciut odreagować te dobre kilkanaście dni tropikalnych upałów. Wiele wskazuje na to, że to jeszcze nie koniec, ale takie chwile jak ta powodują, że znów chce się żyć. A było naprawdę nielekko. Co prawda w zasięgu rzutu beretem mam basen, ale upały tylko utwierdzają mnie w przekonaniu, że lato jest jednak nie dla mnie.
Siedzę tak sobie i już wizualizuje mi się padający śnieg za oknem. Na początku lekkie małe płatki tańczące na wietrze, stopniowo zagęszczające atmosferę i przykrywające cały świat białą zasłoną. Śniegu jest coraz więcej i więcej, już trzeba odkopywać auto spod zaspy i kółka kręcą się w miejscu. Są sanki, lepienie bałwana, mokre rękawiczki, powrót do ciepłego domu, herbata i koc. Jest zamarznięte jezioro i mazurski las całkowicie pod śniegiem. Tropy zwierząt, kulig, ognisko i cisza przerywana tylko szumem wiatru. Mróz szczypiący w twarz, ciepła kurtka i choinki pod śniegiem...
O tęsknocie za latem napiszę za kilka miesięcy.

Różowe lata 70-te

2010-07-05T09:59:00.000+02:00

Ostatnio, wolne chwile między mundialowymi meczami, umilam sobie przezabawnym serialem „Różowe lata 70-te” (That ‘70s Show). Zabawa jest przednia, postaci rewelacyjne i humor czasami powoduje niebezpieczną możliwość spadnięcia fotela. Codzienne wizyty w piwnicy Erica Formana w Wisconsin, są totalnym oderwaniem od rzeczywistości. Serial opowiada o grupce młodzieży uczącej się w liceum, gdzieś na amerykańskim środkowym zachodzie, o ich rodzicach, problemach, o życiu. Jeśli wszystko to włożymy do gęstego sosu końca lat 70-tych pełnego rewolucji seksualnej, przemian społecznych, hipisowskiego rocka, disco, oparów marihuany („...po co wam na weekend cały worek oregano?”) , to wychodzi nam mieszanka wybuchowa. Polecam każdemu, skąd to wziąć nie piszę, bo jak mówi pismo – „szukajcie, a znajdziecie”:-)

Trochę czytałem ostatnio o tym serialu i okazuje się, że jego roboczy tytuł brzmiał „Baba O'Riley” - a to tytuł genialnego utworu grupy The Who. Polecam przyjrzenie się jaki show gitarowy robi Pete Townshend, kompozytor tej piosenki, we fragmencie koncertu, który prezentuję poniżej – ten ruch ręki – klasyk. We wspomnianym teledysku występuje również facet w koszulce po młodsze siostrze i basista ze strasznym basem – czasami mam wrażenie, że ten bas rządzi światem, albo przynajmniej ma takie ambicje. Nieważne to jednak, posłuchajcie zespołu The Who.

„Nie płacz
Nie podnoś wzroku
To tylko zmarnowane pokolenie”.

Siła za siłę i systemu olevanie

2010-06-24T10:44:00.001+02:00

Wczoraj oglądam ja sobie panie mecz. Ghana przegrała z Germańcami, ale na szczęście wyszła z grupy. Nie o tym jednak miała być ta opowieść. Przełączam ja sobie panie na TVP Kultura, a tu Jarocin, rok 1992. O w mordę tchórzofretkę – myślę ja sobie - toż to Ga-Ga. Nie żadna plastikowa Lady GaGa, tylko Ga-Ga – punk pełną gębą – otwórzcie umysły, siła za siłę. Normalnie czad panie. Czad! Ależ oni zaangażowani, jak cholera panie, „punk nie umarł, punk oleva system”. „Jesteśmy punkowcami i będziemy tak grać przez całe życie”.

Mirosław „Smalec” Malec (wokalista Ga-Gi) przeszedł później przemianę duchową, przyjął Krysznę do swego serca wyciszył się , oddalił od świata. Nazwa Ga-Ga zyskała dopełnienie „Godhead”, a obecnie po różnych zawirowaniach zespół gra po nazwą Ga-Ga/Zielone Żabki (Zielone Żabki to pierwszy zespół Smalca). Wtedy jednak jego Ga-Ga i te szczurki na okładkach kaset były symbolem buntu początku lat ’90-tych XX wieku. Komuny już nie było, ale jeden system zastąpił drugi. Pojawiło się bezrobocie, frustracja i dla wielu olewanie systemu, który wtedy się rodził, a który o wielu zapomniał, było czymś tak oczywistym jak walka z komunizmem. Ga-Ga olewała system, krzyczała ze sceny – wypierdalać! Była głosem z Polski B, która na przemianach nie zyskała, a raczej popadła w marazm i często po prostu się stoczyła.
Ciekawe zjawisko, znak czasów. Bunt w czystej formie.
Przed Państwem Ga-Ga ze wspomnianego koncertu.

O wschodzie i zachodzie słońca

2010-06-22T10:47:00.000+02:00

Po pierwsze nie należy wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Należy powoli otworzyć oczy. Jeszcze wolniej podnieść się do pozycji pionowej i wstać dopiero wtedy gdy jest już pewność, że wszystko gra.
Najlepiej pomyśleć jeszcze przez chwilę o letnim zachodzie słońca. To nie ważne, że jest ranek. Niech przed oczami stanie stare, grube słońce powoli znikające za horyzontem. Zapach świeżo skoszonego zboża, bezkresne złote przestrzenie przetykane wielkimi belami słomy, podmuch gorącego powietrza, śpiew ptaków i czerwień nieba na zachodzie.
Potem wszystko jakoś pójdzie. Mam nadzieję...

Do posłuchania: Pink Floyd - "Fat Old Sun" z płyty "Atom Heart Mother" z roku 1970, śpiew i genialne solo gitarowe David Gilmour. Natomiast z jakiego filmu jest kadr nad tekstem, tego chyba pisać nie muszę, prawda? :-)

Przed urlopem

2010-06-04T11:08:00.001+02:00

Ostatnio nie mogę spać. Budzę się wcześnie, a kładę raczej późno. Nawet te chwile wieczorem, które jeszcze do niedawna ładowały moje akumulatory, nagle stały się tylko kolejnym elementem dnia. Czuję się przeładowany monotonią. Każdy dzień jest taki sam. Każdy tydzień, miesiąc... Zmienia się tylko wystrój świata za oknem. Teraz jest wściekle zielony i siły natury czasami odgrywają przede mną swoje przedstawienia. Zabarwiają niebo na granatowo, przetykają przestrzeń nićmi błyskawic i huczą złowrogo. Najwyraźniej chcą mnie przestraszyć, lecz ja już niewielu rzeczy się boję. Co najwyżej wzruszam ramionami, lub brew podniosę do góry. Ogarnia mnie apatia i niechęć do robienia czegokolwiek. Powoli zapadam się w tym wszystkim i tylko czasami zastanawiam się czy aby łóżko mnie nie pochłania. Robi się coraz bardziej miękkie i coraz mniej mnie zaczyna z niego wystawać. Może dlatego nie mogę spać... Może po prostu nie chce jeszcze zniknąć...

A może to koszmar, którego nie chcę pamiętać...;-)
Już jutro urlop!

Jestem Morsem!

2010-05-18T10:35:00.001+02:00

Jestem morsem, jestem jajkoczłekiem, siedzę na chrupku, w angielskim ogrodzie... Świat wiruje, jestem jajkoczłekiem, jestem Morsem!

Festiwal ulubionych piosenek zespołu The Beatles ma zaszczyt przedstawić utwór wzbudzający szaleńcze tańce w moim domu. Pewne niewysokie osoby zaczynają nagle rytmicznie podrygiwać zabawnie przekrzywiając głowy. Skakanie po kanapie również miewa wtedy miejsce, choć od razu dodam, że nie jest mile widziane. „Tańczyć!” – wołają, i wszyscy przez te kilka minut czujemy się jak morsy, pingwiny, chrupki i jajka z niespodzianką mające za chwilę eksplodować. Obrót, obrótobrót - jestem Morsem - I am the eggman, they are the eggmen. I am the walrus, goo goo g'joob g'goo goo g'joob.
Goo goo g'joob g'goo goo g'joob g'goo...

Pociągi

2010-05-13T10:23:00.001+02:00

Pierwsze wspomnienie to wielki czarny parowóz i skład złożony z czarnych piętrusów. Letni, ciepły poranek i mała stacja na Mazurach, niedaleko miasteczka nieładnie pachnącego fabryką płyt pilśniowych. „Nie wsiadajcie do pierwszego wagonu” – przestrzegał dziadek – „Tam dym wciska się przez okna”.
Pociąg był zawsze wielkim przeżyciem. Może szlabany będą zamknięte, będziemy czekać, policzymy wagony...
Podróże do Gdańska pociągiem osobowym i dalej jako pospiesznym. Skład Mare Balticum obsługiwany przez koleje niemieckie. Niby nie najnowsze były te wagony, a jednak jak odstawały komfortem i jakością od naszych biało-zielonych przedziałowców drugiej klasy.
Linia kolejowa, której już nie ma. Zarośnięte lasem pozostałości po stacji. Elementy peronu, które coraz ciężej znaleźć.
Strzała Północy z Warszawy Zachodniej do Ełku przez Olsztyn, Szczytno, Ruciane Nidę. Cała noc w pociągu, towarzystwo raczej szemrane. Podróż z grupą kieszonkowców w przedziale, którzy ciągle chodzili po składzie, robiąc jakieś dziwne rzeczy, a mnie nie ruszyli. Może to jakaś złodziejska etyka. Byłem w podobnym wieku co oni, rozmawialiśmy, żartowaliśmy. Jedno z dziwniejszych przeżyć w moim życiu.
Nocny w wakacje nad morze, przesiedziany na stołku w Warsie i kawa po turecku – jej okropny smak nadal mnie prześladuje.
Wyprawy na pociągi w Miedzeszynie. Nocą, na pustej stacji, z plecakiem piwa. Cisza, wsłuchujemy się, jest, zbliża się, już ziemia drży, prawdziwy potwór, czterdzieści wagonów i podmuch prawie zmiatający z peronu.
Wąskotorówki w Ełku i Sochaczewie.
Pociągi... dobrze, że te jeżdżące przez moje miasto mają się dobrze. Nie upadają, nie zawieszają się i nie likwidują. Czasem zimą niedomagają, ale wybaczam im to. Dobrze, że są.
„Patrz” – mówię – „Pociąg jedzie. Jakiego koloru była lokomotywa?”. „Zielona tato”...

Prąd stały / Prąd zmienny

2010-05-05T08:46:00.001+02:00

Świat musiał jakoś powstać. Najpierw ten wybuch, wielki i kosmaty. Iskra, początek, przebicie elektryczne do śródmieścia, pioruny. Potwory rządzące światem, godzille i krakeny.
Potem już jakoś poszło, mamuty zastąpiły gadziny, człowiek z drzewa zszedł. Chwycił za broń i zaczęło się na dobre.
Historia świata, życia i śmierci wg. Lao Che. Prąd stały, prąd zmienny i mały człowiek w tym wszystkim. „Komunalne linie – granda! Oddać głowę dranie!” - krzyczy, zagubiony, bezwolny, czasami pragnący tylko tabletki na ból istnienia, czasami tracący głowę – dosłownie i w przenośni. Opowieść o prądzie, elektrycznym aniele stróżu, który „gdzieś w kącie za szafką uwije swe gniazdko”, wpisuje się w najlepszą tradycję polskiej literatury, nie stroniącej od opowieści o maszynach i tym co mechaniczne, techniczne, a zarazem metafizyczne. Natomiast słowa: „dziś raczej nie wpadnę bo umarłem” po katastrofie smoleńskiej brzmią jakoś mrożąco... Do tego wszystkiego ta zimna mechaniczna muzyka. Zupełnie nienowoczesna, wypełniona syntezatorami o brzmieniu sięgającym w lata 80-te ubiegłego wieku.
Powstała oto płyta niezwykła, niezwykłego zespołu, jednego z niewielu w Polsce, który potrafi wstrząsnąć słuchaczem, którego piosenki nie są o niczym i którego teksty czyta się jak tomik wierszy. Polecam.

Soul side story

2010-04-27T10:14:00.007+02:00

Paul Klee "Czerwony balon"

...stary most...biały żółty maluch...mały lasek...kładka strażacka...Radość...521...Kic...lokomotywy...ryba po grecku...28 września...Krynica...pętla w Jelitkowie...morze...pioruny...zamarznięte jezioro...Klee...poranny tramwaj...nocny pociąg na Mazury...pierwszy wspólny sen...winomarkiwino...ognisko...nocne pod Centralnym...radio z zielonym okiem...Dali...Olifant...23:35...autobus o 14:20...Jelonki...stara i nowa Armia w Stodole...muzyka...komiksy...bary mleczne...uzależnienie od książek...szum...dziadek...kamyki...rzeka...kina których już nie ma...szpulowiec...las...jesień...składanki z radia...pinot...nieśpieszne filmy...rezerwat Zakręt...butelki beczułki...różowe drzewo...wyspa...kasety magnetofonowe...Stocznia Gdańska...Warszawa...park przy szpitalu...pusta plaża...piwo Specjal...Kroniki Marsjańskie...Anakin...Frodo...stacje kolejowe...ulica Sportowa...kasztany...lądujące samoloty...schabowy w Pułtusku...Sypitki...wycieraczki w aucie...deszcz...cdn

All is full of love

2010-04-19T10:17:00.001+02:00

Tylko ona zostaje. Gdy świat odchodzi, a na ekranie powoli lub szybko – to zależy od okoliczności, obraz zaczyna się zaczerniać. W końcu widać już tylko małe fruwające punkciki zbierające się na samym środku. Nagle wszystko milknie, wszystko ginie. Dla tych co zostali.

Niebo znów jest stalowe - teraz zamknięte dla samolotów, wiosna budzi świat do życia i wszystko toczy się dalej. Znów trzeba wstać i wskoczyć w świat. Znów ciężko znaleźć chwilę na cokolwiek. Każde napisane zdanie jest kilkaset razy przerywane. Ciągle coś chcą, coś mówią, krzyczą, śpiewają. Można tak wymieniać bez końca. To bardzo irytujące. Dźwięki, zapachy, próby zwrócenia uwagi. Potrzebuję tylko chwili, zamykam oczy i zastanawiam się, czy roboty też mogą kochać?

Podróż

2010-04-08T00:21:00.005+02:00

Dziś widziałem: samochody i szosę asfaltową ciągnącą się bez końca.
Rzekę, a nawet królową rzek i to, że brzegi jej już się zielenią.
Pociągi wijące się jak węże.
Puste wioski i miasteczka, a nie była to noc, ledwo kilkanaście minut po osiemnastej.
Drewniany wychodek, ciężarówkę o śmiesznej nazwie, kosmiczny atak kichania w Pułtusku.
Sarny, które prawie się mnie nie bały i wilgoć tak silną, że prawie namacalną.
I jeszcze las, który nie chciał się skończyć.

***

Sięgam do przegródki z piosenkami najpiękniejszymi:

Strzeż się tych miejsc

2010-03-16T09:57:00.000+01:00

W pewne miejsca lepiej się nie zapuszczać. Od razu widać, że nie jesteś tam u siebie. Wyglądasz inaczej, inaczej patrzysz. Czasami zachowujesz się tak, jakbyś w swej torbie miał najważniejszą rzecz na świecie. Ściskasz ja mocno siedząc w autobusie, z przodu, blisko kierowcy. Jakby to, że się tam znajdujesz mogło cię przed czymś obronić. Myślisz naiwnie, że ten pan w budce, który prowadzi pojazd ruszy ci z pomocą, a on też chce po prostu spokojnie przejechać te kilka ulic, gdzie jego obecność, jest co najwyżej łaskawie tolerowana.

Pada deszcz, krople rozbijają się o szyby. Świat nagle staje się szary i po chwili z okien autobusu nie widać już nic. Nerwowo przecierasz zaparowaną szybę, robi się duszno, koła rozbijają kolejne kałuże. Światła samochodów mijają przed oczami, a miasto zaczyna się przerzedzać. Czas wysiadać.

Kind of Blue

2010-03-08T10:07:00.001+01:00

Płyta powstała z marszu. 2 marca 1959 roku Miles zebrał wszystkich muzyków w studiu Columbia przy 30 ulicy w Nowym Jorku i zaczęła rodzić się najwybitniejsza płyta w historii jazzu. Podobno sam Davis miał w głowie tylko kilka akordów, jakiś ogólny zarys tego co ma się na „Kind of Blue” znaleźć. Muzycy zajęli miejsca przy instrumentach, jeszcze tylko kilka wskazówek i zaczęli nagrywać. W pełnym skupieniu, w pełnym zrozumieniu i pełnej improwizacji. Jakby połączyły ich jakieś niewidzialne więzy. Miles dyrygował spojrzeniami, czasami jakimś delikatnym gestem, a dym papierosowy i duch absolutu się nad nimi unosił.

Zaczyna Davis, John Coltrane stoi z boku i wystarcza jedno spojrzenie by z saksofonu Johna wypłynęła muzyka. Miles jest spokojny, przygląda się, słucha, pali papierosa. Na koniec przykłada palec do ust i instrumenty cichną, jest coraz ciszej, zostaje tylko rytm... To co widzimy to już nieco późniejsze nagranie, jest 2 kwietnia 1959 roku.

Przebłysk geniuszu. Duch unosi się nad wodami, duch i muzyka, przy której wschodzi słońce.

Kapitan Phil Harris 1956 - 2010

2010-03-02T10:35:00.000+01:00

„A swoją drogą to dziwne, traktujesz kogoś jak postać z serialu, a to prawdziwy człowiek był”- powiedziała i sporo racji było w tych słowach. Co tydzień siadałem sobie wygodnie w fotelu, otwierałem piwo, włączałem telewizor i nie owiewał mnie lodowaty wiatr, ani woda nie zalewała mych oczu, a jednak jakoś w tym uczestniczyłem.

Serial dokumentalny „Deadliest Catch”.

Myślałem sobie, kurcze, ale to twardziele, jednak cała ta sytuacja sprawiała, że byli jacyś tacy odrealnieni. Niby mieli jakieś problemy i chwile wielkiej radości, ale czy czegoś takiego nie ma w zwykłych serialach. Dopiero śmierć jednego z nich sprowadziła wszystko we właściwe tory. O tym, że kapitan Phil Harris nie żyje dowiedziałem się wczoraj ze oficjalnej strony F/V Cornelia Marie. I smutno mi się zrobiło. Żył w biegu i tak odszedł.

„Find The Coast Of Freedom” Crosby, Nash i Gilmour – ode mnie na pamiątkę.

Historia pewnej kasety

2010-02-22T11:41:00.000+01:00

Badania dowodzą, że było to lato roku 1992. Świadczy o tym dokumentacja fotograficzna, na której dwóch koszmarnie ubranych wyrostków stoi koło tamy we Włocławku. Wiatr rozwiera im grzywki, w tle majaczą jakieś druty wysokiego napięcia i ptactwo powietrzne się nad nimi unosi. Młodzieńcy przyjechali w to zupełnie obce im miejsce z wycieczką objeżdżającą miejsca święte, której uczestnikami są w przeważającej większości niemłode już kobiety. Wycieczka rozmodlona jest do granic wytrzymałości. Cud już ma chyba za sobą. W szczerym polu, w miejscu, gdzie dróg asfaltowych jeszcze nie zbudowano, objawiło się pewnej części wycieczki wirujące słońce. Jednak, jeśli mnie pamięć nie myli, główne atrakcje sakralne są jeszcze przed nimi. I sen w autobusie i jazda na składanym krzesełku i powrót i kupno kasety. Bo to ona stała się przyczynkiem do tych wspomnień. Kupiona już po wszystkim. Po powrocie i po śnie, latem 1992 roku w małym miasteczku w województwie łomżyńskim. The Cure – Wish.

Massive Attack - Heligoland

2010-02-08T10:33:00.003+01:00

Dziś, po raz pierwszy w historii tego bloga, jestem na czasie. Powiem więcej, jestem tak bardzo punktualny i aktualny jak tylko można być. Dziś bowiem ma premierę długo oczekiwana nowa płyta Massive Attack - "Heligoland". Siedem lat panowie Robert Del Naja i Grant Marshall kazali nam czekać na swoje najnowsze dzieło. Jakie jest nie wiem (przesyłka z krążkiem jeszcze do mnie nie dotarła), ale utwory ją promujące są bardzo zachęcające. Czy będzie lepsza, czy może choć porównywalna z moim ulubionym "Protection" z 1994 roku? Czy znowu zakocham się w trip-hopie? Czy wiosna kiedyś przyjdzie? Zostawiam was z tymi pytaniami i z promującymi najnowsze dzieło Massive Attack klipami.

Ps. Wszystkie klipy promujące album są dostępne pod tym adresem.

Natomiast widzów dorosłych zapraszam do obejrzenia pierwszego singla z płyty "Heligoland" - "Paradise Circus" - mocne dzieło. Muzyka piękna.

Sigur Rós - Heima. Impresja.

2010-02-05T10:48:00.003+01:00

Być odkrywcą. Odkryć sens. Zrozumieć świat. Udowodnić, że Bóg istnieje. W czystym pięknie. W chmurach spadających z gór. W skałach. W wodzie.

Płynąc przez kolejne jeziora, czując krople deszczu na twarzy, śpiąc w pustych miejscach, w mokrym namiocie, jedząc niewiele, wieczorami susząc się przy ognisku, powoli przybliżałem się do celu. Od wielu dni byłem sam i ta samotność pozwalała zbliżyć mi się do prawdy. Na razie zbliżałem się do przybrzeżnych trzcin, zbliżałem się do wielkich ryb, do dzikich ptaków, do wiatru, do wody, do tego co samo przecież istnieć nie może. I czułem jak ta niewielka cząstka wszechświata zbliża się do mnie.

Dni mijały podobnie, od porannego zwijania obozu do ponownego postoju wieczorem. Pod stalowym niebem, rozbijając dziobem kajaka ciemną powierzchnię wody. Z dnia na dzień robiło się coraz zimniej. Liści na drzewach było z każdym dnie mniej. Para wydobywająca się z ust i drętwiejące palce mówiły – nie wytrzymasz. Wracaj, nie dasz rady. Jednak kres podróży był już bliżej niż początek.

Tu sam byłem panem sytuacji. Decyzja należała tylko do mnie. Odpowiadałem tylko za siebie. Rany bolały tylko mnie, a zimno tylko mnie przeszywało do szpiku kości. Jakże inne było to dla mnie. Jakże piękne było to nie otoczenie ludźmi. Cisza mącona tylko rytmicznym uderzeniem wioseł, trzaskiem palącego się drewna, czasami dźwiękiem harmonijki.

Ta niebiańska muzyka to czyste piękno. Coś niesamowitego, przenikającego i zostawiającego ślad. Krajobrazy, zasłuchani ludzie - od staruszków po małe dzieci, wełniane swetry, instrumenty z kamieni i stuletniego rabarbaru, opuszczone wioski, chmury, skały, woda i te wspaniałe dźwięki. "Heima" to jeden z najlepszych filmów muzycznych jakie widziałem. Polecam.

Po kliknięciu na zdjęcia znajdziecie się w "Heima" - w ojczyźnie

muzyka: Tom Waits

2010-01-25T10:55:00.001+01:00

Zaśnij już. Zamknij oczy. Przekręć się na drugi bok i postaraj się nie myśleć. Tykanie zegara jakoś nie uspokaja, a marzenia nie układają się w głowie tak jak powinny. Dom już śpi, ulica, osiedle i miasto też. Wiatr tańczy z foliową torebką na zmrożonym bruku. Opary unoszą się znad metalowych wejść do świata podziemnego. Tylko tam jest teraz ciepło, w kloace miasta, w królestwie szczurów i wyrzutków, którym ciemność i smród niestraszne.

Noc z mrozem unoszą się nad pustymi ulicami i czasami ich oddechy odbijają się od okien. Sen nie przychodzi. Dziś nie chce cię znać. Tylko stary pies śpi jak zawsze w kuchni, przy kaloryferze i niewiele robi sobie z bezsenności swego pana. Nic mu się nie śni, bo i po co, skoro świat jest i tak wystarczająco ciekawy. Noc ma być cicha i nieść spokój.

Kolejna szklanka palącej cieczy, kolejny utwór ze starej płyty. Słychać pierwsze ciężarówki z gazetami, a zaspani kierowcy wsiadają do pierwszych dziennych autobusów.
Stary pies przyszedł z kuchni i położył głowę na kolanach. Miasto budzi się, a wypełniony burbonem organizm kapituluje.

All Along The Watchtower

2010-01-19T11:25:00.002+01:00

Festiwal Twórczości gitarowej im. Boba Dylana ma zaszczyt przedstawić "All Along The Watchtower", utwór wielki, piękny i niesamowity.
W kategorii sentymentalno-uczuciowej (gdyż uczuciem wielkim pałam do tego wykonania) przed Państwem wersja Brygady Kryzys pt. "Naokoło wieży" - tłumaczenie Tomek Lipiński

musi być stąd jakieś wyjście
powiedział błazen do złodzieja
jest za duże zamieszanie
nie mogę znaleźć ukojenia
biznesmeni piją moje wino
oracze ryją moją ziemię
ile to wszystko jest warte
tego nikt z nich nie wie
nie ma się co podniecać
złodziej mówił łagodnie
jest między nami wielu takich
co myślą że życie to tylko żart
ale ty i ja mamy to z głowy
i to już nie jest nasz los
nie mówmy kłamstw
zapada już noc
naokoło wieży
królewna patrzy i wie
że kobiety przychodzą i odchodzą
bosonogie sługi też
gdzieś daleko stąd
zawarczał dziki ryś
dwaj podróżni się spotkali
i wiatr zaczynał wyć

W kategorii eventowo-traffikowej: wersja U2

W kategorii wielko-improwizacyjnej: wykona tą pieśń: Boss Bruce Springsteen

W kategorii legendarnej: Jimi Hendrix

I na koniec nie mogło zabraknąć twórcy tej pięknej piosenki - Panie i Panowie - Bob Dylan

Zima

2010-01-14T13:01:00.001+01:00

Na wschód od miasta prowadzi szara droga. Niewiele osób zapędza się tam, szczególnie zimą. Nieopodal dawnej fabryki serów, jest zarastający staw, teraz skuty lodem, na którym chłopcy urządzają turnieje hokejowe. Tej nocy spadło wyjątkowo dużo śniegu. Polna droga jest całkowicie zasypana i dojście nad staw stanowi nie lada wyczyn...

Słońce powoli wznosi się znad linii horyzontu, a mróz szczypie w policzki. Nad stawem nie ma nikogo. Wiatr rozwiewa śnieg z tafli lodu. Łyżwy z plecaka przedostają się na stopy, odbicie prawą nogą, lewą, znowu prawą. Coraz szybciej i szybciej. Nawrót i znów nabieranie prędkości i jeszcze raz i jeszcze. Serce bije coraz szybciej, a mróz dociera do każdej zmarszczki, do każdego zakamarka twarzy. Zimne powietrze wypełnia płuca. Rozłożone ręce, słońce świeci, niebo opada na głowę i świat zaczyna wirować...

Z 09 na 10

2010-01-06T12:52:00.003+01:00

Pognębiony przez chorobę, która przewaliła się z hukiem przez moją rodzinę, mieląc wszystkich, których napotkała na swojej drodze, nie napisałem nic o magicznej zmianie cyferek, która pewnej grudniowej nocy zelektryzowała dużą część populacji ludzkiej zamieszkującej naszą umęczoną planetę. Och jakże lubimy cyferki, jak je kochamy, odliczamy, przypisujemy im siłę magiczną, zamykamy w ich ramy cały otaczający nas świat i zmiana w kalendarzu zawsze nas podnieca. Zmiany, zmiany i z bólem głowy, otwierając oczy w styczniowy poranek rozpoczynamy podsumowania. Takoż i ja uznałem, że od tego nie ucieknę i przedstawię państwu subiektywne około-muzyczne podsumowanie roku 2009.

Zacznijmy od wydarzenia roku: tu niewątpliwie najbardziej odcisnęła się w świadomości śmierć Michaela Jacksona. Postać już przez popkulturę odstawiona na boczny tor, zmarginalizowana, często wyśmiewana, nagle umierając znów ożyła. Paradoks, choć właściwie norma w naszym zwariowanym świecie.

Płyta zagraniczna... trochę tego było, bo i U2 i Depeche Mode i Mastodon i Rammstein, ale tak właściwie, to wyróżniłbym tu dwa wydawnictwa. Pierwsze to Pearl Jam "Backspacer". Równa, dobra płyta, która zawsze bardzo pozytywnie nastraja mnie gdy jej słucham. Jest w niej radość ze wspólnego grania, jest jakaś taka dobra energia, płynąca między członkami zespołu. Polecam.

Drugą płytę poznałem niedawno, to nowojorski zespół Grizzly Bear i album pod tytułem "Veckatimest". Dziwna post folkowa, nie piosenkowa muzyka, porównywana do „Pet Sounds” i Radiohead. Taka podróż w świat muzycznych pejzaży, po pustych ulicach w oparach miasta i bezdrożach gdzieś na pustkowiu. Bardzo ciekawa rzecz.

I na koniec wracamy do nas. Między Odrę i Bug, Bałtyk i Karpaty. Trochę już tu pisałem o dobrych polskich płytach z liczbą 2009 na okładce. Robią wrażenie dwie płyty Armii, był nowy Kult najlepszy od dobrych kilku lat, ale ciągle mający problem z podejmowaniem decyzji (gdyby wyrzucić kilka utworów, kto wie, może byłaby płyta roku) i kolejne wydawnictwo cenionego przeze mnie Lipali. Wygrywa jednak Hey „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”, o której pisałem w poprzednim wpisie, więc powtarzać się nie będę. Bardzo dobra płyta po prostu.

Ciekawy był to rok, w ciekawych czasach żyjemy – to ważne. Oby ten z dziesiątką na końcu był równie dobry. Niech świeci słońce, niech woda krąży w przyrodzie, niech czasu będzie więcej, niech rodzą się nowi ludzie, a muzyka niech nas otacza.

Na koniec Grizzly Bear. Do następnego razu.

„Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!”

2009-12-21T11:52:00.003+01:00

„Osoba, która nie widzi powodu, żeby być smutną, jest dla mnie z gruntu podejrzana” powiedziała KN w pewnym wywiadzie. Płyta jest piękna, dźwięki spadające na mnie i otaczające mą głowę sprawiają, że świat zaczyna wyglądać inaczej. Śnieg skrzy się za oknem, a zakamarki duszy przepełnia muzyka. Gdy słyszę te słowa, czuję jak wiele mam z nią wspólnego. Jestem bardzo podobny i często świat odczuwam zupełnie tak samo. Może też chciałbym spać rok, może siedem lat, a czasami gwiazdy są jak gwoździe przytrzymujące niebo, co na głowę chce mi spaść. I ten koncentracyjny parapet, obawy, wątpliwości, wrzask o brzasku – tylko kilka zapamiętanych słów. Słowa są na tej płycie chyba najlepsze ze wszystkich napisanych przez Kasię Nosowską. Muzyka jest inna. Zupełnie inna od wszystkiego co Hey zrobił do tej pory. Właściwie, nie liczyłem, że ten zespół jeszcze mnie czymś poruszy a tu proszę – dla mnie „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” to bardzo mocny kandydat do płyty roku. Polecam z całego serca.

Świetlicki "Dwanaście"

2009-12-11T23:23:00.003+01:00

Po przeczytaniu książki Marcina Świetlickiego pt. „Dwanaście” naszła mnie myśl taka, że wypadałoby napisać coś o twórczości owego autora. O książce tej nie napiszę wiele, bo to kryminał i dziwnie byłoby coś więcej pisać o nim. Wierszy pana Ś interpretować też nie będę. Chyba wystarczy, że polonistki będą go przerabiać na kolejnym semestrze swego studiowania. Ciekawe, czy wiele z niego zostanie po tym przerabianiu... Może choć buty się ostaną...

Napiszę o nocnym pociągu relacji Olsztyn Główny – Kraków, kilkanaście lat temu. Pytanie: czego on słucha? Takiej poezji współczesnej, wulgarnej niekiedy. Kasecie zgubionej w pociągu relacji przeciwnej i odkupionej dnia następnego.

RockNoc też staje mi przed oczami. Taki program w telewizji publicznej i Świetliki w nim na żywo – zupełnie... Potem, lat kilka później koncert w Proximie w Warszawie. Pytanie: idziesz na Świetliki? Eee nie, boję się...

I dziewczyna bojąca się chmurki, grzyba i robaka. I pan Boguś, który na chwilę stał się panem Bogusławem.

Dużo płyt, wierszy jeszcze więcej. Proza bardzo udana. Sięgam po następną

Wszystkiego dobrego Panie Marcinie.

Freak

2009-12-02T10:25:00.006+01:00

Walenty był telewizorem. Rano jak co dzień wstał z łóżka, przetarł kineskop i wyszedł z domu. Niebo pięknie lśniło błękitem i zielenią. Elektryczne smoki z gracją przemykały ponad chmurami i dzień zaczynał się na dobre. Walenty szedł powoli do pracy. Z każdą ulicą, przestrzeń zagęszczała się różnymi przedmiotami. Dołączały do niego pralki, tostery, radia i kuchenki, a we wszystkich świeciły się lampki i szumiało życie... Dzień był piękny.

***

Zapiski na kopercie. Odsłuch pierwszy.

Późny wieczór. Dzieci śpią, dom śpi. Cisza. Słuchawki.

Rozkrzyczane saksofony. Bas uderzający w serce. Wrzask. Korowód Grechuty i Anawy.

Zachód słońca, rzeka, z prawej Most Śląsko-Dąbrowski, z lewej Most Gdański, kościół z czerwonej cegły, rozpalony chodnik, zielony brzeg.

Letni wieczór. Gorąco... lato, kieliszek zmrożonej wódki... gorąco

Pociąg pędzi przez pola, otwarte okna, zapach dojrzewającego zboża, świerszcze, ziarnka piasku

Muzyka dla dorosłych.

Pustynia. Noc. Droga mleczna jasna jak nigdy dotąd.

***

Druga płyta w tym roku. Myślałem, że sobie ponarzekam, że to nie moja bajka, że przeginają panowie, że przeszkadzać będą mi te improwizacje, to nagromadzenie free jazzu, a tu nic z tego. Bardzo podoba mi się nowe oblicze Armii. Rewolucja i przewartościowanie brzmienia są niesamowite, ale to nic, to wszystko ma sens – to muzyka do kontemplacji (najlepiej smakuje wieczorem na słuchawkach). „Der Prozess” był kolejną (bardzo dobrą zresztą) płytą tego samego zespołu, był naturalną ścieżką rozwoju, „Freak” jest jakby z innej rzeczywistości, z innej planety, gdzie telewizory, tostery i pralki idą rano do pracy i szumi w nich życie. Jest to także powrót do korzeni, w zespole znów pojawili się „ojcowie założyciele” – Robert Brylewski i Sławek Gołaszewski. Słychać w tym spotkaniu radość i duży potencjał na przyszłość. Tym bardziej dziwi mnie fakt, że Krzysztof „Banan” Banasik nie był zainteresowany uczestnictwem w czymś tak niesamowitym, może nie chciał, może nie został zaproszony... ale cóż „gdyby wszystko było inaczej, gdyby było odwrotnie(...)” jak śpiewa Kazik...

Nowa jakość, dla mnie coś niesamowitego. Polecam.

Do posłuchania singlowy „Green”

Rock W Ruinach

2009-12-01T07:44:00.003+01:00

Pierwszy koncert rockowy na jakim byłem miał miejsce w Szczytnie. Był 25 lipca 1993 roku, a impreza nazywała się „Dni I Noce Szczytna”. Pamiętam, że przez kilka lat, był to sztandarowy punkt moich wakacji. Jakoś zawsze się tak zdarzało, że pogoda wtedy dopisywała. Wczesnym popołudniem jechaliśmy zmyć z siebie brud dnia i ryzykując życie, zanurzaliśmy się w kipiel, w jaką zmieniała się woda za młynem. Potem, czyści jak łza pakowaliśmy się do busa, czasami do kilku osobówek i jechaliśmy do Szczytna. Koncerty odbywały się na dziedzińcu zamku, a scena ustawiona była na pozostałościach murów – po prostu „Rock W Ruinach”.

Brzmienie powalało, przepona odbierała każde uderzenie perkusji i do tego jeszcze bliskość tych, których znałem tylko z radia, telewizji i gazet. To tam widziałem na żywo Hey (zaraz po wydaniu płyty „Fire”), Closterkeller, Kolaborantów, Illusion, Kazika Na Żywo, Hunter i wiele innych zespołów, których teraz nie pamiętam.

Każdy wyjazd na koncert do Szczytna był dla mnie świętem, okazją by poczuć, że jestem częścią tej rewolucji muzycznej jaką były wczesne lata 90-te XX wieku. To wtedy muzykę dla młodzieży grała młodzież, a muzycy byli nie wiele starsi od nas. To wtedy na świecie eksplodował grunge, a radia i telewizje, grały te wszystkie wspaniałe dźwięki.

Po jakimś czasie impreza przeniosła się z dziedzińca na plażę miejską, potem zmetalizowała się i zmieniła w Hunterfest, który to ostatnio chyba znajduje się w upadku. To jednak były magiczne lata 90-te, które eksplodowały muzyką, a ja byłem zbuntowanym dzieciakiem z liceum przeżywającym to wszystko całym sobą.

Pan Rollins i jego Band

2009-11-17T11:54:00.007+01:00

Szperając ostatnio w internecie natknąłem się na artystę, który dość duży ślad zostawił po sobie w muzyce. Duży, bo to niewątpliwe wielki facet, a nawiązania do jego twórczości (w szczególności do tej piosenki, którą prezentuję poniżej) można znaleźć u takich wykonawców jak Kazik Na Żywo, czy Illusion. Panie i Panowie oto Henry Rollins – posiadacz niewątpliwie najwspanialszej muskulatury wśród muzyków rockowych, aktor (ma na swoim koncie występ choćby u Davida Lyncha w filmie „Lost Highway”), pisarz, poeta, wydawca. Autor kilkudziesięciu płyt i takiej samej liczby książek. Intelektualista o wyglądzie mięśniaka.
Po raz pierwszy zapoznałem się z jego twórczością przed pamiętnym, reaktywowanym po latach, festiwalem w Woodstock w 1994 roku. Trudno w to teraz uwierzyć, ale Telewizja Polska posiadała prawa do festiwalu i można było na żywo oglądać transmisję z tej imprezy poprzedzoną informacjami o mało znanych artystach. I tak właśnie poznałem wtedy Rollins Band, Primus, Green Day, czy Nine Inch Nails.
„Liar” które prezentuję, to chyba najbardziej znany utwór z płyty „Weight” z roku 1994. „Najbardziej podła piosenka miłosna” jak powiedział w jakimś wywiadzie Rollins, traktuje o manipulacji i zakłamaniu, a rewelacyjny teledysk do niej wyreżyserował Anton Corbijn. Zapraszam do oglądania.

W niedzielę Kult

2009-11-10T09:15:00.009+01:00

Pociąg przyjechał planowo – jak w zegarku, a i wypasiony był i przystanki zapowiadał, podróż więc trwała chwilę. Chwila ta trzydziestominutowa, minęła niezauważona i już staliśmy z M na przystanku tramwajowym, już jechaliśmy tramwajem i przed klubem Stodoła się znaleźliśmy. Piwo przedkoncertowe upłynęło nam w miłej atmosferze. Siedząc na kanapie wymienialiśmy spostrzeżenia co do klubu i przekroju wiekowego uczestników imprezy. A to dlatego, że pojawiali się na niej rodzice z wczesnonastoletnimi dziećmi, a także gdyż średnia wieku uczestników zbliżała się do szeroko rozumianej trzydziestki.

Tak to w miłej atmosferze doczekaliśmy do 19-tej, kiedy to impreza pod tytułem koncert zespołu Kult oficjalnie się rozpoczęła.

Na początku zaprezentował się Zacier, wykonując serię swych niezapomnianych przebojów z „Odpadem atomowym” na czele i „Róbrege” na finał. Nam jednak najbardziej spodobał się utwór pod tytułem „Kebab w cienkim cieście”. Wymieniliśmy z M porozumiewawcze spojrzenia i wybuchliśmy śmiechem. Dzieło to muzyczne tak bardzo pasowało bowiem do pewnych dość blisko znanych nam osób, że nie sposób było się nie roześmiać.

Zacier grał pół godziny, ekipa techniczna dość szybko posprzątała, co miała posprzątać, rozstawiła, co miała rozstawić i na scenie zjawił się Kult.

W pierwszej linii od lewej Wojtek Jabłoński – gitara, Kazik Staszewski – śpiew, Irek Wereński – bas, Piotrek Morawiec – gitara. Nieco z tyłu Janusz Grudziński – klawisze, Tomek Goehs – perkusja, a za nimi sekcja dęta w składzie Janusz Zdunek – trąbka, Jarosław Ważny – puzon i Tomasz Gazik – saksofon. Zaczęli od „Baranka”, tłum szaleje i w refrenie gardło zdziera się do granic możliwości (później ta sytuacja powtórzy się jeszcze wielokrotnie). Nowe utwory przeplatane starymi przebojami, nie każdy znam dobrze, ale przecież nie wszystkie płyty Kultu stoją na mojej półce. W pewnej chwili Kazik zagaja: „Od dwóch dni cierpię na permanentne rozwolnienie, tak więc muszę Państwa na chwilę opuścić, a utwór „Totalna stabilizacja” wykona dla was Janek Grudziński”. Publiczność kładzie się ze śmiechu, Kazik wychodzi. Janusz G. wstaje zza tego swego parapetu, w białej koszuli i śpiewa (choć nie wiem, czy to nie za dużo powiedziane). Kazik wraca po kilku minutach wstępu do „Kasety”. Problemy podobnego rodzaju dopadają też Wojtka Jabłońskiego, który opuszcza nas na czas utworu do tekstu, jak mówi Kazik, największego polskiego poety – czyli „Wróci wiosna baronowo” Gałczyńskiego. Mimo, że zespół wyraźnie jest już zmęczony (wszakże to ostatni koncert na trwającej już ponad miesiąc trasie) to daje z siebie wszystko – jest „Śmierć poety”, „Tan”, „Zegarmistrz światła”, „Celina”, „Arahia”. Jest „Marysia”, „Amnezja” i jeszcze kilka piosenek z najnowszej płyty i ewidentne super hity pokroju „Gdy nie ma dzieci”, „Wódki” czy „Lewe lewe loff”.

Wychodzimy trochę przed końcem, niestety trzeba zdążyć na pociąg. Pewien niedosyt pozostaje, ale wspólnie z M uznajemy koncert za udany. Znów jest tramwaj i wyludniony pusty dworzec, pociąg i w strugach deszczu w nocy docieramy do domu. A od rana znów gra nam Kult :-)

Człowiek z wiekiem do trumny

2009-10-29T10:23:00.007+01:00

Dziś jest dobry dzień na to by głos oddać Panu Maleńczukowi i jego Homo Twist:

"Nie mam pomysłu jak stać się człowiekiem bogatym w pieniądze. Nie mam wiary w swój zdrowy rozsądek. Zawsze zbyt późno znajduję odpowiedź
Światło - jest Bogiem. Poruszam się w gąszczu przyczyn i skutków. Pojutrze się dowiem co było jutro. Święto to każdy dzień póki żyję
Jutro będę rybą w sieci Jutro będę kółkiem w maszynie. Autoironia śmieje się ze mnie a ja się śmieję z niej. Jestem szczęśliwy bo wiem czego chcę
Jutro jutro już jutro będzie wiosna - niedługo będzie maj - więc jeśli chcesz mi dać to mi dzisiaj daj.

W człowieku jest strona: fizyczna duchowa i ponad.
Rozmowy ze Stwórcą są dobre na kaca. Chciałbyś - ja bym też chciał wiedzieć - co się opłaca, na razie to ja opłacam.
Najbardziej lubię dostawać listy. W listach są różne wyrazy. Nie mogę przestać pić. Nie będę się tłumaczył. Jest very good a będzie jeszcze bardziej. Podobno oszuści są wśród nas. Złodzieje bandyci i kanalie...

Człowiek z wiekiem staje się rozumny
Człowiek z wiekiem do trumny."

Fragment z koncertu zakończony demolką:

Ale, żeby nie było tak strasznie, na koniec moja bezsprzecznie ulubiona piosenka Homo Twist - Panie i Panowie - "Ten Years After"
Miłego słuchania:

Trzmielarz

2009-10-21T09:35:00.001+02:00

Walenty był Trzmielarzem. Nie zdecydował o tym sam. Stało się to bez niego. Najstarsi członkowie rodziny obojga płci zebrali się pewnej niedzieli, by zająć się jego przyszłością. Tak było przyjęte, że o losach najmłodszego decydowała starszyzna. Miało to sens w zapewnieniu dobrobytu rodzinie w czasach gdy ciężko było cokolwiek kupić i koneksje we wszystkich gałęziach gospodarki pomagały. I tak, familia miała już lekarza bo to zawsze dobrze mieć zaufanego medyka, żołnierza co i ubranie załatwił i prowiant i broń jak było trzeba. Był ksiądz, co zniżki na śluby, chrzty i pogrzeby dawał i mechanik, co auto naprawił i dostęp do paliwa miał zawsze.
Słonecznej lecz chłodnej niedzieli rodzina zebrała się na obiedzie, by zdecydować o losie Walentego. Był rosół, było drugie, a i do dobrego myślenia butelka wódki się znalazła. Myślano dość długo i propozycje padały przeróżne, aż wreszcie głos zabrał wujek Zenek, ten co to za plutonowego robił w Ludowym Wojsku Polskim. „Moi drodzy” – zaczął – „U mnie we wojsku pierwsi jesteśmy we wszelakiej racjonalizacji i mechanizacji, a i prasę specjalistyczną mamy we wszystkich możliwych dziedzinach. Tak więc pewnego razu czytam sobie „Żołnierza Wolności” i co ja widzę, coś w sam raz dla naszego Walentego. Otóż radzieccy uczeni na Krymie rozpoczęli eksperymentalną hodowlę trzmieli. Trzmiel bowiem jako większy od typowej pszczoły przyniesie więcej miodu i zyski w niego płynące mogą być imponujące. Jako, że nasi naukowcy nie gorsi, koło Sieradza założono już eksperymentalną Zasadniczą Szkołę Trzmielarską w Trzmielej Woli, gdzie młodzież przyuczana będzie do tego nowego, przyszłościowego zawodu. Nabór do pierwszej klasy już trwa, to i trza tam Walentego zapisać.”
Rodzina była jednomyślna i już wkrótce Walenty stanął przed bramą swej nowej szkoły. Po trzech latach ukończył ją z wynikiem dostatecznym i został w ten sposób jednym z trzech trzmielarzy w kraju. Reszta uczniów zrezygnowała bowiem z nauki, gdy okazało się, że euforia z hodowli tych owadów była zbyt wczesna. Trzmiel bowiem, jest z natury indywidualistą i nijak nie można go namówić do życia w większych skupiskach. Opłacalność takiej produkcji, okazała się więc bardzo niska.
Walenty jednak ku przerażeniu rodziny umiłował pracę z trzmielem i trzmielarstwo stało się jego życiem. Czasami przymierał głodem, mieszkał sam, jak pustelnik w opuszczonym pegieerze, ale kochał to...
Wiatr cicho poruszył listkami na jabłoni i płatki kwiatów jak śnieg spadły na ziemię.

Pieskowie

2009-09-30T11:20:00.004+02:00

Dwaj pieskowie stoją przy ulicy. Rozglądają się, patrzą na przejeżdżające samochody. Światła mijają, zapada zmrok i deszcz kapie na szybę. Liście podrywają się z maski i dachu. Lecą w górę i przez chwilę wirują w powietrzu ciągnięte przez pęd powietrza. Deszcz pada coraz mocniej. Wycieraczki rytmicznie przesuwają się przed oczami. Pieskowie zostali gdzie daleko. Duży pilnował małego, a może mniejszy większego. Stali blisko siebie, jakby chcieli przejść na dugą stronę ulicy. Decyzja. Między autami. Szybko. Deszcz pada i zapada zmrok.

W aucie, domu, na spacerze słucham Radiohead, i ta jesień należy do nich. Wszystko jest we właściwym miejscu, a to fragment ich występu dla Canal+. Niesamowity.

Wszystko jest we właściwym miejscu

2009-09-22T10:44:00.007+02:00

Otwórz oczy...otwórz oczy...otwórz oczy...powieki unoszą się powoli. Obraz początkowo zamazany zaczyna się klarować. Przez szczelinę między zasłonami wpada wąski promień światła i przecina przestrzeń na pół. Krew krąży coraz szybciej, życie wraca do ciała. Wstaję, podnoszę, pionizuję, przecieram twarz wodą, doprowadzam się do stanu używalności. Tylko ta cisza taka dziwna i niepokojąca. Po raz pierwszy od dawna słyszę rano ptaki. Nie ma szumu miasta, jest tylko wiatr. Ubieram się i wychodzę. Garaż, auto, wyjazd, gdzie są ludzie, gdzie są wszyscy? Pusta ulica, pustka, pocę się, jestem sam...zupełnie...

Wszystko, wszystko, wszystko, wszystko
We właściwym miejscu
Wczoraj obudziłem się ssąc cytrynę
Wszystko, wszystko, wszystko...
We właściwym miejscu
W mojej głowie są dwa kolory
Co, co próbujesz powiedzieć?
Co, co próbowałeś powiedzieć?
Próbowałeś powiedzieć... próbowałeś powiedzieć
Wszystko, wszystko, wszystko...
We właściwym miejscu

Magnetyzm

2009-09-01T09:03:00.003+02:00

Wyszedłem rano wynieść śmieci. Świtało, chłód przenikał ciało, a mgła zaciskała się na szyi. W worku, wśród odpadków, leżały kawałki jeszcze niedawno istniejącego życia. Kawałki duszy, owinięte w stare gazety. Nagłówki zakrzykiwały ją śmiertelnie.
Może ktoś ją wygrzebie i złoży do kupy, sprzeda i chleb za nią kupi. Może porwie ją mewa, zaniesie do morza gdzie połączy się w otchłani z wszystkimi duszami świata.
Nie była jakoś szczególnie używana, ale zaciskała mięśnie na barkach nie do zniesienia. Uznaliśmy, że rozstanie będzie najlepszym wyjściem.
Teraz jestem już zupełnie sam. Na podłodze w pokoju walają się puste butelki, słońce wpada przez okno i cień jak krzyż wisi na ścianie. Tramwaje huczą i miasto budzi się.

Świetliki - Pies z płyty "Cacy cacy fleischmaschine"

Bajka o prostym łojeniu, którego nie było

2009-08-19T11:10:00.006+02:00

Dawno, dawno temu, gdzieś pod koniec ubiegłego tysiąclecia, w środku Europy, kontynentu już nie młodego, ale jeszcze dychającego, w kraju Polską zwanym, albo Lechistanem, czy coś tam o polerowaniu w nazwie mającym, powstała muzyka, która wyprzedziła swoją epokę. Kilku panów spotkało się ze sobą, coś zaiskrzyło i pojawiły się dźwięki jakich jeszcze nie było. Kraik ów mały, był wówczas na początku wielkich przemian, a i kompleksy ludzi zajmujących się płyt wydawaniem były na tyle duże, że nikt nie podjął się wyzwania, by pokazać tą muzykę gdzieś dalej, poza Odrą, Bugiem, Bałtykiem i Karpatami.

Flapjack i Dynamind po dwupłytowym flircie z rap-metalem zapuściły się w rejony tak alternatywne, że po płytach z których kawałki prezentuję poniżej już się nie podźwignęły. Natomiast Kobong od początku szedł ze swą muzyką pod prąd i dwie jego płyty były czymś niesamowitym na skalę światową.

Cóż z tego jednak, gdy dźwięki te nigdy nie dotarły do szerszego kręgu odbiorców. Publiczność, oczekiwała, prostego łojenia a tu tego było jak na lekarstwo. Ważne, że coś się z tego ostało. Tak więc posłuchać, a tym co znają i powspominać proponuję.

Na początek Flapjack z płyty "Juicy Planet Earth":

Dynamind z płyty "Mix Your Style":

I na koniec posłuchajcie jaki czad można zrobić na gitarach akustycznych - Kobong z płyty "Chmury nie było":

Podróż do Krainy Wąskich Torów

2009-08-11T11:58:00.008+02:00

Wyruszyliśmy w drogę dwie godziny przed planowym odjazdem pociągu, bo do stacji początkowej mieliśmy ponad 80 km. Samochód jak na swoje lata sprawiał się bardzo znośnie, więc podróż na miejsce startu przebiegła bez większych atrakcji. Raz pomylona droga szybko została odnaleziona i z wystarczającym zapasem czasu znaleźliśmy się w Ełku.

Miasto w sobotę rano nie wyglądało jakoś szczególnie żwawo, raczej dopiero wstawało. W sklepie koło dworca kupiliśmy colę dopiero przed sekundą wstawioną do lodówki, kiełbaskę ze świeżo otwartego worka i bułki pachnące świeżością.

Długim, wąskim tunelem dostaliśmy się do Krainy Wąskich Torów. Pociąg stał już na peronie, więc po zakupieniu biletów i obejściu skansenu zajęliśmy miejsca w wagonie. Frekwencja duża – to zaskoczenie, bo nie spodziewaliśmy się, że wąskotorówka cieszy się takim zainteresowaniem. Ludzie wsiadają, spóźnialscy w ostatniej chwili wbiegają na peron. Pan Konduktor traktuje ich srogo, ale czekamy. Kilka minut po dziesiątej nasza lokomotywka wypuszcza z siebie kłęby niebieskiego dymu i ruszamy. Cały czas przygląda nam się jakiś starszy pan. Chodzi po peronie, wzdłuż składu, pilnuje, dogląda. Tak sobie myślimy, że pewnie całe życie przepracował na tej kolejce. Za czasów świetności zapewniała ona połączenie do Ełku. Pewnie była pełna ludzi dojeżdżających do pracy, młodzieży jeżdżącej do szkół i pań w drodze do miasta na zakupy. Teraz jest atrakcją turystyczną, ale najważniejsze, że w ogóle jeździ.

Powoli wyruszamy z dworca, starszy pan odprowadza nas wzrokiem, a my spacerowym tempem jedziemy do Sypitek. Linia biegnie wśród pół, łąk i lasów. Kwiaty, drzewa, świeżo skoszone pola, konie i bociany. Kot pasterski pilnujący stada krów i dzieci machające nam, ze swych podwórek. Po godzinie docieramy na miejsce.

Sypitki to malutka wioska gdzieś na końcu świata, ale jest tu drugi tor i lokomotywa może objechać skład, żeby po podczepieniu się z drugiej strony zabrać nas z powrotem do Ełku.

Ludzie wylewają się z pociągu, jest nas całkiem dużo, pięć wagonów i wszystkie pełne. Dziewczynka sprzedająca ciastka tak szybko pozbywa się swych pyszności, że dla nas już nie starcza. W pobliskiej szkole jest za to kawa. Pani nie żałuje wody i palce parzą się od plastikowego kubeczka. Jest wystawa „Dziwy Natury” i gablotka z rysunkami pluszaków.

Jest stary most kolejowy, na który wszyscy wchodzą, krowa dająca się fotografować zupełnie za darmo i ognisko przy którym można upiec kiełbaski.

Przechodzimy przez most na drugą stronę rzeczki i idziemy jakiś czas starym, opuszczonym torem.

Jest ciepło, świeci słońce, pachnie kwitnąca koniczyna i leżąca na polach słoma. Żniwa w pełni. W oddali huczą kombajny i traktory, a niebo jest takie jak tylko może być o tej porze roku. Obiad jemy siedząc na trawie, przy pociągu i rozkoszujemy się tym spokojem i ciszą jaka nas otacza.

Dwie godziny w Sypitkach mijają szybko i już siedzimy w wagonie, a pociąg wiezie nas do Ełku. Jedzie szybciej, może dlatego, że zostawiliśmy tam dzieciaki z kolonii, a może jest z górki? Po 45 minutach docieramy na stację w Ełku i przez długi wąski tunel przechodzimy do świata, gdzie wszystko jest duże, szybkie, rozpędzone i tęsknimy do Krainy Wąskich Torów. Tam czas płynie wolniej, a w tle gra tylko cisza przerywana rzadko turkotem kół. Na pewno do niej wrócimy.

Kilka słów o konserwowaniu

2009-08-03T11:29:00.002+02:00

Gazety donoszą i radio ogłasza, że rock się starzeje. Zjawisko jeszcze niedawno określane jako „Dinozaury Rocka” dziś staje się normą. Zbuntowani chłopcy dobiegają pięćdziesiątki, niektórzy mają już ją za sobą, a na przykład Lemmy Kilmister z Motörhead, czy Ronnie James Dio sześćdziesiątkę minęli jakiś czas temu. Nie przeszkadza im to koncertować, dawać z siebie wszystko na scenie i co roku objeżdżać wszystkie największe festiwale rockowe na świecie. Dzieci im dorosły, pewnie duża ich część ma już wnuki, a tu rock and rollowi dziadkowie formą przebijają niejednego dwudziestolatka.

Rock and roll konserwuje. Choć nie tylko on oczywiście. Liczy się pasja i to co człowiek ma wewnątrz. Poznałem w swoim życiu nastoletnich starców i siedemdziesięciolatków tryskających życiem i energią. Niby wiek przynosi ze sobą jakieś ograniczenia i w pewnym momencie organizm nie jest w stanie zaakceptować zachowań, które dla dwudziestoparolatka są normą, ale chodzi o to by znając swoje ograniczenia nie dać się wbić w jakieś normy określające co wolno, a czego nie w danym wieku.

Dla niektórych będzie to sport, motocykle, podróże, dla innych muzyka, wąskotorówki czy fantastyka. Kwestia fundamentalna, to nie dać zabić w sobie dzieciaka, nie zatracić hobby, pasji, tylko dlatego, że to już nie wypada.

A na koniec zobaczcie jakiego czadu można dać mając 64 lata. Panie i Panowie: Lemmy i Motörhead!

1 sierpnia

2009-08-01T12:06:00.003+02:00

Pamiętamy.

Koniec lipca

2009-07-28T08:33:00.013+02:00

Lato. Biegnę wzdłuż złotego pola i dłonią dotykam falujących kłosów.
Na skórze czuję powiew gorącego wiatru i ciepło odbite od domów i ulic.
Rozkładam szeroko ręce, a świat zaczyna wirować.
Dzięki Nim jestem wolny.
Tęsknię za tym miastem.

Tomasz Budzyński - Biedny, chudy i zły

Pocztówka z nieistniejącej krainy

2009-07-20T11:19:00.006+02:00

„Uwaga! Jedzie tramwaj. Gdy jedzie, ziemia się trzęsie, trzęsie się cały mój świat.”
Domy, podwórka, zabawki, dżem, kakao, pomarańcze, karuzela, cyrk. Zabawy w chowanego i statek, podchody i turnieje w badmintona. Szkoła, wakacje i mnóstwo dzieci na podwórku. Kapsle, poobijane kolana i babka lekarska przykładana do oparzonej pokrzywą dłoni.

Leżę sam w pustym pokoju, przez brązowe zasłony wpadają promienie lipcowego słońca. Nie ma ciebie i nie wiem, które z nas to zniszczyło. Firanki falują jak morze.
Zamykam oczy.

Widzę świat w kolorze sepii, czasami biało-czarny. Ulice spalone słońcem, motyle cytrynki, idę za rękę z dziadkiem i kamyki wrzucam z mostu do rzeki.

Dziś w tle gra Lenny Valentino z jedynej swojej płyty pt. „Uwaga jedzie tramwaj”. Ta muzyka to wyprawa do krainy, która już nie istnieje. Pocztówka z dzieciństwa. Jedna z najciekawszych polskich płyt. Opowieść o podróży do własnej przeszłości, z perspektywy, kogoś kto znalazł się na życiowym zakręcie.

Lenny Valentino:

Artur Rojek - gitara, wokal
Mietall Waluś - bas
Jacek Lachowicz - klawisze
Maciej Cieślak - gitara
Arkadiusz Kowalczyk - perkusja

"Fire" i podróba Flyinga

2009-07-06T09:42:00.007+02:00

Jako małolat nie miałem co liczyć na posiadanie gitary. Takie były czasy i nie dało się tego nijak przeskoczyć. Coś tam kiedyś brzdąkałem na pożyczonym basie, na elektrycznej chyba też i za perkusją siedziałem. Nigdy jednak nie grałem z przesterem, w stylu – „dwa akordy darcie mordy”, a do tej pory lubię wizualizować sobie, leżąc na kanapie z słuchawkami na uszach, że to ja wymiatam w danym kawałku. Teraz coraz bardziej dojrzewam do kupna jakiegoś wiosła. Niestety czas na debiut sceniczny gdzieś mi umknął, ale pozostaje kwestia spełnienia młodzieńczych fantazji.

Słucham sobie pierwszej płyty zespołu HEY. Fajne brudne brzmienie, jakby nagrywane to było w garażu, czy jakiejś innej kanciapie. Ale to nie jest ważne. Liczy się szczerość, melodie, które są pierwszorzędne i uczucia, które płyną z tej muzyki. Może chodzi też o to, że wtedy muzykę dla ludzi młodych robili ich rówieśnicy, lub co najwyżej ludzie kilka lat starsi od swoich słuchaczy. Dziś ciężko jest mi podać nazwy trzech zespołów prowadzonych przez dwudziestoparolatków. Teraz firmy płytowe boją się zaryzykować w kogoś nieznanego, bo nie wierzę, że nie ma młodych zespołów. Nie wierzę, że młodzi ludzie przestali grać. Po prostu nikt im nie chce pomóc.

A ja coraz bardziej pragnę kupić gitarę i to jakąś odlotową. Może jakaś kolorowa podróba Flyinga, jakiś nieduży piecyk, czadowy przester i będę grał moim córeczkom. Oj będzie się działo!

Król Pop

2009-06-26T07:53:00.010+02:00

To pierwszy wykonawca, którego byłem prawdziwym fanem. Na ścianie wisiały jego plakaty, a na starym szpulowym magnetofonie (nie miałem wtedy kaseciaka) nagrane było mnóstwo jego piosenek. Pamiętam moje rozczarowanie, gdy mama nie chciała kupić mi w sklepiku z pamiątkami jego plakatu, gdzie stał w stroju samuraja. Były lata 80-te, a ja byłem wtedy dzieciakiem z podstawówki. Do „Smooth Criminal” zrobiliśmy nawet z kuzynem jakiś aranż parateatralny z kominiarkami w roli głównej i jeszcze pokazywaliśmy go rodzicom. Odlot zupełny. Nie wiem, czy układów tanecznych nie było więcej, ale tyle lat już upłynęło, że obrazy powoli zaczynają się zacierać. No i jeszcze żarty telefoniczne – numer z książki na chybił – trafił, pytanie: „Czy chce pan posłuchać Michaela Jacksona?” i muzyka na full!

Do tego teledyski od których ciarki na plecach biegały i które oglądałem z wypiekami na twarzy. To była pierwsza liga muzyki pop, te stroje, choreografia. Wiele z tego w czym Michael był pionierem przeszło do kanonu popkultury.

Michael Jackson nie żyje. I mimo wszystkich kontrowersji jakie dotyczyły jego osoby przez ostatnie lata, czuję smutek. Nie będzie zapowiadanego wielkiego powrotu i serii 50 koncertów w Londynie. Nie będzie już więcej piosenek i odeszła jakaś część mojego dzieciństwa.

I kto wyliczy wszystkie gwiazdy, które wystąpiły w tym teledysku?

odpowiedź w napisach końcowych

Kasety

2009-06-22T09:35:00.006+02:00

Kaset już właściwie nie ma. Odeszły w niebyt jakiś czas temu. W sklepach ich ilość powoli zaczynała się zmniejszać. Półki kurczyły się, potem zaczęto je wyprzedawać za bezcen. To z tamtego okresu pochodzą moje ostatnie kasety. Teraz półka z nimi nie jest już wyeksponowana, kryje się gdzieś w kącie, na samym dole i kurz na niej się zbiera. Magnetofon też przestał je już lubić. Zaczął wybrzydzać, pewne akceptuje, inne wprawiają go w nastrój niszczycielski. Niszczy je, rwie i trzeba bardzo na niego uważać.

Jednym z ostatnich wydawnictw, które w dniu premiery kupiłem na kasecie był Pearl Jam „Yield”. Pięknie wydana kaseta, z malutką książeczką w środku, zawierającą zdjęcia i jakieś urywki tekstów. Potem jeszcze tylko kilka muzycznych perełek dorwanych na wyprzedażach i koniec. Kaset już nie ma i coraz ciężej kupić sprzęt do ich odtwarzania, a to przecież one zrewolucjonizowały podejście do muzyki. Uwolniły nas od wielkich i delikatnych winyli. Małe plastikowe pudełko można było schować w kieszeni i zabrać za sobą. To dzięki kasetom, muzyka weszła do naszych samochodów, mogła być z nami już dosłownie wszędzie dzięki walkmanom i słuchawkom. Do tego cena ich nie była jakoś szczególnie wygórowana, mimo, że koszt wyprodukowania kasety jest znacznie wyższy niż wytłoczenia płyty cd. To właśnie kasety sprzedawały się na początku lat 90-tych w setkach tysięcy.

Ale kaseta już umarła. Leży cicha i niema na swojej zakurzonej półce, a muzyka na niej zapisana z roku na rok jest coraz bledsza i rozpływa się w szum. Odlatuje gdzieś w przestrzeń i łączy się z cała muzyką świata.

Kult Kazika

2009-06-17T08:54:00.006+02:00

Kilka dni temu dostałem w prezencie książkę „Kult Kazika” Leszka Gnoińskiego. Czytam ją sobie i przeglądam, 9 lat już upłynęło od jej wydania i w Kulcie wiele się zmieniło. Zespół wydał w ciągu tego czasu dwie niezbyt dobre płyty, zagrał setki koncertów, rozstał się w raczej niefajnej atmosferze z Krzysztofem „Bananem” Banasikiem, waltornistą, ważnym muzykiem w składzie. Na jego miejsce pojawili się ludzie nowi, w tym roku szykuje się nowa płyta, życie toczy się dalej.

Czytam, przeglądam i tak sobie myślę, o moich początkach znajomości z muzyką zespołu Kult. Chyba musiało to być gdzieś pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku (cholera jak to brzmi, jak głos z zaświatów), kształtowała mnie wtedy muzycznie Lista Trójki i kolekcja kaset M. I to właśnie na jednej z jego kaset była nagrana składanka z pierwszych płyt Róż Europy, De Mono i Kultu. Potem była wspomniana już lista i na niej utwory z wydanej właśnie przez zespół płyty „Spokojnie” – „Arahia”, „Niejeden”. Jako, że gazet muzycznych wtedy prawie nie było, fizjonomia Kazika była dla mnie zagadką. Gdy więc zobaczyłem go pewnego dnia w telewizorze, moje zaskoczenie było duże. Jak ten facet dziwnie ruszał się na scenie. Ten jego ruch sceniczny zupełnie mnie rozwalił. Tak, od tego się zaczęło. Od tej pory Kult był dla mnie jednym z najważniejszych zespołów. Koszulkę z okładką „Spokojnie” zanosiłem na śmierć, byłem na kilku koncertach, w tym jednym dosyć dziwnym – w Gdańsku, nad Motławą. Scena umiejscowiona była po jej drugiej stronie, tak więc zespół był raczej słabo widoczny i do tego jeszcze te statki, łódki, kajaki pływające pomiędzy nimi, a publicznością.

Słucham teraz pierwszej płyty Kultu, ale utwór do posłuchania będzie z nie bardzo lubianej przeze mnie płyty „Kaseta”. Jest to jednakże moja ulubiona piosenka Kultu. Najważniejsza.

All That You Can't Leave Behind

2009-06-10T09:52:00.004+02:00

Zakładam plecak i wychodzę, jadę dosyć długo, tramwajem, potem autobusem. Podjeżdżam pod terminal, jest zimny, rześki poranek. Idę po gazetę i kawę na wynos. Siadam. Wokół mnóstwo ludzi, ci którzy wyjeżdżają i ci co czekają. Denerwują się, co chwila spoglądają na zegarki, spóźnia się, spieszy. "Już niedługo ją zobaczę" - myśli chłopak w czarnej kurtce z kapturem. Mija mnie już drugi raz, widzę go jak krąży po lotnisku, z jaką niecierpliwością po raz kolejny przechodzi przez drzwi. Zapala papierosa. Pali łapczywie, w pośpiechu, znów mija mnie i pędzi do hali przylotów. Jeszcze tylko chwila. Kobieta obok mnie nerwowo ściska paznokcie, czerwony lakier spada na podłogę i po chwili już go nie ma. Znika pod jej butem, ręce chowa do kieszeni. Wychodzi, musi chodzić. Cholernie boi się latać.

Nie lubię wyjeżdżać z miasta. W nim znalazłem wszystko co najważniejsze, ono mnie rozumie i czasami czuję że jest moim jedynym przyjacielem. Uwielbiam puste miasto, w święta, gdy wyludnia się, a przestrzeń robi się większa. W bloku naprzeciw, zwykle w pełni rozświetlonym, pali się tylko kilka świateł. Lubię jeździć bez celu tramwajem w deszczu, i spacerować po najstarszej części cmentarza. Chodniki, ulice, Rzeka, parki, pętle autobusowe, dworce i lotniska. A teraz lecę gdzieś daleko.

Już czas, oddaję bagaż, przechodzę przez bramki, na drugą stronę, tą dla wtajemniczonych. Przechodzę przez rękaw, siadam, przypinam się, lecę i lśniące w słońcu chmury odbierają całą realność sytuacji. Przede mną lotnisko, taksówka i miasto z którego już po kilku chwilach nie będę chciał wyjeżdżać.

Insomnia

2009-06-02T09:29:00.006+02:00

Miasto już się budziło. Było zimno. Chłód przenikał przez ubranie, wnikał w ciało, docierał do kości, a z ust wydobywała się mgła. Alkohol już nie grzał, nie pomagał, stanowił balast. Chciałem biec, żeby rozgrzać się, ale mięśnie odmawiały współpracy. Ulica była pusta, szyby zaparkowanych samochodów pokrywała gruba warstwa pary. Słońce powoli wstawało. Szedłem w kierunku centrum – może zdążę na pierwszy dzienny tramwaj lub autobus. W sobotę miasto budzi się wolniej niż zwykle.

Jest! Jest tramwaj, stary, zdezelowany linii 22. Szybko, zdążę. Nie przejściami podziemnymi tylko górą, przez skrzyżowanie, przez rondo. Jestem. Szyby zaparowane i nic nie widać. Jest cholernie zimno. W środku pełno Wietnamczyków z wielkimi torbami, robotników o twarzach tak szarych i gości zmęczonych jak ja. Siadam, kulę się w sobie, dotykam głową do szyby. Tramwaj rusza, szum silników, głowa obija się o okno. Nie mogę zasnąć.

Faithless - Insomnia

Posłuchaj to do Ciebie

2009-05-26T08:43:00.003+02:00

Kaseta była zawinięta w celofanik. Taką folię, jak wszystkie inne. Oprócz niej w plecaku walało się mnóstwo różnej muzyki, jakiś „Brum”, może „Tylko Rock”, ale nowa kaseta zawsze miała miejsce honorowe. W wewnętrznej kieszonce. Czekała na swój czas.

Autobus o 14.20 był jak zwykle zatłoczony, ale ja siedziałem. Kwestia wprawy, praktyki, ustawienia się w odpowiednim miejscu, tak by drzwi podjeżdżającego autobusu znalazły się idealnie przed twym nosem. Zwykle się to udawało. I siedziałem, już odwijałem celofanik, już kaseta wędrowała do walkmana, słuchawki na uszy, a okładka do ręki.

Krajobraz przesuwał się za oknem, zdezelowany Autosan walczył z kilometrami, a całe ciało wypełniała muzyka. Zaczynało się cotygodniowe święto. Święto nowej kasety. Kolekcja powiększała się, do końca liceum była już bardzo znaczna, a muzyka grała mimo, że świat był tak brzydki i brudny, że pękały oczy.

Mgła

2009-05-19T08:58:00.004+02:00

Dziś od rana za oknem mgła. Wciska się, otacza, dominuje, przejmuje kontrolę nad światem. Zatrzymuje samoloty, łapie za szyje, kusi. Chmura spadła na miasto, duchy w pociągach, duchy w tramwajach, duchy w metrze. Jest duszno.

„ - Dlaczego, synku, odwracasz wzrok?
- Nie widzisz, tato? Popatrz tam, w bok.
Król olch mnie wabi, korona mu lśni.
- To tylko mgła. Coś ci się śni.”

„Król Olch” Johann Wolfgang Goethe w przekładzie Antoniego Libery

Automatic For The People

2009-05-13T08:25:00.004+02:00

Płyną dźwięki. Na czarno-białych zdjęciach wewnątrz okładki widać ocean, piasek, jakieś metalowe konstrukcje, widać ludzi. Po zanurzeniu w wodzie, ciało staje się lekkie, inne.

Wieczorem, gdy już miasto ułożyło się do snu, siedziałem sam słuchając muzyki. Nie robiłem tego jakoś szczególnie uważnie, coś mnie rozpraszało, a może po prostu czytałem książkę i byłem skupiony na czymś zupełnie innym – nie pamiętam. Nie myślałem o niczym ważnym, ani nie ciążyło na mych barkach jakieś szczególne brzemię. Można przyjąć, że nawet chwilami byłem szczęśliwy. Miałem jakieś tam życie, jakichś znajomych, obowiązki. Byłem spokojny.

On, kilka stref czasowych ode mnie, już nie czuł spokoju. Spokój opuścił go dawno temu. Jego miejsce zajął ból, który ogarniał go całego. Nie mógł już normalnie myśleć. Życie i świat połknęły go i wypluły. I taki właśnie się czuł. Decyzję podjął już wcześniej i wiedział, że nie było odwrotu. Zabarykadował się w domu, włączył tą płytę. Popłynęła muzyka. Był 5 kwietnia 1994 roku.

Pływanie pod niebem pełnym gwiazd zasługuje na spokojną noc, nie wiem, czy wszyscy to rozumieją, ale nie jest już tak jak przed laty. Nie ma niepokoju, ani lekkomyślności. Nie muszę się obawiać. Jest tylko nocne pływanie, a księżyc jest dziś tak nisko. Tak, zasługuję na spokojną noc.

R.E.M. - "Nightswimming"

Ogród Koncentracyjny

2009-05-08T09:34:00.005+02:00

Ona boi się tej muzyki, boi się też słów. Bo ona jest z życia, ona daje, tworzy i chce żeby było dobrze i nie lubi takich dziwnych kontrastów i nie chce myśleć o śmierci, a on o śmierci myśli ciągle. Ona patrzy na niego siedzącego przy stole jak pisze i myśli sobie: „Żeby znowu tego nie zepsuł”. Myśli tak z troską, bo nie lubi jak on ładne rzeczy domyka jakimiś strasznymi słowami. Ona wstaje z łóżka, podchodzi do niego, a on nie chce jej przestraszyć, odwraca kartkę i rysuje jej słońce.

Hey ho let's go!

2009-05-04T08:43:00.008+02:00

Oczywiście kiedyś tam byłem też punkiem. Nie miałem co prawda glanów i ramoneski – cóż takie czasy – ale nadrabiałem agrafkami, trampkami i olewaniem systemu. Na ścianie, w moim pokoju wisiał własnoręcznie zrobiony symbol anarchii, przypominający może bardziej znak na przystanku autobusowym, ale szczerość jego przekazu była niezaprzeczalna. Pogo na szkolnej dyskotece w liceum było czymś porównywalnym chyba tylko z sam nie wiem czym; fakt, że do końca mojej nauki takie dyskoteki już się nie odbyły mówi sam za siebie. KSU zaraziło nas wtedy niezdrową fascynacją produktami krajowego przemysłu winiarskiego, ale na szczęście nie trwało to jakoś bardzo długo i nie pozostawiło po sobie trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Muzycznie był to raczej punk polski, teksty ryczane po polsku, często zaangażowane jak cholera (teraz swą naiwnością wywołujące uśmiech na twarzy): „Olevay system” (Ga Ga), „Pamiętaj – zabij faszyzm – zawsze zabij faszyzm” (De Facto), do tego Dezerter, wspomniane już KSU, ale też cała masa zespołów śpiewających o pierdołach. Liczyła się dobra zabawa. Jeśli zaś chodzi o kapele zachodnie to zawsze bardziej mnie ciągnęło w stronę Clash’ow niż Ramones’ów. Stąd pewnie rozpoczęło się moje odchodzenie od estetyki punk, a może po prostu zacząłem dorastać.

Oczywiście jakiś sentyment do punku mi pozostał i kilka najważniejszych dla mnie z tego okresy płyt stoi na półce, a miejsce dla nich w odtwarzaczu również się znajduje. Choćby dziś.

Woda

2009-04-27T10:36:00.005+02:00

Łódź odbiła od brzegu. Na razie siła mięśni wystarczała. Powoli, metr po metrze pokonywali nurt. Płynęli w górę rzeki. Słońce właśnie wschodziło i krystaliczna woda w jego bladym świetle wyglądała pięknie. Chłodne, wilgotne powietrze wciskało się w ubranie i przeszywało do szpiku kości. Mijali ostatnie zabudowania, wpływali na jezioro. To dziś był ten dzień, kiedy mogło otworzyć się przejście. Zmieniali się co kilka minut, utrzymując tempo. Dziób łodzi rozcinał lustrzaną taflę. Powoli zbliżali się do celu. Gdy zaczęli się zapadać w toń jeziora, wiedzieli, że to jest właśnie to. Z obu stron mieli ścianę wody, która wbrew fizyce nie zalewała ich. Jak przejście przez Morze Czerwone. Łódź siłą rozpędu nadal się przemieszczała, a niebo nad ich głowami było już prawie niewidoczne. Znaleźli się w długiej i wąskiej szczelinie, która na samej górze, u powierzchni, zaczęła się już zamykać. Woda wokół nich świeciła jakimś dziwnym fioletowo - różowym światłem i czuli jak czas został gdzieś obok. Przestrzeń, którą znali też jakby się oddaliła i byli pewni, że woda w której się znajdowali przenosi ich w miejsce, o którym nic nie wiedzą, ale przecież to właśnie chęć jego ujrzenia przywiodła ich właśnie tu, tego dnia i o tej godzinie. Woda, to rozświetlała się, to przygasała i pulsowanie to w połączeniu z jej cichym szumem zsyłało sen, który po chwili spowił całą trójkę. Śniły im się kolory. Takie jakich jeszcze nie widzieli. I dźwięki przejrzyste jak woda...

Neu! Seeland:

Neu! - niemiecka krautrockowa grupa muzyczna, stworzona w 1971 roku przez byłych członków Kraftwerk.
Skład:
* Klaus Dinger
* Michael Rother
* Conny Plank (producent i inżynier dźwięku)

Muzyka z Szarej Przystani

2009-04-24T10:28:00.004+02:00

Dziś będzie o muzyce z plaży, o falach odbijających się w dźwiękach i dźwiękach w których czuć sól. Znad morza, w pewne utwory wpływa taka specyficzna nostalgia, która sprawia, że słucha się tego jakoś inaczej. Co ciekawe, spora część ludzi mieszkających nad nim, nie dostrzega tego piękna, kryjącego się w rytmicznym uderzaniu fal o brzeg. Niestety, zwykle jak ma się coś na co dzień , zaczyna to powszednieć...

Dla człowieka, którego miasto jest dramatycznie otoczone lądem, morze jest czymś niesamowitym. Jest jak Szara Przystań u Tolkiena. Miejsce, skąd możesz wyruszyć. Wypłynąć, zapomnieć i nie oglądać się za siebie, a świat jest twój i niczyj inny. Niby w dzisiejszych czasach taką role spełniają lotniska, ale to nie jest to samo. Lotnisko jest pozbawione duszy. Zamknięte strefami, przez które przejść mogą tylko wybrani, bramkami, sztucznymi uśmiechami obsługi, sklepami bezcłowymi. Morze jest otwarte dla wszystkich. Jest na wyciagnięcie ręki. Można je dotknąć, posmakować, zanurzyć się w nim i już tylko siła własnych mięśni, umiejętności, charakteru ogranicza przed wyruszeniem poza horyzont. Uwielbiam portowe miasta, niby tętniące życiem jak każde inne, a wystarczy jednak przejść kilka ulic gdzieś w bok by odnaleźć ten spokój płynący z morza. Żaden park, czy ogród w mieście otoczonym lądem nie może się z tym równać. Uwielbiam puste plaże, i wzburzone fale. Tą ciszę w hałasie i spokój w szalejącej wodzie.

Pierwszą płytą, o której pomyślałem w kontekście morza i która kojarzy mi się z tą szczególną nostalgią jest „Good God’s Urge” nieistniejącego już zespołu Porno For Pyros. Wieczór na plaży, nad oceanem, księżyc nad Thaiti, Bali, Hawaje, Kalifornia.

Nieśpieszna leniwa muzyka, sącząca się powoli z głośników.

Posłuchajcie, Porno For Pyros - "Bali Eyes":

Czerń i biel

2009-04-21T08:46:00.003+02:00

Czuł się za duży. Tak było od zawsze. Zawsze wystawał z szeregu, wyróżniał się, wzbudzał zainteresowanie. Nie lubił tego i ciągle chodził zgarbiony. W szkole zawsze nauczycielki krzyczały na niego – Wyprostuj się!!! A on nie chciał, pragnął tylko wtopić się w tłum, pozostać niezauważony. Przemknąć przez życie bocznymi uliczkami. A tu nic z tego. Było to nierealne. Do tego wszystkiego jeszcze nie cierpiał sportu, w kosza grał jak ostatnia noga, a wszyscy ciągle gadali o świetnych warunkach fizycznych i innych równie ważnych pierdołach. Przez te swoje nienormalne gabaryty nie miał też powodzenia u dziewczyn, chociaż może bardziej przez to, że właściwie się nie odzywał, nie odbierał telefonów, nie odpowiadał na pytania. Chodził więc taki zgarbiony, chudy, w czarno-białym swetrze i od świata, który nie chciał się od niego odczepić odgradzał się słuchawkami. Właściwie nie zawsze grała w nich muzyka. Chodziło tylko o to, żeby się do niego nie odzywali. Nie znosił ich gadających ciągle głów, rozkrzyczanych telewizorów i rozwrzeszczanych gazet. Dzięki słuchawkom czuł się jakby ponad tym. Czasami słyszał jak ze sobą rozmawiają, czasami mówili też o nim, bo wydawało im się, że ich nie słyszy. A on uwielbiał zatopić się w dźwiękach i iść sam bez celu przez miasto, gdy ten facet z grzywką szalał przy klawiszach i śpiewał tylko dla niego. Niczego mu wtedy nie brakowało.

Kwaśny

2009-04-15T09:18:00.006+02:00

Najpierw załamał się mój światopogląd. Jak to możliwe... ciągle o tym gadałem, a moja dziewczyna tylko się ze mnie śmiała. Litza odszedł z Acid Drinkers. Był to koniec lat 90-tych ubiegłego stulecia, a ja fanem Acidów byłem ortodoksyjnym. W dniu premiery mimo 38 stopni gorączki zjawiłem się w nieistniejącym już sklepie Planet Music po nóweczkę sztukę „High Proof Cosmic Milk”, a tu taki numer. Niby słyszałem, że już nie dogadują się tak jak kiedyś, ale taki monolit rozbity – zwaliło mnie to z nóg.

Życie jednak idzie dalej. Pojawił się Perła i płyta „Amazing Atomic Activity”, która była jakby odreagowaniem po stracie. Zupełnie nie nowoczesna, klasyczna, hardrockowa. Po jakimś czasie zespół okrzepł z nowym gitarzystą. Pojawił się „Broken Head”, chyba najlepszy moment w Perlazztym okresie zespołu. Płyta krótka, szybka, spójna, z jajem i z przebojem. Zawsze wbijało mnie w podłogę, gdy na telewizorach w empiku leciał teledysk do „Don’t go to where i sleep”.

Fani Acid’s. Pamiętam, że zawsze gdy w końcu doszło do kwaśnej demaskacji (w sensie odkrycia tego, że jesteśmy fanami), łapaliśmy całkiem inny kontakt. W akademiku na jakiejś imprezie poznałem kiedyś taką fankę, i w pracy fana. Od razu pojawiły się jakieś takie fluidy, specyficzne poczucie humoru, które powodowały łatwiejsze porozumienie, łatwiejszą wymianę myśli i zrozumienie.

No tak, ale Perła też wkrótce zniknął. Rozstali się w przyjaźni (to ważne) i pojawił się Lipa. Dla mnie bomba. Zawsze byłem fanem Illusion i ta zmiana wydawała mi się idealna. Czas jednak zweryfikował ją na niekorzyść zespołu. Lipa zniknął z rejonów działania Acid Drinkers prawie tak szybko jak się pojawił, zostawiając po sobie płytę „Rock is not enough”. Płytę nie najlepszą, do której najrzadziej wracam. Powstało pytanie co dalej?

Olass. Olek, dla mnie człowiek znikąd. Facet o którym nie wiedziałem nic, a który odnalazł się w zespole jak żaden z poprzedników. Zaangażowany, wesoły chłopak i dobry muzyk. Płyta „Verses of Steel” z jego udziałem i w większości jego autorstwa miała być nowym otwarciem w historii zespołu. Dostaliśmy do ręki kawał świetnej metalowej muzyki, było pięknie i nagle mój światopogląd znów się załamał. Śmierć zabrała najmłodszego z Kwasożłopów. Olek miał 29 lat. Po koncercie w Krakowie położył się spać i już się nie obudził. Koledzy z zespołu myśleli po prostu, że długo śpi, ale gdy przyszli go obudzić było już za późno. Umarł z przyczyn naturalnych, niewydolność krążenia po długotrwałym wysiłku fizycznym. Chodziłem struty, bardzo mną ta śmierć wstrząsnęła, był młodszy ode mnie...

Jednak przedstawienie musi trwać, chłopaki postanowili grać dalej. Co będzie w przyszłości - czas pokaże, ale na pewno Acid Drinkers pozostaną czymś ważnym w moim życiu. Piasek w klepsydrze ciągle się przesypuje, czas płynie...

Psychopop

2009-04-07T08:53:00.003+02:00

Wyruszył z domu jeszcze przed świtem. Wtedy dobrze się podróżuje. Jest pusto, chłodno. Przejeżdżał szybko przez uśpione miasteczka i wsie. Radio grało, świat nie wydawał się być taki zły jak zawsze. Poranek był zimny, wiosenny, kilometry szybko mijały i dystans do pokonania skracał się i znikał. Świat budził się do życia, a krawędź wszechświata zbliżała się nieubłaganie. To tam był umówiony, tam miał wyznaczone spotkanie. Przestrzeń robiła się coraz bardziej pusta. Najpierw zaczęły znikać domy i zabudowania, później drzewa, ptaki, drogi, trawa, kępy zarośli. Na koniec zniknęły kamienie i horyzont rozmył się gdzieś w oddali. „To chyba tu” – pomyślał i obejrzał się za siebie. Nie było jeszcze tak źle, gdzieś tam widać było jakieś światła. Pustka nie była jeszcze całkowita.

Pustkę krańca wszechświata wypełniał błyskający z oddali kolorowymi światełkami supermarket „Szatan Value”. Najpiękniejszy zły szerokim uśmiechem i otwartym gestem zapraszał do wejścia. Konie niespokojnie zarżały pod maską, lecz spokój jego twarzy był tak zniewalający, że nie sposób było nie wejść do środka. Nie połechtać się troszeczkę. Takie wszystko było piękne i błyszczące, wino tak dobre, a głos kusiciela tak słodki, że liczyło się już tylko mieć na własność, być posiadaczem. Te piękne miski i jogurty, pachnący chleb i kolorowe butelki lśniące na półkach, olej silnikowy i dvd prawie za darmo... Cel podróży jak ten horyzont, powoli zaczął się rozmywać, przestrzeń zakrzywiła się, aż nakrył wszystko sen...

...straszny...

Püdelsi - Wampir

Rower i osobliwe połączenie

2009-04-02T08:11:00.007+02:00

Początek dnia, otwieram oczy i już jestem zmęczony. Przesilenie wiosenne dopadło mnie jak nic. Na szczęście jest ciepło, można jeździć rowerem, oderwać się trochę od rzeczywistości i zmęczyć się fizycznie. Poczuć zakwasy w nogach. Uwielbiam rower, choć Mazowsze nie dostarcza szczególnych przeżyć jadącemu, przez tą swoją cholerną płaskość. Ciężko jest znaleźć jakieś urozmaicenie terenu, ale i tak jest fajnie. Na razie jeżdżę tylko po mieście, ale zaczynam planować dłuższą wyprawę, pewnie do Puszczy Kampinoskiej. Odpowiednią mapę już zakupiłem, teraz tylko systematycznie muszę zacząć odbudowywać formę. Taka pogoda zachęca do tego.

Tak, miało być o muzyce, a tu taki wpis cyklistyczny mi się pojawił. Słońce jednak skłania do pozytywnego myślenia, witamina D, endorfiny, wszystko działa jakoś tak dobrze. Żebym tylko znalazł czas na to wszystko.

Ale mimo wszystko muzyka musi się pojawić... świeci słońce, myślę sobie o wyprawach rowerowych, siedzę przy komputerze, a w tle gra Black Sabbath – „Killing Yourself To Live” z płyty „Sabbath Bloody Sabbath” osobliwe połączenie zaiste...

„Cóż, ludzie patrzą i ludzie się gapią
Cóż, chyba mam to gdzieś
Zaharowujesz się i co ci dają?
Po prostu zabijasz się by żyć
Zabijasz się by żyć”

...a może to wcale nie jest nie na temat?

<- do posłuchania

Cosmopolis

2009-03-30T22:59:00.007+02:00

Zaczęło się od tego, że wziąłem tę kasetę z półki ,włożyłem do walkmana i wyszedłem z domu. Szedłem jak co dzień rano, na przystanek, by pokonać miasto, przekroczyć rzekę, znaleźć się na drugiej stronie. Poranek był zimny, ale to mi nie przeszkadzało. Było świeżo, rześko, jakoś tak dobrze. Minąłem bramę, i pusty plac przecięty ścieżką. Muzyka grała w mych uszach. Życie było muzyką, stało się to co miało się stać.

Zatłoczony autobus, przyklejony do drzwi dotarłem na miejsce. Czegoś się dowiedziałem, o czymś pomyślałem, z kimś spotkałem, o czymś rozmawiałem. Minął jakiś czas, mogłem wracać. Była jesień, stałem na przystanku, znów grała muzyka i nagle poczułem, że mam już do czego. Pamiętam jak dziś ten moment: Cholera, przecież wiem o czym to jest, rozumiem to, czuję! Tak jakby piosenka, którą przecież znałem, na nowo mnie zdefiniowała. To było to co wtedy czułem. Wracałem inny, poruszałem się inaczej. Wiedziałem już co się ze mną dzieję. Wróciłem i jednego tylko pragnąłem – znów Ją zobaczyć. Jak siedzi na parapecie i pali papierosy. Jak patrzy i jak się uśmiecha. Chciałem, żeby była blisko...

Brygada Kryzys - "Ty I Tylko Ty" z płyty "Cosmopolis" do posłuchania:

Deszcz

2009-03-27T09:01:00.006+01:00

Druga połowa lat 90-tych. Warszawa. Zakładam buty, są ciężkie, czarne, skórzane, na grubej podeszwie. Sznuruję je długo i starannie. Wkładam sweter i kurtkę przeciwdeszczową. Zamykam za sobą drzwi. Przekręcam klucz w zamku. Schodzę po schodach. Otwieram drzwi wyjściowe, naciągam na głowę kaptur. Deszcz pada. Ulice są czyste, wciągam przez nos wilgotne i chłodne powietrze. Idę chodnikiem. Samochody rozchlapują kałuże, tramwaje rozcinają sobą ścianę wody. Muszę przemyśleć pewne sprawy. Przechodzę na druga stronę. Zakład pogrzebowy „Niebo”, bar, wąska uliczka i jestem w parku. Asfaltową alejką, w deszczu, idę nad kanałem do jego właściwej części. Tam gdzie są stare drzewa, wodospad, jezioro. Pod nogami rozbryzgują się kałuże, kurtka gdzieniegdzie zaczyna przemakać. Idę dalej, przez muzykę z słuchawek słysząc w oddali szum miasta.

Massive Attack – „Protection” to właśnie tego wtedy słuchałem i muzyka ta zawsze będzie kojarzyła mi się z deszczem i tym parkiem. Są to magiczne dźwięki. Właściwie wcześniej nie słuchałem takiej muzyki, byłem raczej ignorantem jeżeli chodzi o tego typu dźwięki. Nie zdawałem sobie sprawy z ich istnienia. Nie wiedziałem, że jest takie zjawisko jak trip-hop, Bristol sound... „Protection” zaczyna się od deszczu i ciepłego głosu Tracey Thorn, potem pojawiają się inni wokaliści, muzyka zagęszcza się i znów rozpływa, by nieśpiesznie, wręcz leniwie dojść do finału. Rytm jak bicie serca i oddech stanowią bazę "Heat Miser", które zamyka płytę. Bonusa w postaci doorsowskiego „Light My Fire" wolałbym nigdy nie słyszeć więc opuszczam nad nim zasłonę milczenia.

Ta płyta, wiosenny deszczowy dzień, miasto tonące w kałużach. Dobre wspomnienia do których warto wracać.

Massive Attack - Protection
do posłuchania:

Lusterko wsteczne

2009-03-23T09:32:00.009+01:00

Grudzień, Boże Narodzenie, rok 1993. Pod choinką znajduję kasetę zespołu Pearl Jam. To były święta, kiedy dostałem dużo różnej muzyki. Ostał się z niej już chyba tylko ten Pearl Jam. Płyta „Vs” (na mojej pirackiej kasecie ze zmienioną okładką i tytułem1993).
Był to ostatni jak do tej pory wybuch muzyki. Wybuch, coś gwałtownego i nie podlegającego kontroli, coś nazwane grunge. Zaczęło się wszystko pod koniec lat 80-tych w Seattle ogarniętym wówczas ekonomiczną stagnacją. Frustracja, zniechęcenie, rozbite rodziny (gdzieś czytałem, że niektórzy nazywają grunge muzyką dzieci z rozbitych rodzin) i nagle na zachodnim, deszczowym wybrzeżu Stanów Zjednoczonych eksploduje dziesiątki młodych zespołów grających brudną, ponurą i naładowaną emocjami muzykę. Wśród nich Pearl Jam:
gitarzyści Stone Gossard i Mike McCready oraz basista Jeff Ament. Później dołączył do nich Eddie Vedder, a na płycie „Vs.” na perkusji zagrał Dave Abruzzesse.
Grunge szybko zalał cały świat. Powycierane jeansy, wełniane czapki, trampki, kraciaste koszule i bródki. Pamiętam, że moja klasa w liceum była prawdziwym zagłębiem brodaczy. Każdy chłopak, któremu zaczynała rosnąć wówczas broda chciał pokazać jaki jest twardy i grandżowy. Mi to upodobanie zostało do dziś i pewnie już zostanie...
„Vs.” Płyta pełna boskiego hałasu, pełna pięknych melodii, muzyka pełna wspomnień.

Indifference
Obojętność

Dziś rano zapalę sobie zapałkę, by nie być samotnym.
Będę patrzył, jak leży w ciszy, już niedługo noc się skończy.
Będę stał z rozpostartymi ramionami, udając, że mogę iść gdzie chcę.
Przetrzymam kolejny dzień życia w piekle.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę trzymał świecę, aż ta spali mi rękę.
Będę przyjmował ciosy, aż im się odechce.
Będę gapił się w słońce, aż me oczy oślepną.
Nie zmienię kierunku i nie zmienię strony.
Czy sprawi to jakąś różnicę.

Będę połykał truciznę, aż stanę się odporny.
Wykrzyczę sobie płuca, aż mój krzyk wypełni ten pokój.

Ile to zmieni...

tłumaczenie www.pearljam.netmark.pl

Drzewo Jozuego

2009-03-17T07:47:00.001+01:00

Rano, kilka minut po wschodzie słońca pojawił się na horyzoncie leciutki dym. Właściwie, żeby go zobaczyć, trzeba było się dobrze przyjrzeć. Gdzieś daleko, za linią lasu coś płonęło. Ciekawe, pomyślałem, zaparzyłem kawę i usiadłem przy stole. Poranek był piękny. Chłodne powietrze wpadało przez otwarte okno i wypełniało moje płuca. Przez krótką chwilę czułem się jakby ta cała historia mnie nie dotyczyła. Tak długo byłem w drodze, dni przeważnie wyglądały tak samo i nic nie zapowiadało jakiejś zmiany. Świat, który zostawiłem za sobą już nie istniał i właściwie nie miałem do czego wracać.
Pokój był prawie pusty. W kącie rozłożyłem śpiwór, pod oknem stał stary stół, z którego płatami odchodziła farba i jeszcze krzesło. Jak dobrze jest usiąść na krześle. Po tygodniach wędrówki, spaniu i siedzeniu na ziemi tu znalazłem krzesło. Widocznie ostatni lokator tego domku, musiał opuścić go przed spaleniem wszystkich sprzętów. Najwyraźniej nie było tu nikogo przez całą zimę, bo inaczej stół i krzesło podzieliłby los innych mebli, których szczątki walały się koło pieca.
Dym na horyzoncie dawał nadzieje na spotkanie człowieka. Choć właściwie obawa przed tym kto to może być, była silniejsza od nadziei... Czułem niepokój i bezwiednie zacząłem nucić. Piosenka za piosenką, utwór za utworem. Ta muzyka dawała mi spokój. Znałem jej każdy dźwięk. Muzyka z pustyni, gdzie ulice nie mają nazw, a ziarnka piasku czujesz niemalże na skórze...
U2 – „The Joshua Tree”

Zieleń czeka na brąz

2009-03-12T09:17:00.003+01:00

Zacząłem pisać wczoraj, coś mi przerwało i nie zostało z tego nic. Wczoraj pisałem o wiośnie, o tym, że słońce przez chmury się przedziera i statek wychodzi z burzy. Dziś jest już zupełnie inaczej. Okazało się, że to nie jest koniec burzy, to tylko oko cyklonu, jej środek i statek znów zapadł się w szare fale. Dziś znów spadł śnieg i świat ukrył się przed moimi oczami. Biel przykryła powoli wyłaniające się kolory. Jak dziecko bujające się na huśtawce – w przód i w tył – szalona pogoda. A kolory są ważne i dobrze się na nich znać i dobrze jest wiedzieć, że czerwony jest podobny do pomarańczowego. Czekamy na zieleń, a biel nie daje za wygraną. Statek walczy z burzą i karawana wychodzi z pustyni. W tle dziś gra Armia „Der Prozess”...

Dzwon i spokój

2009-03-08T23:26:00.007+01:00

Są takie dźwięki, które przynoszą spokój. Nagle nieznośny szum i harmider zastaje wypełniony muzyką i wszystko się uspokaja. Dziewczynki, jeszcze przed chwilą rozpędzone, rozkrzyczane i niespokojne, nagle jakby rozpływają się w muzyce. Na ich twarzach pojawia się uśmiech, starsza zaczyna tańczyć... Co ciekawe wystarczy kilka nutek, dzwon, później pierwsze dźwięki dobiegające z fortepianu. Muzyka ma na nie ogromny wpływ. Później pojawia się głos, niski, spokojny i kojący, muzyka płynie, dźwięki stają się coraz gęstsze i na koniec to niesamowite solo i znowu dzwon.....

„Trawa była bardziej zielona,
światło było jaśniejsze,
smak był słodszy
podczas nocy cudów.
gdy przyjaciele otaczali,
mgła świtu jaśniała,
woda płynęła
w nieskończonej rzece.

Na zawsze i bez końca.”